غزل شمارهٔ ۳۵۴ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به وصف حال و هوای خود می‌پردازد و از عشق به می و باده‌نوشی صحبت می‌کند. او خود را فردی ساده پرست و عاشق زندگی خوش است و بر زیبایی‌های دنیای مادی تأکید دارد. احساس شادابی و سرور او ناشی از نوشیدن شراب و گوش دادن به موسیقی است. او توبه را سست می‌داند و به‌دنبال عشرت و نشاط است. علاوه‌بر این، ارتباطش با پیر مغان و بتان را تشریح می‌کند و به ناامیدی از طعن و قضاوت دیگران اشاره می‌کند. شاعر، در نهایت به این نکته می‌رسد که روز حساب، حال و هوای دیشب و لذتی که از باده برده را باید در نظر گرفت.