غزل شمارهٔ ۱۷۲ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از چراغی سخن می‌گوید که پروانه‌های زیادی را به خود جذب کرده، و نشان می‌دهد که این روشنی از سوز و ساز عشق سرچشمه می‌گیرد. شاعر همچنین به دوری و اشتیاق در عشق اشاره می‌کند و از زنجیر زلف معشوق می‌گوید که دل را گرفتار کرده است. خبر از آن دارد که دل‌ها به خاک پای محبوب افتاده‌اند و توصیف می‌کند که چگونه زندگی و خوشی‌های مردم تحت تأثیر جاذبه این عشق قرار دارد. در نهایت، شاعر غم و شوق خود را به معشوق ابراز می‌کند و به نوعی از اعجاز و جذبه وجود او سخن می‌گوید، و در آخر به روشنایی‌ای که در خانه این معشوق وجود دارد، اشاره می‌کند.