غزلیات — دیوان اشعار فروغی بسطامی

Name: غزلیات — دیوان اشعار فروغی بسطامی
Author: فروغی بسطامی

فروغی بسطامی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۷ — زره ز زلف گره گیر بر تن است تو را
غزل شمارهٔ ۸ — گر باغبان نظر به گلستان کند تو را
غزل شمارهٔ ۲ — تا اختیار کردم سر منزل رضا را
غزل شمارهٔ ۱ — صف مژگان تو بشکست چنان دل‌ها را
غزل شمارهٔ ۳ — به جان تا شوق جانان است ما را
غزل شمارهٔ ۴ — در خلوتی که ره نیست پیغمبر صبا را
غزل شمارهٔ ۵ — نگارم گر به چین با طرهٔ پرچین شود پیدا
غزل شمارهٔ ۶ — مکن حجاب وجودت لباس دیبا را
غزل شمارهٔ ۱۶ — چنین که برده شراب لبت ز دست مرا
غزل شمارهٔ ۱۰ — گر در شمار آرم شبی نام شهیدان تو را
غزل شمارهٔ ۱۱ — من که مشتاقم به جان برگشته مژگان تو را
غزل شمارهٔ ۱۲ — دوش به خواب دیده‌ام روی ندیدهٔ تو را
غزل شمارهٔ ۱۴ — میفشان جعد عنبر فام خود را
غزل شمارهٔ ۱۳ — نازم خدنگ غمزهٔ آن دل‌پذیر را
غزل شمارهٔ ۱۵ — اگر مردان نمی بردند امتحانش را
غزل شمارهٔ ۹ — کی رفته‌ای ز دل که تمنا کنم تو را
غزل شمارهٔ ۲۲ — وقت مردن پا نهاد آن شمع بالین مرا
غزل شمارهٔ ۱۷ — باعث مردن بلای عشق جانان شد مرا
غزل شمارهٔ ۲۴ — گر به تیغت می‌زند گردن بنه تسلیم را
غزل شمارهٔ ۲۱ — شد وقت مرگ نوش لبی هم‌نشین مرا
غزل شمارهٔ ۲۰ — گرفت خط رخ زیبای گل عذار مرا
غزل شمارهٔ ۱۸ — طالب جانان به جان خریده الم را
غزل شمارهٔ ۱۹ — تا در پی دهانش بگذاشتم قدم را
غزل شمارهٔ ۲۳ — ساقیا کمتر می امشب از کرم دادی مرا
غزل شمارهٔ ۲۶ — ترک چشم تو بیاراست صف مژگان را
غزل شمارهٔ ۲۷ — تا لعل تو باده داده یاران را
غزل شمارهٔ ۲۹ — دادیم به یک جلوهٔ رویت دل و دین را
غزل شمارهٔ ۳۱ — بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را
غزل شمارهٔ ۳۰ — در قمار عشق آخر، باختم دل و دین را
غزل شمارهٔ ۳۲ — من گرفته‌ام بر کف نقد جان شیرین را
غزل شمارهٔ ۲۵ — جان به لب آمد و بوسید لب جانان را
غزل شمارهٔ ۲۸ — به یک پیمانه با ساقی چنان بستیم پیمان را
غزل شمارهٔ ۳۴ — جستیم راه میکده و خانقاه را
غزل شمارهٔ ۳۵ — غرق مهر شاه دیدم آفتاب و ماه را
غزل شمارهٔ ۳۷ — دی به رهش فکنده‌ام طفل سرشک دیده را
غزل شمارهٔ ۳۶ — هر جا کشند صورت زیبای شاه را
غزل شمارهٔ ۳۹ — آشنا خواهی گر ای دل با خود آن بیگانه را
غزل شمارهٔ ۳۸ — آن که نهاده در دلم حسرت یک نظاره را
غزل شمارهٔ ۴۰ — کاش آن صنم آماده شدی جلوه‌گری را
غزل شمارهٔ ۳۳ — چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را
غزل شمارهٔ ۴۸ — ای زلف تو بر هم زن فرزانگی ما
غزل شمارهٔ ۴۲ — هر چه کردم به ره عشق وفا بود، وفا
غزل شمارهٔ ۴۴ — آمد به جلوه شاهد بالا بلند ما
غزل شمارهٔ ۴۶ — خطت دمید از اثر دود آه ما
غزل شمارهٔ ۴۵ — چون خاک می‌شود به رهت جان پاک ما
غزل شمارهٔ ۴۳ — تا به مستی نرسد بر لب ساقی لب ما
غزل شمارهٔ ۴۱ — نه دست آن که بگیریم زلف ماهی را
غزل شمارهٔ ۴۷ — چشم بیمار تو شد باعث بیماری ما
غزل شمارهٔ ۵۵ — از جلوهٔ حسنت که بری از همه عیب است
غزل شمارهٔ ۵۶ — عمری که صرف عشق نگردد بطالت است
غزل شمارهٔ ۵۱ — اولم رام نمودی به دل آرامی‌ها
غزل شمارهٔ ۵۲ — پایه عمر گران‌مایه بر آب است برآب
غزل شمارهٔ ۵۴ — دوش در آغوشم آمد آن مه نخشب
غزل شمارهٔ ۵۰ — یار بی پرده کمر بست به رسوایی ما
غزل شمارهٔ ۵۳ — اندوه تو شد وارد کاشانه‌ام امشب
غزل شمارهٔ ۴۹ — ای کاش جان بخواهد معشوق جانی ما
غزل شمارهٔ ۵۷ — هر گه آن خسرو زرین کمر از جا برخاست
غزل شمارهٔ ۵۹ — بنشست و ز رخ پرده برانداخته برخاست
غزل شمارهٔ ۵۸ — تا طرف نقاب از رخ رخشان تو برخاست
غزل شمارهٔ ۶۱ — به هر غمی که رسد از تو خاطرم شاد است
غزل شمارهٔ ۶۲ — آن که لبش مایهٔ حلاوت قند است
غزل شمارهٔ ۶۰ — دی در میان مستی خنجر کشیده برخاست
غزل شمارهٔ ۶۴ — طبیب اهل دل آن چشم مردم آزار است
غزل شمارهٔ ۶۳ — یک اشارت ز تو بر قتل جهان بسیار است
غزل شمارهٔ ۶۸ — کیفیت نگاه تو از جام خوش‌تر است
غزل شمارهٔ ۶۹ — بار محبت از همه باری گران‌تر است
غزل شمارهٔ ۷۰ — از دل سخت تو کز سنگ سیه سخت‌تر است
غزل شمارهٔ ۷۲ — ترک چشمش که مست و مخمور است
غزل شمارهٔ ۷۱ — تا خانهٔ تقدیر بساط چمن آراست
غزل شمارهٔ ۶۵ — آن که مرادش تویی از همه جویاتر است
غزل شمارهٔ ۶۶ — ساقی فرخنده پی تا به کفش ساغر است
غزل شمارهٔ ۶۷ — دلم از نرگس بیمار تو بیمارتر است
غزل شمارهٔ ۷۶ — کف بر کف جانانه و لب بر لب جام است
غزل شمارهٔ ۷۵ — مرگ بر بالین وجانان غافل است
غزل شمارهٔ ۷۴ — تا دیدن آن ماه فروزنده محال است
غزل شمارهٔ ۷۸ — شربتی در دو لعل جانان است
غزل شمارهٔ ۸۰ — چنان ز وحشت عشقت دلم هراسان است
غزل شمارهٔ ۷۷ — امشب ز روی مهر مهی در سرای ماست
غزل شمارهٔ ۷۳ — تا حلقهٔ زنجیر دل آن زلف دراز است
غزل شمارهٔ ۷۹ — پیام باد بهار از وصال جانان است
غزل شمارهٔ ۸۸ — کسی که در سر او چشم مصلحت بین است
