غزل شمارهٔ ۶۳ قاآنی
قاآنی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
گر به تیغم بکشی زار و به خونم بکشی
من نه انکار کنم چون تو بدان کار خوشی
پیش روی تو دو زلف تو سرافکنده به زیر
چون بر خواجهٔ رومی دو غلام حبشی
خوی خوش به بود از روی خوش ای ترک تتار
ورنه من باک ندارم که به خونم بکشی
بنشین تند و بگو تلخ بکش خنجر تیز
شور بختی بود از لعبت شیرین ترشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به عشق و وفاداری خود به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر معشوق او را به قتل برساند، او نمی‌تواند احساساتش را انکار کند. او زیبایی معشوق را توصیف می‌کند و به نوعی می‌گوید که زیبایی و خوشرویی معشوق برایش از خطر مرگ نیز مهم‌تر است. شاعر از تلخی عشق و رنج‌های آن و همچنین از شجاعت او در بیان احساساتش صحبت می‌کند.