غزل شمارهٔ ۱۹ قاآنی
قاآنی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
دوش رندی خلوتی خوش، خالی از اغیار داشت
حورش از فردوس و غلمانش ز جنت عار داشت
شاهدش خوش‌تر ز غلمان، زان‌که غلمان در بهشت
ذکر استغفار و آن الحان موسیقار داشت
حورالقدوس والقدوس و آن زیبا سرشت
الصبوح والصبوح اوراد در اسحار داشت
اندر افتادند حالی، آن دو سیمین تن به هم
کاین شغب بسیار و آن دیگر شبق بسیار داشت
لب همی سودند برهم آری آن را این سزد
کاین به لب شنگرف و آن بر پشت لب زنگار داشت
نغمه‌های آوخ آوخ خاست زان حورا سرشت
کانچنان دلکش، نوایی زخمهٔ مزمار داشت
گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست
گفت ما را جلوهٔ معشوق در این کار داشت
الغرض با آب غلمان چشمه‌سار حور را
شیوهٔ جنات تجری تحتا الانهار داشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به توصیف زیبایی‌ها و لذت‌های بهشت می‌پردازد. در فضایی خلوت و رندانه، حوریان و جوانان بهشتی را به تصویر می‌کشد که در حال لذت بردن از زیبایی‌ها و نغمه‌های دل‌نواز هستند. با اشاره به گلابی و شراب بهشتی، شاعر حس شگفت‌انگیز و لطیف از این نعمت‌ها را بیان می‌کند. او همچنین به عشق و ارتباط عمیق میان عاشقان اشاره دارد و زیبایی و شگفتی‌های بهشت را به عنوان نشانه‌هایی از معشوق می‌ستاید. در نهایت، شاعر با بهره‌گیری از تصویری زنده و دلربا، عناصر بهشت را به نمایش می‌گذارد.