شمارهٔ ۳۱ - قطعه ای است هنگام تبعید در خراسان قائم مقام فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عمیق و عاشقانه‌ای است. شاعر از پشیمانی‌اش به خاطر یک گفته اشتباه سخن می‌گوید و تنها راه زندگی‌اش را عشق به معشوقش می‌داند. او prefer می‌کند در ملک و سرای معشوق زندگی کند تا در جایی که خالی و ویران است. در این شعر، عشق به معشوق و آرزوی وصال برای شاعر از همه چیز مهم‌تر است و او به مرگ و سرنوشت خود نیز اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر ناتوانی خود را در کنترل احساساتش نشان می‌دهد که مانند مدادی با خون دل بر کاغذ نوشته می‌شود.