غزل شمارهٔ ۸۲ — قاعدهٔ قد تو فتنه به پا کردن است
غزل شمارهٔ ۸۴ — کار من تا به زلف یار من است
غزل شمارهٔ ۸۱ — شیوهٔ خوش منظران چهره نشان دادن است
غزل شمارهٔ ۸۵ — شب جدایی تو روز واپسین من است
غزل شمارهٔ ۸۶ — تو و آن قامتی که موزون است
غزل شمارهٔ ۸۷ — گر نه زلفش پی شبیخون است
غزل شمارهٔ ۸۳ — همه جا جلوهٔ آن صاحب وجه حسن است
غزل شمارهٔ ۹۰ — قصد همه وصل حور و خلد برین است
غزل شمارهٔ ۹۳ — امشب ز رخش انجمنم خلد برین است
غزل شمارهٔ ۹۲ — حور تویی، بوستان بهشت برین است
غزل شمارهٔ ۹۵ — یا رب این عید همایون چه مبارک عید است
غزل شمارهٔ ۸۹ — دلم فارغ ز قید کفر و دین است
غزل شمارهٔ ۹۱ — نخست نغمهٔ عشاق فصل گل این است
غزل شمارهٔ ۹۶ — هر دم ای گل از تو در گلشن فغان تازه است
غزل شمارهٔ ۹۴ — مرا زمانه در آن آستانه جا داده‌ست
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — گرنه خورشید فلک خاک نشین ره تست
غزل شمارهٔ ۹۹ — زین حلاوت‌ها که در کنج لب شیرین تست
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — ترک کمان کشیده دو چشم سیاه تست
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — هر سر موی تو را پیوندی از گیسوی تست
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — کیفیتی که دیدم از آن چشم نیم مست
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — چشم تماشای خلق در رخ زیبای اوست
غزل شمارهٔ ۹۷ — در سینه دلت مایل هر شعلهٔ آهی است
غزل شمارهٔ ۹۸ — طوطی وظیفه‌خوار لب نوشخند توست
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — تا بر اطراف رخت جعد چلیپایی هست
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — ای خوشا وقتی که بگشایم نظر در روی دوست
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — درد جانان عین درمان است گویی نیست هست
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — خوش است اگر ز تو ما را دل غمینی هست
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — قطع نظر ز دشمن ما کرد چشم دوست
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — کفر زلفش رهزن دین است گویی نیست هست
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — هیچ سر نیست که با زلف تو در سودا نیست
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — ما و هوس شاهد و می تا نفسی هست
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — از تو ای ترک ختن لعبت چین خوش‌تر نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — تو و آن حسن دل آویز که تغییرش نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — پیکی مرا به سوی تو غیر از نسیم نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — مزرع امید را یک دانه به زان خال نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — کس نیست کاو به لعل تو خونش سبیل نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — بر سر راه تو افتاده سری نیست که نیست
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — خوش‌تر از دانهٔ اشکم گهری پیدا نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — یار اگر جلوه کند دادن جان این همه نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — من کیم، پروانهٔ شمعی که در کاشانه نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — وصل تو نصیب دل صاحب نظری نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — پیشتر زآن که مهی جلوه در این محفل داشت
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — غمش را غیر دل سر منزلی نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — ایمن از تیر نگاه تو دل زاری نیست
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — گر نه آن ترک سیه چشم سر یغما داشت
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — دی چو تیر از برم آن ترک کمان دار گذشت
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — سر بیمار گر آن چشم دل آزار نداشت
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — چندی از صومعه در دیر مغان باید رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — رسید قاصد و پیغام وصل جانان گفت
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — کی دل از حلقهٔ آن زلف دو تا خواهد رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — عید مولود علی را تا شه والا گرفت
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — هر جا سخنی از آن دهان رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — روز مردن سویم از رحمت نگاهی کرد و رفت
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — دلم به کوی تو هر شام تا سحر می‌گشت
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — هم به حرم هم به دیر بدر دجا دیدمت
