شمارهٔ ۳۱ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق و شوق عمیق شاعر به معشوق است. او می‌گوید که مردم تنها به راه معشوق نگاه می‌کنند و دل او غیر از معشوق را نمی‌پرستد. اشک‌هایش به سمت حرمت معشوق روان است و حتی اگر به نظر برسد که پاک نیستند، از عمق دل برمی‌خالند. شاعر خود را به مرغی تشبیه می‌کند که در قفس باد گرفتار است و در جستجوی معشوقش، به دنبال آزادی است. او تأکید می‌کند که هر کس به دنبال معشوق برود، بالاخره به او خواهد رسید، حتی اگر تلاشش ناقص باشد. در نهایت، او اوج محبت و نیاز خود را ابراز می‌کند و می‌گوید که شوق به معشوق تنها در دل او نیست و دیگران نیز در جستجوی او هستند. شاعر از معشوق می‌خواهد که عیوب عاشقان را نبیند، زیرا آن‌ها در راه رسیدن به او کارایی کامل ندارند.