نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

عظمت مقام ائمه هدى (ع) فیض کاشانی

فیض کاشانی / قصاید / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

آدم ز رشک کرد تمنای علمشان

آورد در خیال بدی کاشکی مرا

آمد ندا ز غیب به آدم که زینهار

از ما مخواه رتبه این قوم در دعا

نزدیک این درخت مرو آرزو مکن

حدّ تو نیست منزلت سید الوری

کردیم ما ملائکه را ساجدان تو

زیرا که بود صلب تو این قوم را وعا

این قوم راست جاه زیاد از حد بشر

هستند هرچه هست به عالم به جز خدا

آوردم از اسمامی خود اسمشان برون

هر جا که حاجتیست بدیشان کنم روا

کس را اگر ثواب رسد یا عقوبتی

ایشان سبب شوند و بدیشان کنم قضا

شمس و قمر نجوم و ملائک سما و ارض

از مهرشان بود همه را گردش رحا

هرگه بلا و داهیه‏ ای رونهد به تو

این قوم را شفیع خودآور به نزد ما

تا دفع آن بلا و مصیبت شود ز تو

از بهر قرب و منزلت آل مصطفا

عهدی گرفت ز آدم و حوا به مهرشان

با انقیاد جاه و مقامات ارتضا

عهدی گرفت ز آدم و تأکید آن نمود

تا بر علوّ رتبه ایشان دهد رضا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان رشک و تمنای علم و مقام اهل بیت (علیهم‌السلام) توسط آدم می‌پردازد. در آن، ندا از غیب به آدم می‌رسد که باید از مقام اهل بیت دوری کند و آرزوی رتبه ایشان را نداشته باشد، زیرا آنان جایگاهی بس والاتر از بشر دارند. شاعر اشاره می‌کند که اهل بیت شفیع انسان‌ها هستند و تمام موجودات عالم به واسطه محبت و نور آن‌ها در حرکت و رونق‌اند. همچنین، بر عهدی که آدم و حوا با محبت اهل بیت بستند و تأکید بر مقام والای ایشان تأکید می‌شود. در نهایت، سخن از خواست خدا برای رضایت از مقام اهل بیت و اهمیت آن در دنیا و آخرت است.