غزل شمارهٔ ۲۲۶ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و هوای مردان خدا و روش‌های آنها در برخورد با حقیقت و مسایل معنوی می‌پردازد. آنها به دلیل دید وسیع و آزاداندیشی، تنها خدا را در همه وجود می‌بینند و از هر کنش و گفتاری که انجام می‌دهند، نتیجه‌ای در همان راستا می‌گیرند. در میان مردم، گروه‌های مختلفی وجود دارند: برخی برای دریافت پاداش، برخی برای ملاقات با حقیقت، و بعضی به دنبال لذت و خوشی هستند. برخی به درگاه خدا می‌آیند و برخی دیگر در پی شیخ و مرید. همچنین، برخی بی‌زحمت به هدف می‌رسند و برخی به رغم تلاش، ناکام می‌مانند. این شعر به نوعی هشدار می‌دهد که انسان‌ها در مسیر زندگی ممکن است دانه‌های گرامبهایی بکارند، اما نیز گرفتار دام‌های دنیا شوند. به خواننده یادآوری می‌کند که به جای پیروی از گروه‌های گمراه، باید به سوی حقیقت و واقعیت حرکت کند و از افکار سطحی و غفلت دوری گزیند. در نهایت، اشاره به پرندگان آزاداندیش می‌شود که از دام‌های دنیوی رهایی یافته و به ارتفاعات صعود می‌کنند.