غزلیات — شوق مهدی فیض کاشانی

Name: غزلیات — شوق مهدی فیض کاشانی
Author: فیض کاشانی

فیض کاشانی / شوق مهدی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۵ — به ملازمان مهدی که رساند این دعا را
شمارهٔ ۴ — یا رب که کارها همه گردد به کام ما
شمارهٔ ۷ — مژده آمدنت داد صبا دوران را
شمارهٔ ۶ — به خدا اگر به فیضت اثری رسد ز فیضت
شمارهٔ ۲ — اگر آن شاه دین پرور نوازد خاطر ما را
شمارهٔ ۳ — ای فروغ شرع و دین از روی رخشان شما
شمارهٔ ۱ — الا یا ایها المَهدی مدامَ الوَصل ناوِلها
شمارهٔ ۹ — کجا رسم من مسکین بدان جناب کجا
شمارهٔ ۸ — دل می‏رود ز دستم صاحب زمان خدا را
شمارهٔ ۱۰ — مژده وصل آن رفیع جناب
شمارهٔ ۱۱ — ای شاهد قدسی بگشا بند نقابت
شمارهٔ ۱۲ — در دل ز حق تعالی، شکریست بی‏نهایت
شمارهٔ ۱۳ — منم که مهر نبی و ولی پناه من است
شمارهٔ ۱۵ — هان مژده ای بیار صبا از دیار دوست
شمارهٔ ۱۴ — برای دوست رفیقی که خالی از خلل است
شمارهٔ ۱۷ — صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
شمارهٔ ۱۸ — برا امام که بنیاد عمر بر باد است
شمارهٔ ۱۶ — تو حق‏شناس نئی ای عدو خطا اینجاست
شمارهٔ ۲۳ — روضه خلد برین تربت اهل البیت است
شمارهٔ ۱۹ — به علم آل نبی هر کسی که ره دانست
شمارهٔ ۲۲ — مهر پیغمبر و آلش چه بود تخم بهشت
شمارهٔ ۲۰ — جز آستان امامم دگر پناهی نیست
شمارهٔ ۲۱ — ما را امام هست و یارا چه حاجت است
شمارهٔ ۲۶ — حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
شمارهٔ ۲۷ — یا رب سببی ساز که آن ختم امامت
شمارهٔ ۳۰ — بیا بیا که ز هجر تو کار دل زاریست
شمارهٔ ۲۵ — شد دین خراب این همه فسق جهار چیست
شمارهٔ ۳۱ — مردم دیده ما جز به رهت ناظر نیست
شمارهٔ ۲۴ — هر کسی کو از طریق اهل بیت آگاه نیست
شمارهٔ ۲۸ — سئوال طلعت از آن حضرت ارچه بی‏ادبی است
شمارهٔ ۲۹ — برو به کار خود ای واعظ این چه فریاد است
شمارهٔ ۳۷ — راز دل با تو گفتنم هوس است
شمارهٔ ۳۵ — ای هدهد صبا به سبا می‏‌فرستمت
شمارهٔ ۳۶ — رواق منظر چشم من آشیانهٔ تست
شمارهٔ ۳۸ — ای تو ما را راحت جان الغیاث
شمارهٔ ۳۹ — توئی به جای دو جدت سر جهان را تاج
شمارهٔ ۳۲ — دل سراپرده محبت اوست
شمارهٔ ۳۳ — کس نیست که او منتظر وصل شما نیست
شمارهٔ ۳۴ — روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست
شمارهٔ ۴۶ — نفس باد صبا مشک‏‌فشان خواهد شد
شمارهٔ ۴۰ — تو را امام زمان گر در اختفاست صلاح
شمارهٔ ۴۲ — گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود
شمارهٔ ۴۵ — نه هر که روی نبی دید سروری داند
شمارهٔ ۴۱ — ز هجر مهدی هادی است کار و بارم تلخ
شمارهٔ ۴۳ — دست از طلب ندارم تا کام من برآید