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — مدام ذکر ملک این کلام شیرین باد
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — ای آب زندگانی یک نکته از دهانت
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — امروز ندارم غم فردای قیامت
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — عهد همه بشکستم در بستن پیمانت
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — ای فتنهٔ هر دوری از قامت فتانت
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — تا پرده ز صورتش برافتاد
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — فریاد که رفت خونم از یاد
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — دل به ابروی تو ای تازه جوان باید داد
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — تا دلم در خم آن زلف سیه‌نام افتاد
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — در پای تو تا زلف چلیپای تو افتاد
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — تا سوی من آن چشم سیه را نگه افتاد
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — بر دوش تو تا زلف زره‌پوش تو افتاد
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — دل در اندیشهٔ آن زلف گره‌گیر افتاد
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — در پای تو تا زلف چلیپای تو افتاد
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — مشاطه تا به روی تو زلف دوتا نهاد
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — همان که چشم تو را طرز دل‌ربایی داد
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — ای کاش پی قتل من آن سیم تن افتد
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — فرخنده شکاری که ز پیکان تو افتد
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — لعل تو به سر چشمهٔ زمزم نتوان داد
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — مصوری که تو را چین زلف مشکین داد
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — هر سر که به سودای خط و خال تو افتد
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — روزی که خدا کام دل تنگ دلان داد
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — ترک مست تو به دست از مژه خنجر دارد
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — خداخوان تا خدادان فرق دارد
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — جهان عشق ندانم چه زیر سر دارد
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — کسی به زیر فلک دست بر قضا دارد
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — کسی ز فتنهٔ آخر زمان خبر دارد
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — آخر این نالهٔ سوزنده اثرها دارد
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — نظر ز روی تو صاحب نظر نمی‌بندد
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — آن که یک ذره غمت در دل پر غم دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — غلام آن نظربازم که خاطر با یکی دارد
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — گهی به دیر و گهی جلوه در حرم دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — کسی که در دل شب چشم خون فشان دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — هر کس که به دل حسرت پیکان تو دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — هر خم زلف تو یک جمع پریشان دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — چراغی کاین همه پروانه دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — گر نه آن زلف سیه قصد شبیخون دارد
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — این چه تابی است که آن حلقهٔ گیسو دارد
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — دوش زلف سیهت بنده‌نوازی‌ها کرد
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — کسی پا به کوی وفا می‌گذارد
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — شبی که دل به برم یاد زلف دلبر کرد
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — دل نام سر زلف ترا مشک ختا کرد
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — نرگس که فلک چشم و چراغ چمنش کرد
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — چشم مستش نه همین غارت دین و دل کرد
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — مهره توان برد، مار اگر بگذارد
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — از بناگوش تو هر شب گله سر خواهم کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — نرخ یک بوسه گر آن لعل به صدجان می‌کرد
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — نه حسرت وصالش از دل به در توان کرد
