غزل شمارهٔ ۴۵۹ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس عمیق شاعر نسبت به معشوقش اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر معشوق توجه بیشتری به او داشت، هنری در او می‌دید و به حقیقت وجودش پی می‌برد. او ابراز می‌کند که معشوق اگر چشمی بر او می‌گشود یا نگاهی به او می‌کرد، از دنیا قطع نظر می‌کرد و غم روز جزا را نمی‌دانست. شاعر معشوق را به آفتاب و ماه تشبیه می‌کند و حسرت می‌خورد که چرا معشوق از او غافل است. او در نهایت به این فکر می‌کند که اگر معشوق او را می‌دید، چقدر دنیا و احساساتش متفاوت می‌توانست باشد.