شمارهٔ ۳۱ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده با دیدن یک کودک زیبا و شیرین گفتار به او می‌گوید که چرا از مشکلات بی‌خبر است و در آرامش به سر می‌برد. کودک پاسخ می‌دهد که ما کاملان دوران هستیم و تنها بزرگ‌ترها هستند که ناقص و ناکامند. او به این نکته اشاره می‌کند که چون هنوز کودک است، نیازی به رعایت اصول و قواعد بزرگ‌ترها ندارد. همچنین، او انتقاد می‌کند از بزرگ‌ترهایی که خود را عاقل و باوقار می‌دانند، در حالی که در واقع ناقص و ناتمام هستند. در نهایت بیان می‌شود که اگر بزرگ‌ترها کاری انجام دهند که شایسته کاملان نیست، این نقص آنان را برایشان ناهنجار نمی‌سازد.