رباعی شمارهٔ ۴۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از احساس عذاب وجدان و شرم ناشی از گناه سخن می‌گوید. او می‌خواهد با گریه کردن از بار گناهانش رهایی یابد و با اشک‌ها نامه‌اش را که نماد زندگی‌اش است، پاک کند. او به این درک می‌رسد که عمر نمی‌تواند همیشه به او وفا کند، بنابراین گریه و ابراز احساساتش را ضروری می‌داند.