غزل شمارهٔ ۸۷۹ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر از هجران و فاصله با محبوبش گله می‌کند و بیان می‌کند که تحمل جدایی برایش بسیار سخت است. او از شدت اشتیاق و غم هجران، جانش به خطر می‌افتد و آرزو دارد که دوباره به وصال معشوق برسد. شاعر به احساسات عمیقش اشاره می‌کند و از دوستش تقاضا دارد که از روح او دور نشود. او همچنین به تاثیرات منفی هجران بر زندگی‌اش پرداخته و از میل به نوشیدن باده‌ای که آرامش‌بخش است سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر زندگی را بدون حضور محبوبش پوچ و بی‌معنا می‌داند.