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — ای خوشا رندی که رو در ساحت می‌خانه کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — ساقی بده رطل گران، زان می که دهقان پرورد
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — زلف پر چین تو مشاطه شبی شانه نکرد
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — بیدادگر نگارا تا کی جفا توان کرد
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — هر گه که ناوکی ز کمانت کمانه کرد
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — تا مه روی تو از چاک گریبان سر زد
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — هر کس که به جان دسترسی داشته باشد
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — هر که در عشق چو من عاجز مضطر باشد
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — خوش آن که نگاهش به سراپای تو باشد
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — هر دلی کز عشق ماهی اندرو راهی نباشد
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — هر که افتادهٔ آن جنبش قامت باشد
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — نرگس مست تو راه دل هشیاران زد
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — چشم مستش اگر از خواب گران برخیزد
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — زان غنچه‌دهان دلم به تنگ آمد
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — آن که در عشق سزاوار سر دار نشد
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — کو جوانی که ز سودای غمت پیر نشد
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — تا خیل غمش در دل ناشاد من آمد
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — تا صورت زیبای تو از پرده عیان شد
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — هر جان که بر لب آمد، واقف از آن دهان شد
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — ز اختران جگرم چند پر شرر ماند
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — نفس نامسلمانم از گنه پشیمان شد
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — مستان بزم عشق شرابی نداشتند
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — قتل ما ای دل به تیغ او مقدر کرده‌اند
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — با وجود نگه مست تو هشیار نماند
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — گر بدین گونه سر زلف تو افشان ماند
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — هیچم آرام دل از زلف دل آرام نماند
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — تا حریفان بر در می‌خانه ماوا کرده‌اند
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — تا به دل خورده‌ام از عشق گلی خاری چند
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — می فروشان آن چه از صهبای گلگون کرده‌اند
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — عید آمد و مرغان رهِ گل‌زار گرفتند
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — کام من از آن کنج دهان هیچ ندادند
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — خاکم به ره آن بت چالاک نکردند
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — ای بندهٔ بالای تو زرین کمری چند
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — ای به دل ها زده مژگان تو پیکانی چند
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — دادن باده حرام است به نادانی چند
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — کاش می‌داد خدا هر نفسم جانی چند
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — ای خوش آنان که قدم در ره میخانه زدند
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — بهل ز صورت خوبت نقاب بردارند
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — آنان که در محبت او سنگ می‌خورند
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — چینیان گر به کف از جعد تو یک تار آرند
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — گر به چین بویی از آن سنبل مشکین آرند
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — بر زلف تو باید که ره شانه ببندند
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — مرا با چشم گریان آفریدند
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — چون بتان دستی به ناز زلف پر چین می‌برند
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — مردان خدا پردهٔ پندار دَریدَند
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — صورتگران که صورت دلخواه می‌کشند
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — کاشکی ساقی ز لعلش می به جام من کند
