غزل شمارهٔ ۱۳۷ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به مضامین عشق، وفا و قیامت می‌پردازد. او از غم روز قیامت آزاد است زیرا عشق معشوقش را بالاتر از هر چیز دیگری می‌داند. در کوی عشق، هیچ راهی جز فدای جان وجود ندارد و برای رسیدن به معشوق، باید در برابر مشکلات ایستاد. شاعر اشاره می‌کند که تا زمانی که در سینه‌اش عشق وجود دارد، نمی‌تواند از تیرهای سرزنش و ملامت بگریزد. او به مقام و عظمت عشق اشاره می‌کند و از رشک رقیبان به عشقش می‌گوید. در روز محشر اگر خاک زمین را بشکافند، نشانه‌هایی از شهدای عشق و محبت خواهد یافت. شاعر خود را پیرو شخصی می‌داند که عشق را در کمال سادگی و مستی شناخته است و به همین دلیل از زهد و ریاکاری دوری می‌جوید. در پایان، او تأکید می‌کند که کیفیت عشق و وفا به گونه‌ای است که نمی‌توان به راحتی با آن لاف زد و خود را بزرگتر از آنچه که هست نشان داد.