غزل شمارهٔ ۷۸ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به وصف حال عاشقانه خود می‌پردازد و به شربت خوشایند عشق اشاره می‌کند که زندگی را مفرح می‌سازد. او از ناآگاهی نوجوانان و تأثیر آن بر ناامنی و درد مردم دانا سخن می‌گوید. شاعر می‌گوید زخم دل او ناشی از تیر و تیغ نیست، بلکه نتیجه بی‌عدالتی و دردهای پنهان است. او از زبانه‌های عشق و امیدی که در دل دارد می‌گوید، در عین حال بر نابسامانی و ویرانی دنیای خود تأکید می‌کند. همچنین، شاعر به رابطه عاشق و معشوق و دردهای عاشقانه اشاره می‌کند و درخواست می‌کند تا در این حال، از او زاری نخواهند؛ زیرا عشق او سرشار از احساسات و دستانی حاکی از عشق است.