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — مگر خدا ز رقیبان تو را جدا بکند
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — دل نداند که فدای سر جانان چه کند
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — گر نرخ بوسه را لب جانان به جان کند
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — چون دم تیغ تو قصد جان ستانی می‌کند
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — زان سبب جان آفرینش جان روشن لطف کرد
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — تشنگان ستمت زندگی از سر گیرند
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — بتان به مملکت حسن پادشاهانند
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — زلف و خط دلکشش دام بنی آدمند
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — آتش‌زدگان ستم آب از تو نخواهند
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — ای خنده تو راهزن کاروان قند
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — هر جا حدیث حسن تو تقریر می‌کنند
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — گر ز غلامیش نشانت دهند
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — جمعی که مرهم جگر خستهٔ منند
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — هر که را که بخت، دیده می‌دهد، در رخ تو بیننده می‌کند
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — مانع رفتن به جز مهر و وفای من نبود
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — هر که را کار بدان چشم دل آزار بود
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — قدح باده اگر چشم بت ساده نبود
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — شب که در حلقهٔ ما زلف دل‌آرام نبود
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — لب پیمانه اگر بر لب جانانه نبود
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — عاشقی کز خون دل جام شرابش می‌دهند
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — آشوب شهر طلعت زیبای او بود
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — دل دیوانهٔ من قابل زنجیر نبود
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — به کویش دوش یا رب یا ربی بود
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — تا به رخ چین سر زلف تو لرزان نشود
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — پیش من کام رقیب از لعل خندان می‌دهد
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — جان سپاری به ره غمزهٔ جانان باید
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — همه جا تیر تو بر سینهٔ ما می‌آید
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — گر آن صنم ز پرده پدیدار می‌شود
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — هر جا که به طنازی، آن سرو روان آید
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — بگشا به تبسم لب شیرین شکربار
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — ای ز رخت صبح و شام کاسته شمس و قمر
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — منت خدای را که خداوند بی‌نیاز
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — گر در آید شب عید از درم آن صبح امید
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — گر به کاری نزنم دست به جز عشق تو شاید
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — به امیدی که وفا خواهم دید
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — دل به حسرت ز سر کوی کسی می‌آید
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — هر کس که دید روی تو آهی ز جان کشید
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — بستهٔ زلف تو شوریده‌سرانند هنوز
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — در میکده خدمت کن بی معرکه سلطان باش
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — آزادی اگر خواهی از عقل گریزان باش
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — دلا مقید آن گیسوان پرچین باش
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — در سر کوی وفا با کوه کن هم گام باش
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — دلا موافق آن زلف عنبرافشان باش
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — ای خواجه برو بندهٔ آن زهره جبین باش
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — من نمی‌گویم که عاقل باش یا دیوانه باش
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — نه دست آن که بر آرم دل از چه ذقنش
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — دل به دنبال وفا رفت و من از دنبالش
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — لب تشنه‌ای که شد لب جانان میسرش
