غزل شمارهٔ ۲۹۴ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی خود می‌گوید. او با یادآوری زخم‌های دلش به محبوبش اشاره می‌کند و از غم شب‌زنده‌داری‌اش سخن می‌گوید. او حسرت خواب با معشوق را دارد و به این موضوع می‌پردازد که چگونه غم عشق او را بیدار نگه‌داشته است. در ادامه، به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند که زندگی‌اش را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و بیان می‌کند که وجود معشوق برایش همچون بلایی آسمانی است. شاعر همچنین به حالت عجز و ناراحتی خود به‌سبب عشق می‌پردازد و تضاد میان خواسته‌های هنرمند و قدرت‌مندان را به تصویر می‌کشد. در نهایت، او به زیبایی‌های معشوق و غم عاشقان اشاره دارد و به نوعی از تلخی و شادی‌های عشق سخن می‌گوید.