شمارهٔ ۴۴ — صد شکر که نخل سخنم خوش ثمر افتاد
شمارهٔ ۴۷ — همای اوج سعادت به دام ما افتد
شمارهٔ ۵۱ — چو باد عزم سرای امام خواهم کرد
شمارهٔ ۴۸ — زهی خجسته زمانی که یار باز آید
شمارهٔ ۵۲ — مرا شوق حضور او ز سر بیرون نخواهد شد
شمارهٔ ۵۰ — کو ره آن که نهم سوی شما گامی چند
شمارهٔ ۴۹ — اگر آن نائب رحمان ز درم باز آید
شمارهٔ ۵۴ — سال‏‌ها دل طلب وصل تو از ما می‏‌کرد
شمارهٔ ۵۳ — به کوی مهدی هادی گذر توانی کرد
شمارهٔ ۵۵ — پیشتر زانکه خدا خشت و گل آدم زد
شمارهٔ ۶۱ — گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
شمارهٔ ۶۲ — نفس برآید و مقصود بر نمی‌‏آید
شمارهٔ ۶۳ — خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
شمارهٔ ۵۶ — نقدها را بود آیا که عیاری گیرند؟
شمارهٔ ۵۸ — جان بی‏لقای مهدی ذوقی چنان ندارد
شمارهٔ ۶۰ — بخت از قدوم دوست نشانم نمی‏‌دهد
شمارهٔ ۵۷ — کی باشد آن که مهدی ما پرده‌‏در شود
شمارهٔ ۵۹ — آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
شمارهٔ ۶۵ — لاف محبت او، بر قدسیان توان زد
شمارهٔ ۶۴ — شوقت نه سرسریست که از سر به در شود
شمارهٔ ۶۶ — بود آیا که در وصل شما بگشایند ؟
شمارهٔ ۶۷ — صاحب الامر مگر باز گذاری بکند
شمارهٔ ۶۸ — مهدی چو به عدل دست گیرد
شمارهٔ ۷۰ — دوش از جناب مهدی پیک بشارت آمد
شمارهٔ ۶۹ — گفتم کیم به طلعت تو شادمان کنند؟
شمارهٔ ۷۱ — رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
شمارهٔ ۷۴ — بهر مهر تو به فردوس براتم دادند
شمارهٔ ۷۹ — وقت آشوب جهان شد العیاذ
شمارهٔ ۷۲ — مژده ای دل که مسیحانفسی می‌‏آید
شمارهٔ ۷۳ — بیا که رایت آن نائب آله رسید
شمارهٔ ۷۵ — درخت مهر اهل البیت نور دل به بار آرد
شمارهٔ ۷۶ — به علم و سیف و نسب کس به یار ما نرسد
شمارهٔ ۷۸ — تو را امام ز اعدا خدا نگه دارد
شمارهٔ ۷۷ — شاه دین گوی فلک در خم چوگان تو باد
شمارهٔ ۸۲ — روی بنمای اماما و ره منبر گیر
شمارهٔ ۸۴ — مهدی آخر زمان آید به دوران غم مخور
شمارهٔ ۸۳ — به حدیث آی و علوم خودم از یاد ببر
شمارهٔ ۸۷ — بیا امام که آئین احمد آید باز
شمارهٔ ۸۵ — ای صبا نکهتی از خاک در یار بیار
شمارهٔ ۸۶ — عید است روز جمعه و یاران در انتظار
شمارهٔ ۸۱ — ای خرم از نوید قدومت بهار عمر
شمارهٔ ۸۰ — بلینا بالفتن فی لیلة الهجر
شمارهٔ ۹۳ — خداوندا مرا برهان ز دنیا و شر و شورش
شمارهٔ ۸۸ — دلم فدای امام زمان شد و جان نیز
شمارهٔ ۹۱ — دارم از غیبت مهدی گله چندان که مپرس
شمارهٔ ۹۵ — حرف وجود او جهان جمله گرفت طول و عرض
شمارهٔ ۹۲ — زین جهان پیروی آل نبی ما را بس
شمارهٔ ۸۹ — شود به طلعت مهدی چو دیدگانم باز
شمارهٔ ۹۰ — خدای عزّوجل کارساز بنده‌‏نواز!