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — گر هلاک من است عنوانش
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — چو باد بر شکند چین زلف غالیه بارش
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — چون صبا شانه زند طرهٔ عنبربارش
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — تو و چشم سیه مستی که نتوان دید هشیارش
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — تویی آن آیت رحمت که نتوان کرد تفسیرش
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — خوشا دلی که تو باشی نگار پرده‌نشینش
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — تا دهان او لبالب شد ز نوش
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — شاهد به کام و شیشه به دست و سبو به دوش
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — خوش آن که باده بنوشد به روی چون ماهش
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — ای جز می مشک بر سر دوش
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — چه غنچه‌ها که نپرورد باغ نسرینش
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — نگاه داشت غزالی دل مرا به نگاهش
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — دامن کشان شبی گذر افتاد بر منش
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — رنج بیهوده مکش، گه به حرم گاه به دیر
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — چشم عقلم خیره شد از عکس روی تابناکش
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — در پا مریز حلقهٔ زلف بلند خویش
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — در راه عشق من نگذشتم ز کام خویش
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — چندین هزار صید فتد از قفای تو
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — آن را که اول از همه خواندی به سوی خویش
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — کمتر فکن به چاه زنخدان نگاه خویش
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — دل سپردم به نگه کردن چشم سیهش
غزل شمارهٔ ۳۰۷ — خاک سر راهت شدم ای لعبت چالاک
غزل شمارهٔ ۳۰۸ — تا شکن زلف توست سلسله جنبان دل
غزل شمارهٔ ۳۰۹ — هر دل شیدا که شد به روی تو مایل
غزل شمارهٔ ۳۱۱ — من خراب نگه نرگس شهلای توام
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — شبان تیره به سر وقت چشم جادویش
غزل شمارهٔ ۳۱۰ — در عالم عشق تو نه کفر است و نه اسلام
غزل شمارهٔ ۳۱۲ — پرده بگشای که من سوختهٔ روی توام
غزل شمارهٔ ۳۰۶ — بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق
غزل شمارهٔ ۳۱۹ — وقت مردن هم نیامد بر سر بالین طبیبم
غزل شمارهٔ ۳۱۶ — عمر گذشت، وز رخش سیر نشد نظاره‌ام
غزل شمارهٔ ۳۱۳ — تا به در میکده جا کرده‌ام
غزل شمارهٔ ۳۲۰ — از آن به خدمت میخوارگان کمر بستم
غزل شمارهٔ ۳۱۴ — دست در حلقهٔ آن جعد چلیپا زده‌ام
غزل شمارهٔ ۳۱۷ — آن که به دیوانگی در غمش افسانه‌ام
غزل شمارهٔ ۳۱۸ — چندان به سر کوی خرابات خرابم
غزل شمارهٔ ۳۱۵ — تا با تو آرمیده‌ام از خود رمیده‌ام
غزل شمارهٔ ۳۲۵ — در جلوه‌گاه جانان جان را به شوق دادم
غزل شمارهٔ ۳۲۳ — ساقی نداده ساغر چندان نموده مستم
غزل شمارهٔ ۳۲۴ — بر در می‌خانه تا مقام گرفتم
غزل شمارهٔ ۳۲۷ — در عالم محبت دانی چه کار کردم
غزل شمارهٔ ۳۲۶ — تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم
غزل شمارهٔ ۳۲۲ — من این عهدی که با موی تو بستم
غزل شمارهٔ ۳۲۸ — بر سر آتش سوزنده نشیمن کردم
غزل شمارهٔ ۳۲۱ — ز تجلی جمالش نظر از دو کون بستم
غزل شمارهٔ ۳۳۰ — امشب تو را به خوبی نسبت به ماه کردم
غزل شمارهٔ ۳۳۲ — به حلقهٔ سر زلف تو پای‌بند شدم
غزل شمارهٔ ۳۳۴ — به بوسه‌ای ز دهان تو آرزومندم
غزل شمارهٔ ۳۳۳ — مو به مو بستهٔ آن زلف گره گیر شدم
غزل شمارهٔ ۳۳۱ — اگر گاهی بدان مه پاره یک نظاره می‌کردم
غزل شمارهٔ ۳۲۹ — جانی که خلاص از شب هجران تو کردم
غزل شمارهٔ ۳۳۶ — دیری است که دیوانه آن چشم کبودم
غزل شمارهٔ ۳۳۵ — یک باره گر از سبحه در انکار نبودم
غزل شمارهٔ ۳۳۹ — دوش از لب نوشش سخنی چند شنیدم
غزل شمارهٔ ۳۴۰ — ای خوش آن دم که به بستان تو می‌نالیدم
غزل شمارهٔ ۳۴۱ — بس که دل سوختگی ز آتش هجران دارم
غزل شمارهٔ ۳۴۳ — چون سر زلف تو آشفته خیالی دارم
غزل شمارهٔ ۳۴۲ — بر سر هر مژه چندین گل رنگین دارم
غزل شمارهٔ ۳۴۴ — گرفته تا ره بغداد ماه نوسفرم
غزل شمارهٔ ۳۳۸ — دیشب به خواب شیرین نوشین لبش مکیدم
غزل شمارهٔ ۳۳۷ — دوشینه مهی به خواب دیدم
غزل شمارهٔ ۳۴۷ — جنون گسسته بدانسان کمند تدبیرم
غزل شمارهٔ ۳۴۶ — عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم
غزل شمارهٔ ۳۵۰ — من بر سر کوی تو ندیدم
غزل شمارهٔ ۳۴۵ — به جلوه کاش درآید مه نکوسیرم
غزل شمارهٔ ۳۵۲ — دوش از در می‌خانه کشیدند به دوشم
