شمارهٔ ۲۳ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نخل ریاض کامرانی اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که قلمش نورانی باشد و راه روشنایی را به ارمغان آورد. او امیدوار است که با قدم‌های معصوم نخل، چشمانش روشن شود و از تاریکی خارج گردد.