غزل شمارهٔ ۶۵ قاآنی
قاآنی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
دلا بیا بشنو از حکیم قاآنی
ز مشکلات جهان درگذر به آسانی
وگرنه بالله مشکل شود هر آسانت
تو تا ز دغدغهٔ نفس خود هراسانی
هر آنچه جز سخت حق بگو ندانستم
که عین معنی دانایی است نادانی
نعیم ملک دو عالم بدان نمی‌ارزد
که جان سوخته‌ای را ز خود برنجانی
من و دل من و زلف بتان بهم مانیم
بدین دلیل که جمعیم در پریشانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، حکیم قاآنی به انسان‌ها توصیه می‌کند که از مشکلات دنیا به سادگی عبور کنند و نگران دغدغه‌های نفس خود نباشند. او اشاره می‌کند که هرچند مسائل زندگی ممکن است دشوار به نظر برسند، اما واقعیات و حقایق عمیق‌تر از آنند که به ظاهر دیده می‌شوند. قاآنی ارزش انسانی را در چیزهایی فراتر از ثروت دنیوی می‌داند و می‌گوید که در نهایت، ارتباط و درد مشترک انسان‌ها در پریشانی و عشق به یکدیگر مهم‌تر از مسائل مادی است.