غزل شمارهٔ ۹۴۶ فیض کاشانی
فیض کاشانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
نگاه ار میکنی جان میفزائی
تغافل میکنی دل میربائی
قیامت در قیامت مینماید
قیامت را بقامت مینمائی
مرا صد غصه از دل میگشاید
ز زلفت گره چون میگشائی
غمم ز آینهٔ دل میزداید
ز دل گر کینهٔ من میزدائی
حیاتی بر حیاتم میفزاید
چو در لطف نهانم میفزائی
تنت هر موی دارد مویهٔ فیض
چو حرف عشق جانان میسرائی
سر درج حقایق میگشاید
چو در وصف بتان لب میگشائی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساسات عمیق اشاره دارد که از مشاهده ی محبوب و عشق ناشی میشود. شاعر با نگاهی به محبوب، جان تازهای میگیرد و غم و اندوهش برطرف میشود. او به زیبایی و لطافت محبوب اشاره میکند و میگوید که حتی یک کلام از او میتواند رازی را فاش کند. در این شعر، رابطه عشق و همچنین تاثیر مثبت حضور محبوب بر زندگی و احساسات شاعر به تصویر کشیده شده است.