غزل شمارهٔ ۴۷۶ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و دلتنگی شاعر است. او از اشک‌ها و غم‌هایی که در مسیرش می‌ریزد می‌گوید تا مبادا غباری بر دامان معشوق بنشیند. شاعر اشاره می‌کند که زلف معشوق او را اسیر کرده و چشم‌های او شکار دل‌باختگان است. او از بی‌قراری‌های عاشقانه‌اش صحبت می‌کند و این که عشق می‌تواند اختیار را در دست او قرار دهد. همچنین، رنج عشق را به عنوان مرهم دردها و زخم‌ها توصیف کرده و از فقدان معشوقش احساس تنهایی می‌کند. شاعر آرزو دارد که در جایی پنهان شود تا بتواند به راحتی به دل‌تنگی‌هایش بپردازد و در نهایت امیدوار است که روزی گره‌های زندگی‌اش باز شود.