غزل شمارهٔ ۳۵۱ — تا تو به گلشن آمدی، با همه در کشاکشم
غزل شمارهٔ ۳۴۸ — نذر کردم گر ز دست محنت هجران نمیرم
غزل شمارهٔ ۳۴۹ — هر کجا دم زدم از چشم بت کشمیرم
غزل شمارهٔ ۳۵۳ — سروش عشق تو یک نکته گفت در گوشم
غزل شمارهٔ ۳۵۵ — من مست می‌پرستم، من رند باده نوشم
غزل شمارهٔ ۳۵۶ — ای خط تو را دایرهٔ حسن مسلم
غزل شمارهٔ ۳۵۸ — ای کعبهٔ مقصودم، وی قبلهٔ آمالم
غزل شمارهٔ ۳۵۷ — تا خیل غمت خیمه زد اندر دل تنگم
غزل شمارهٔ ۳۵۴ — من ساده پرست و باده نوشم
غزل شمارهٔ ۳۶۰ — مشغول رخ ساقی، سرگرم خط جامم
غزل شمارهٔ ۳۵۹ — ای که می‌پرسی ز من کیفیت چشم غزالم
غزل شمارهٔ ۳۶۸ — شب فراق تو گر ناله را اشاره کنم
غزل شمارهٔ ۳۶۲ — نرگسش گفت که من ساقی می‌خوارانم
غزل شمارهٔ ۳۶۱ — از دشمنم چه بیم که با دوست هم دمم
غزل شمارهٔ ۳۶۶ — چون ترک تیر افکن تویی، باید به خون غلطیدنم
غزل شمارهٔ ۳۶۵ — گر دست دهد دامن آن سرو روانم
غزل شمارهٔ ۳۶۳ — تا هست نشانی از نشانم
غزل شمارهٔ ۳۶۷ — حق ز رخت کرده ظهور ای صنم
غزل شمارهٔ ۳۶۴ — فدای قاصد جانان کز او آسوده شد جانم
غزل شمارهٔ ۳۷۵ — تا با کمان ابرو بنشست در کمینم
غزل شمارهٔ ۳۷۱ — به دیر و حرم، فارغ از کفر و دینم
غزل شمارهٔ ۳۶۹ — دامن خمیه سفر از در دوست می‌کنم
غزل شمارهٔ ۳۷۲ — زان پرده می‌گشاید دل بند نازنینم
غزل شمارهٔ ۳۷۶ — چنان به کوی تو آسوده از بهشت برینم
غزل شمارهٔ ۳۷۴ — یارب آن نامهربان مه دل فراگیرد ز کینم
غزل شمارهٔ ۳۷۰ — من از کمال شوق ندانم که این تویی
غزل شمارهٔ ۳۷۳ — نه به دیر همدمم شد، نه به کعبه هم نشینم
غزل شمارهٔ ۳۸۴ — تا لب می‌پرست او داد شراب مستیم
غزل شمارهٔ ۳۸۳ — ما دل خود را به دست شوق شکستیم
غزل شمارهٔ ۳۸۲ — تا خبردار ز سرِّ لبِ جانان شده‌ایم
غزل شمارهٔ ۳۷۷ — تا کفر سر زلفت زد راه دل و دینم
غزل شمارهٔ ۳۷۹ — گر به گل‌زار رخش افتد نگاه گاه گاهم
غزل شمارهٔ ۳۷۸ — امشب نگه افتاد بر آن غیرت ماهم
غزل شمارهٔ ۳۸۱ — بخت سیه به کین من، چشم سیاه یار هم
غزل شمارهٔ ۳۸۰ — غم روی تو به عالم ندهم
غزل شمارهٔ ۳۸۸ — از دادن جان خدمت جانانه رسیدیم
غزل شمارهٔ ۳۸۹ — خواست تا زلف پریشان تو بی‌سامانیم
غزل شمارهٔ ۳۹۱ — از بس عرق شرم نشسته‌ست به رویم
غزل شمارهٔ ۳۹۰ — توان شناخت ز خونی که ریخت بر رویم
غزل شمارهٔ ۳۹۲ — مهر از تو ندیدم و وفا هم
غزل شمارهٔ ۳۸۵ — آخر از کعبه مقیم در خمار شدیم
غزل شمارهٔ ۳۸۶ — تا بدان طرهٔ طرار گرفتار شدیم
غزل شمارهٔ ۳۸۷ — تا از دو چشم مستت بیمار و دردمندیم
غزل شمارهٔ ۳۹۳ — ما ز چشم تو مست یک نگهیم
غزل شمارهٔ ۳۹۷ — به که باشم بی قرار از زلف یار خویشتن
غزل شمارهٔ ۴۰۰ — گدایی از در می‌خانه باید دم به دم کردن
غزل شمارهٔ ۳۹۶ — گشت فراق و وصل تو مرگ و بقای عاشقان
غزل شمارهٔ ۳۹۴ — محبان را نصیب است از حبیبان
غزل شمارهٔ ۳۹۹ — شعار عشق بازان چیست، خوبان را دعا کردن
غزل شمارهٔ ۳۹۸ — عرضه دادم در بر جانان وفای خویشتن
غزل شمارهٔ ۳۹۵ — ای که ز آب زندگی لعل تو می‌دهد نشان
غزل شمارهٔ ۴۰۵ — ز صحن این چمن آن سرو قامت را تمنا کن
غزل شمارهٔ ۴۰۸ — شبها به بزم مدعی ای بی مروت جا مکن
غزل شمارهٔ ۴۰۷ — ای پیک سحرگاهی پیغامی ازو سرکن
غزل شمارهٔ ۴۰۶ — یا که دندان طمع را از لب جانان بکن
غزل شمارهٔ ۴۰۲ — با آن غزال وحشی گر خواهی آرمیدن
غزل شمارهٔ ۴۰۱ — نه از جمال تو قطع نظر توان کردن
غزل شمارهٔ ۴۰۴ — بر صفحهٔ رخ از خط مشکین رقم مزن
غزل شمارهٔ ۴۰۳ — گر عارف حق بینی چشم از همه بر هم زن
غزل شمارهٔ ۴۱۶ — وقت مرگ آمد ز رحمت بر سر بالین من
غزل شمارهٔ ۴۰۹ — گاهی به نوشخند لبت را اشاره کن
غزل شمارهٔ ۴۱۲ — دانی که چیست رشتهٔ عمر دراز من
غزل شمارهٔ ۴۱۳ — با رقیب آمدی به محفل من
غزل شمارهٔ ۴۱۰ — غافل گذشتی از دل امیدوار من
غزل شمارهٔ ۴۱۴ — به خون تپیده ز بازوی قاتلی تن من
غزل شمارهٔ ۴۱۵ — گفتم که چیست راهزن عقل و دین من
غزل شمارهٔ ۴۱۱ — نرگس بیمار تو گشته پرستار من
غزل شمارهٔ ۴۱۹ — ثواب من همه شد عین رو سیاهی من
غزل شمارهٔ ۴۱۷ — تنگ شد از غم دل جای به من
غزل شمارهٔ ۴۲۲ — زلف مسلسل ریخته، عنبرفشانی را ببین
غزل شمارهٔ ۴۲۰ — خونم بتی ریخت کش داده بی چون
غزل شمارهٔ ۴۱۸ — لبش را هر چه بوسیدم، فزون‌تر شد هوای من
غزل شمارهٔ ۴۲۴ — حلقهٔ زلف سیاهش بر رخ انور ببین
غزل شمارهٔ ۴۲۱ — خادم دیر مغانم، هنری بهتر از این
غزل شمارهٔ ۴۲۳ — دل‌ها فتاده در پی آن دل ربا ببین
غزل شمارهٔ ۴۳۱ — هر کس که نهد پای بر آن خاک سر کو
غزل شمارهٔ ۴۳۲ — به زیر تیغ نداریم مدعا جز تو
غزل شمارهٔ ۴۲۸ — چین زلف مشکین را بر رخ نگارم بین
غزل شمارهٔ ۴۲۵ — تابش صبح بناگوشش ببین
غزل شمارهٔ ۴۳۰ — از بس که در خیال مکیدم لبان او
غزل شمارهٔ ۴۲۷ — گر کانِ نمک خواهی لعل نمکینش بین
غزل شمارهٔ ۴۲۶ — مژگان مردم افکن، چشمان کافرش بین
غزل شمارهٔ ۴۲۹ — گر خون من ز شیشه بریزد به جام او
غزل شمارهٔ ۴۳۳ — من بندهٔ آنم که ببوسد دهن تو
