غزل شمارهٔ ۳۵۰ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و آرزوهایش سخن می‌گوید. او اعلام می‌کند که در هر گوشه‌ای از کوی محبوب، نشانی از اندوه و دلتنگی او موجود است و هیچ نقطه‌ای نیست که از غم عشق او خالی باشد. او به یادآوری می‌آورد که همیشه با خیال محبوبش زندگی کرده و در شب‌ها به یاد او گریسته است. شاعر از محبوبش می‌خواهد که فراموشش نکند، چون او نیز هیچ گاه نتوانسته است از عشق او دور شود. در نهایت، او به شدت به تأثیرات عشق و غم در زندگی‌اش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این عشق تا کجا او را تحت تأثیر قرار داده است.