غزلیات — قاآنی

Name: غزلیات — قاآنی
Author: قاآنی

قاآنی / قاآنی

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۱ — صدشکر گو‌یم هر زمان هم‌ چنگ را هم‌ جام را
غزل شمارهٔ ۳ — کنون که برگ و نوا نیست باغ و بستان را
غزل شمارهٔ ۲ — زین پس به کار ناید رطل و سبو مرا
غزل شمارهٔ ۱۱ — قوت من باده قوتم یارست
غزل شمارهٔ ۵ — حیران کند جمال تو ماه دو هفته را
غزل شمارهٔ ۴ — ضحاک ‌وار کشته بسی بی گناه را
غزل شمارهٔ ۶ — چه شیرین گفت خسرو این عبارت
غزل شمارهٔ ۷ — ز ما صد جان وز آن لب یک عبارت
غزل شمارهٔ ۸ — دامن وصل تو گر افتد به دست
غزل شمارهٔ ۹ — که بود آن ترک خون ‌آشام سرمست
غزل شمارهٔ ۱۰ — دل دیوانه که خود را به سر زلف تو بستست
غزل شمارهٔ ۱۶ — زندهٔ جاوید کیست کشتهٔ شمشیر دوست
غزل شمارهٔ ۱۵ — آن نه رویست که یک باغ‌ گل و نسرینست
غزل شمارهٔ ۱۴ — اگر از خوردن می لعل لبت رنگینست
غزل شمارهٔ ۱۳ — چه غم ز بی‌کلهی کآ‌سمان کلاه من است
غزل شمارهٔ ۱۹ — دوش‌ رندی خلوتی‌ خوش، خالی از اغیار داشت
غزل شمارهٔ ۱۸ — یارکی مراست رند و بذله گو
غزل شمارهٔ ۱۷ — به چشم من همه آفاق پر کاهی نیست
غزل شمارهٔ ۱۲ — دل هرجایی من آفت جانست و تنست
غزل شمارهٔ ۲۲ — مرا شوخیست شیرین‌لب که ‌رنگ نیشکر دارد
غزل شمارهٔ ۲۵ — رفتند دوستان و کم از بیش و کم نماند
غزل شمارهٔ ۲۴ — دل تو خاره و جسمت حریر را ماند
غزل شمارهٔ ۲۷ — لحن اسماعیل آشوبی که در دستان کند
غزل شمارهٔ ۲۰ — سخن از بوسهٔ آن لعل لب نوش افتاد
غزل شمارهٔ ۲۶ — نگار سرو قد من چو عزم باغ کند
غزل شمارهٔ ۲۱ — دل شکسته من آهش ار اثر دارد
غزل شمارهٔ ۲۳ — غم عشق تو آ‌زادم ز غم‌های جهان دارد
غزل شمارهٔ ۲۹ — طالع مسعود چیست طلعت محمود
غزل شمارهٔ ۳۰ — شب دوشین‌ که مرا لب به لب نوشین بود
غزل شمارهٔ ۳۳ — مست‌ و بیخود سروناز من به‌ صحرا می‌رود
غزل شمارهٔ ۳۲ — خلق را قصهٔ حسن پری از یاد رود
غزل شمارهٔ ۳۱ — هر جا حکایت از صنمی دلربا رود
غزل شمارهٔ ۲۸ — ای رفیقان امشب اسماعیل غوغا می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۴ — دولت آنست که از در صنمی تازه درآید
غزل شمارهٔ ۳۵ — ماه من از زلف چون گره بگشاید
غزل شمارهٔ ۳۶ — چونست که اسماعیل هرگه به خروش آید
غزل شمارهٔ ۳۹ — واقفی ای پیک چون ز حال دل زار
غزل شمارهٔ ۳۸ — دلدار بود دین و دل و طاقت و قرار
غزل شمارهٔ ۴۰ — هرکس به هوای جان گرفتار
غزل شمارهٔ ۴۱ — ای حسن تو چون فتنهٔ چشم تو جهانگیر
غزل شمارهٔ ۴۳ — پیر مغان جام میم داد دوش
غزل شمارهٔ ۳۷ — ای شیخ چه دل نهی به دستار
غزل شمارهٔ ۴۲ — ای زلف تو چون خاطر عشاق مشوش
غزل شمارهٔ ۴۵ — تا به شکار رفته‌ای گشته دلم شکار غم
غزل شمارهٔ ۵۱ — دی من و محمود در وثاق نشستیم
غزل شمارهٔ ۴۶ — نه تو دست عهد دادی که ز مهر سر نتابم
غزل شمارهٔ ۴۴ — لحن اسماعیل و رویش آفت چشمست و گوش
غزل شمارهٔ ۴۷ — به جرم عشق تو گر می‌زنند بر دارم
غزل شمارهٔ ۴۸ — دست در حلقهٔ آن طرهٔ پرچین دارم
غزل شمارهٔ ۵۰ — ز بس که هجر تو لاغر میان بکاست تنم
غزل شمارهٔ ۴۹ — بکش ار کشی به تیغم، بزن ار زنی به تیرم
غزل شمارهٔ ۵۴ — نکو نبود به یکبار ترک ما گفتن
غزل شمارهٔ ۵۲ — بس رنج در آماجگه عشق تو بردیم
غزل شمارهٔ ۵۵ — آن سنگدل که شیشهٔ جانهاست جای او
غزل شمارهٔ ۵۳ — واجب نبود دل به بتی بیهده بستن
غزل شمارهٔ ۵۸ — یارکی هست مرا به لطافت ملکو
غزل شمارهٔ ۵۷ — قاصدی کو تا فرستم سوی تو
غزل شمارهٔ ۵۶ — ای آفتاب بندهٔ تابنده رای تو
غزل شمارهٔ ۵۹ — دلم به‌ زلف تو عهدی که بسته بود شکستی
غزل شمارهٔ ۶۳ — گر به تیغم بکشی زار و به خونم بکشی
غزل شمارهٔ ۶۰ — ای تیره زلف درهم ای نافهٔ تتاری
غزل شمارهٔ ۶۶ — گرم ز لطف بخوانی ورم به قهر برانی
غزل شمارهٔ ۶۴ — به رنگ و بوی جهانی نه بلکه بهتر از آنی
غزل شمارهٔ ۶۲ — مگر دریچهٔ نوری تو یا نتیجهٔ حوری
غزل شمارهٔ ۶۷ — دوست دارم که مرا در بر خود بنشانی
غزل شمارهٔ ۶۵ — دلا بیا بشنو از حکیم قاآنی
غزل شمارهٔ ۶۱ — بتا ز دست ببردی دلم به طراری
غزل شمارهٔ ۷۱ — به هر چه وصف نمایم تو را به زیبایی
غزل شمارهٔ ۷۰ — دلبران اخترند و تو ماهی
غزل شمارهٔ ۷۴ — نامدی دوش و دلم تنگ شد از تنهایی
غزل شمارهٔ ۶۹ — ای روی تو فرخنده‌ترین صنع الهی
غزل شمارهٔ ۷۳ — تو را رسمست اول دلربایی
غزل شمارهٔ ۷۵ — این چه حالست که از سرکله انداخته‌ای
غزل شمارهٔ ۷۲ — تو در خوبی و زیبایی چنان امروز یکتایی
غزل شمارهٔ ۶۸ — ای شوخ نازپرور آشوب عقل و دینی
غزل شمارهٔ ۷۶ — دارم نگار سنگدل سیم سینه‌ای