غزل شمارهٔ ۴۴۰ — آهی که رخنه کردم، از وی به سنگ خاره
غزل شمارهٔ ۴۳۵ — ای اهل نظر کشتهٔ تیر نگه تو
غزل شمارهٔ ۴۳۴ — ای فتنه دست پرور چشم سیاه تو
غزل شمارهٔ ۴۳۷ — ماه غلام رخ زیبای تو
غزل شمارهٔ ۴۳۹ — چه عقده‌هاست به کار دلم ز بخت سیاه
غزل شمارهٔ ۴۳۶ — تا سر نرفته بر سر مهر و وفای تو
غزل شمارهٔ ۴۳۸ — ساقی دل نرگس شهلای تو
غزل شمارهٔ ۴۴۸ — تیغ به دست آمدی و مست شرابی
غزل شمارهٔ ۴۴۷ — رهزن ایمان من شد نازنین تازه‌ای
غزل شمارهٔ ۴۴۵ — امشب ای زلف سیه سخت پریشان شده‌ای
غزل شمارهٔ ۴۴۶ — گر نه از کشتن عشاق به تنگ آمده‌ای
غزل شمارهٔ ۴۴۱ — تا به چشمان سیه سرمه درانداخته‌ای
غزل شمارهٔ ۴۴۲ — تنها نه جا به خلوت دل‌ها گرفته‌ای
غزل شمارهٔ ۴۴۴ — سنبل گل پوش را بر سمن آورده‌ای
غزل شمارهٔ ۴۴۳ — تا به جفایت خوشم، ترک جفا کرده‌ای
غزل شمارهٔ ۴۵۱ — پرده برانداختی، چهره برافروختی
غزل شمارهٔ ۴۵۳ — ای صورت زیبا که به سیرت ملکستی
غزل شمارهٔ ۴۵۵ — صورتت یک باره آزادم نمود از قید هستی
غزل شمارهٔ ۴۵۰ — دلم افتاد به دنبال سوار عجبی
غزل شمارهٔ ۴۵۲ — هر مرغ کز آن گلبن نو باخبرستی
غزل شمارهٔ ۴۵۴ — کسی که دامنش آلودهٔ شرابستی
غزل شمارهٔ ۴۵۶ — مسجد مقام عجب است، می‌خانه جای مستی
غزل شمارهٔ ۴۴۹ — شدم به میکده ساقی مرا نداد شرابی
غزل شمارهٔ ۴۵۸ — یک جام با تو خوردن یک عمر می‌پرستی
غزل شمارهٔ ۴۵۹ — با من اگر خواجه سری داشتی
غزل شمارهٔ ۴۶۱ — نقد غمت خریدم با صد هزار شادی
غزل شمارهٔ ۴۶۳ — رفتی بر غیر و ترک ما کردی
غزل شمارهٔ ۴۶۰ — ای که هم آغوش یار حور سرشتی
غزل شمارهٔ ۴۶۴ — زان سر زلف مرا بی سرو سامان کردی
غزل شمارهٔ ۴۶۲ — سر از کمند نپیچم اگر تو صیادی
غزل شمارهٔ ۴۵۷ — چه خلاف سر زد از ما که درِ سرای بستی
غزل شمارهٔ ۴۶۵ — اگر ناصح نظر بر منظر جانان من کردی
غزل شمارهٔ ۴۷۲ — چو در میناست می، یاقوت رخشان است پنداری
غزل شمارهٔ ۴۶۶ — با آن که می از شیشه به پیمانه نکردی
غزل شمارهٔ ۴۶۸ — دامن کشان شبی به کنارم نیامدی
غزل شمارهٔ ۴۶۹ — دگر فرود نیاید سرم به هیچ کمندی
غزل شمارهٔ ۴۷۰ — شب چارده غلامی ز مه تمام داری
غزل شمارهٔ ۴۶۷ — گه جلوه‌گر ز بام و گه از منظر آمدی
غزل شمارهٔ ۴۷۱ — تا از مژهٔ دلکش تیری به کمان داری
غزل شمارهٔ ۴۷۳ — تو شکر لب که با خسرو بسی شیرین سخن داری
غزل شمارهٔ ۴۷۴ — این چه دامی است که از سنبل مشکین داری
غزل شمارهٔ ۴۷۵ — گرد مه خط سیه‌کار نداری، داری
غزل شمارهٔ ۴۷۶ — زان فشانم اشک در هر رهگذاری
غزل شمارهٔ ۴۷۷ — دیدم جمال قاتل در وقت جان سپاری
غزل شمارهٔ ۴۷۸ — من به غیر از تو کسی یار نگیرم، آری
غزل شمارهٔ ۴۷۹ — ای طلعت نکوی تو نیکوتر از پری
غزل شمارهٔ ۴۸۰ — زاهد و سبحه‌ی صد دانه و ذکر سحری
غزل شمارهٔ ۴۸۲ — تو پری چهره اگر دست به آیینه بری
غزل شمارهٔ ۴۸۳ — خوشا شبی که به آرامگاه من باشی
غزل شمارهٔ ۴۸۶ — ساقی انجمن شد، شوخ شکر کلامی
غزل شمارهٔ ۴۸۴ — زندگی بی او ندارد حاصلی
غزل شمارهٔ ۴۸۵ — این سر که به تن دارم مست می ناب اولی
غزل شمارهٔ ۴۸۷ — وه که گر یک شب پس از عمری به خوابت دیدمی
غزل شمارهٔ ۴۸۱ — گفتی که وقت سحر سویت کنم گذری
غزل شمارهٔ ۴۸۸ — ای زلف خم به خم که زدی راه عالمی
غزل شمارهٔ ۴۹۲ — سر راهش افتادم از ناتوانی
غزل شمارهٔ ۴۹۰ — لب شیرین تو را دادند تا شکر بیفشانی
غزل شمارهٔ ۴۹۱ — دوشینه خود شنیدم یک نکته از دهانی
غزل شمارهٔ ۴۹۴ — گرچه آن زلف سیه را تو نمی‌لرزانی
غزل شمارهٔ ۴۹۶ — بس که فرخ رخ و شکر لب و شیرین دهنی
غزل شمارهٔ ۴۹۳ — من و عشق تو اگر کفر و اگر ایمانی
غزل شمارهٔ ۴۸۹ — چنین نگار ندیدم به هیچ ایوانی
غزل شمارهٔ ۴۹۵ — عشق و کمین گشادنی، ما و ز جان بریدنی
غزل شمارهٔ ۵۰۳ — گر چشم سیاهش را از چشم صفا بینی
غزل شمارهٔ ۴۹۸ — در شهر اگر تو شاهد شیرین گذر کنی
غزل شمارهٔ ۴۹۹ — گر جلوه‌گر به عرصهٔ محشر گذر کنی
غزل شمارهٔ ۵۰۱ — گر تو زان تنگ شکر خنده مکرر نکنی
غزل شمارهٔ ۵۰۰ — چون به رخ چین سر زلف چلیپا فکنی
غزل شمارهٔ ۵۰۲ — جنس گران بهای خود ارزان نمی‌کنی
غزل شمارهٔ ۵۰۴ — به شکر خنده دل بردی ز هر زیبا نگارینی
غزل شمارهٔ ۴۹۷ — خوش آن که حلقه‌های سر زلف واکنی
غزل شمارهٔ ۵۰۵ — اولین گام ار سمند عقل را پی می‌کنی
غزل شمارهٔ ۵۰۶ — ز وصل و هجر خود آسایش و عذاب منی
غزل شمارهٔ ۵۰۸ — دلم که بسته تعلق به زلف پرچینی
غزل شمارهٔ ۵۰۷ — مو به مو دام فریب دل دانای منی
غزل شمارهٔ ۵۱۰ — تا سراسیمهٔ آن طرهٔ پیچان نشوی
غزل شمارهٔ ۵۱۱ — گر به دنبال دل آن زلف رود هیچ مگوی
غزل شمارهٔ ۵۰۹ — گل به جوش آمد و مرغان به خروش از همه سوی
غزل شمارهٔ ۵۱۲ — کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی
غزل شمارهٔ ۵۱۶ — چون نرقصد جانم از شادی که جانانم تویی
غزل شمارهٔ ۵۱۵ — خرم آن عاشق که آشوب دل و دینش تویی
غزل شمارهٔ ۵۱۳ — ای سر زلف تو سر رشتهٔ هر سودایی
غزل شمارهٔ ۵۱۴ — دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیمایی