غزل شمارهٔ ۴۶۰ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردهایی که ناشی از عشق است می‌پردازد. شاعر به یاری محبوب خود اشاره می‌کند و از زیبایی او که شایسته‌ی ستایش است سخن می‌گوید. او به تمایز میان خود و محبوبش اشاره دارد و می‌گوید که دلش هرگز از یاد او غافل نبوده است. همچنین شاعر از غم و درد ناشی از عشق، از نامه‌ها و جامه‌هایی که به خاطر محبوبش از بین برده، صحبت می‌کند. او در نهایت از بی‌توجهی محبوب به درد و رنج عاشق و نیز از امید به محبت سخن می‌گوید و از این که اقدام مثبتی از محبوب ندیده، ابراز تأسف می‌کند. شعر به نوعی نقد عشق و معشوقی است که محبت را درک نمی‌کند.