غزل شمارهٔ ۲۹۲ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیف احساسات عاشقانه و عواطف عمیق انسان است. شاعر از شوق و عشق سخن می‌گوید که به اندازه‌ای شدید است که مانند نوشیدنی در دلش بجوش می‌آید. او بزم معشوق را بهتر از بهشت می‌داند و نام او را خوش‌تر از الهام سروش می‌بیند. شاعر به توصیه‌هایی اشاره می‌کند که در کنار غم عشق آن را تحمل کند و برای رسیدن به معشوق کوشش کند. همچنین از سختی‌های عشق و ناکامی در رهایی از آن سخن می‌گوید. با وجود موانع و دردهای عشق، آرزو دارد که از زیبایی‌های آن بهره‌مند شود و در عین حال به اشاره‌ای به خطای عاشقانه و فریبندگی می‌پردازد. در پایان به خواب و خیال معشوق اشاره دارد که خوشی را برایش به ارمغان آورده است.