غزل شمارهٔ ۸۴۴ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره توبه و ندامت از اشتباهات و غفلت‌های انسان است. شاعر به یاد می‌آورد که در طول زندگی‌اش چقدر به یاد محبوب واقعی‌اش (که در اینجا به عنوان "یار" اشاره شده) نبوده و از یاد او غافل شده است. او تأکید می‌کند که از زمان‌های گذشته بدون یاد او گذشته و اکنون احساس پشیمانی و ندامت دارد. شاعر به مرور عمرش، جوانی و پیری، و عدم انجام اعمال نیک اشاره می‌کند و به تکرار این عبارت "استغفرالله" (خدا را می‌طلبم که مرا ببخشد) اشاره می‌کند تا احساس نیاز به توبه و اصلاح خود را بیان کند. نهایتاً، او خود را در حال دور شدن از فضیلت و دیار یار می‌بیند و از این موضوع غمگین است.