شمارهٔ ۹۴ — جان نخواهد که شود ز آتش شوق تو خلاص
شمارهٔ ۹۶ — در غم شوق تو سخن کس ننوشت بدین نمط
شمارهٔ ۹۸ — در غم هجرانت ای مهدی گدازانم چو شمع
شمارهٔ ۱۰۰ — بسی شدم به بلاد و جبال و کوچه و باغ
شمارهٔ ۱۰۲ — سلوک راه حق و خدمت امام شفیق
شمارهٔ ۹۹ — منم غلام به اخلاص آن امام مطاع
شمارهٔ ۱۰۳ — برای مهدی هادی بخوان شأن فراق
شمارهٔ ۱۰۱ — می‏روم از بر امام طوف‏کنان به هر طرف
شمارهٔ ۹۷ — ز مکر و کید اعادی تو را خدا حافظ
شمارهٔ ۱۰۷ — اگر به کوی امامم بود مجال وصول
شمارهٔ ۱۰۸ — حاشا که من حدیث ثنای تو طی کنم
شمارهٔ ۱۱۰ — خیز تا از در طاعات گشادی طلبیم
شمارهٔ ۱۰۹ — غم زمانه که هیچش گران نمی‌‏بینم
شمارهٔ ۱۰۴ — امام و سید و مولای من جعلت فداک
شمارهٔ ۱۱۱ — خیز تا چاره این غم به مناجات بریم
شمارهٔ ۱۰۵ — غیر از شما ندارم نزد خدا وسائل
شمارهٔ ۱۰۶ — خوش خبر باش ای نسیم شمال
شمارهٔ ۱۱۸ — روزی مرا وصال تو روزی اگر شود
شمارهٔ ۱۱۹ — من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم
شمارهٔ ۱۱۵ — گرچه افتاد ز هجرش گرهی در کارم
شمارهٔ ۱۱۳ — نماز شام غریبان چو گریه آغازم
شمارهٔ ۱۱۲ — ما شبی دست برآریم و دعائی بکنیم
شمارهٔ ۱۱۶ — دردم از یار است و درمان نیز هم
شمارهٔ ۱۱۴ — در توسل به جناب تو چه تدبیر کنم
شمارهٔ ۱۱۷ — اماما در فراقت شد هزاران رخنه در دینم
شمارهٔ ۱۲۶ — ای لقایت آرزوی مؤمنان
شمارهٔ ۱۲۲ — مولای من بیا که هواخواه خدمتم
شمارهٔ ۱۲۳ — حجاب چهره جان می‏شود غبار تنم
شمارهٔ ۱۲۵ — اماما پای نه تا آنکه در پایت سراندازیم
شمارهٔ ۱۲۴ — مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم
شمارهٔ ۱۲۱ — جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
شمارهٔ ۱۲۷ — با ما یکی به آن لب مشکین خطاب کن
شمارهٔ ۱۲۰ — یاد مهدی چه کنم صبر به صحرا فکنم
شمارهٔ ۱۲۹ — دانی که چیست دولت، روی امام دیدن
شمارهٔ ۱۲۸ — مهدی هادی چو بنشیند به جای خویشتن
شمارهٔ ۱۳۱ — به خاک پای امام و به حق نعمت او
شمارهٔ ۱۳۳ — ای پیک راستان خبر یار ما بگو
شمارهٔ ۱۳۵ — با خون دل نوشتم نزد امام نامه
شمارهٔ ۱۳۲ — آرم ای مولای من یک قطره از دریای تو
شمارهٔ ۱۳۴ — امر خلافت، گر نیست دلخواه
شمارهٔ ۱۳۰ — ز در درا و شبستان ما منور کن
شمارهٔ ۱۳۶ — وصال او ز عمر جاودان به
شمارهٔ ۱۴۲ — سحر با باد می‌‏گفتم حدیث آرزومندی
شمارهٔ ۱۳۹ — طفیل نور امامند آدمی و پری
شمارهٔ ۱۴۳ — گر از روشِ حافظ و قرآن به در آیی
شمارهٔ ۱۳۷ — تو را می‏گویم ای جویای حق هی
شمارهٔ ۱۴۰ — کتبت قصّة شوقی و مدمعی باکی
شمارهٔ ۱۳۸ — پیرو شریعت باش ای دل ار مسلمانی
شمارهٔ ۱۴۱ — بسی شوق تو در دل هست و می‌‏دانم که می‌‏دانی
شمارهٔ ۱۵۱ — یا رب نگاهدار تو ایمان آن کسی
شمارهٔ ۱۴۶ — ای پادشه خوبان داد از غم تنهائی
شمارهٔ ۱۴۴ — نامحرمان بسازید با جاهلی و پستی!
شمارهٔ ۱۴۷ — ای که حرمانی ما را تو روا می‏‌داری
شمارهٔ ۱۴۸ — سلامی چو بوی خوش آشنائی
شمارهٔ ۱۴۵ — ای قصه بهشت ز کویت حکایتی
شمارهٔ ۱۵۰ — یا من اشتد فیک اهوائی
شمارهٔ ۱۴۹ — در طلعت تو پیدا انوار پادشاهی