قصاید و قطعات — دیوان اشعار قائم مقام فراهانی
قائم مقام فراهانی / دیوان اشعار
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۱ - قصیده ای است در تبریک ورود ولی عهد از طهران به تبریز — این طارم فرخنده که پیداست زبیدا
- شمارهٔ ۲ - در مدح و اندرز ولی عهد — ای خسرو فرخنده که گردنده به حکمت
- شمارهٔ ۷ - خطاب به ولی عهد — تو گنج خویش پسندی خراب و ملک آباد
- شمارهٔ ۶ - قصیده است در فتح قلعه خبوشان مشهور به قوچان — موت و حیاتی که خیر خلق زمین است
- شمارهٔ ۵ - جواب قطعه نواب عبدالله میرزای دارا که از جانب نایب السلطنه نوشته — ای بلند اختر برادر کاین ستم گر آسمان
- شمارهٔ ۹ - در نکوهش حاجی میرزا آقاسی — زاهد چه بلائی تو که این رشته تسبیح
- شمارهٔ ۱۰ - اندرز به دوستی مزاحم — مخدوم من ای آن که مرا در همه عالم
- شمارهٔ ۸ - در تهنیت یکی از فتوحات ولی عهد در جنگ روس — خواب بس ای بخت خفته شب به سر آمد
- شمارهٔ ۳ - در هجو و نکوهش آصف الدوله و سایر سرداران قشون پس از شکست و فرار از جنگ روس — بگریز به هنگام که هنگام گریزست
- شمارهٔ ۴ - خطاب به نایب السلطنه — امروز که با شاه جهان ماه جهان است
- شمارهٔ ۱۸ - این قصیده را قائم مقام در شکست ایران و استیلای روس از روی دل تنگی گفته است — روزگار است این که گه عزّت دهد گه خوار دارد
- شمارهٔ ۱۳ - در شکوه از والی عراق — ای داور دین پرور عادل که ز عدلت
- شمارهٔ ۱۴ - در هجو حاجی حیدر علی خان شیرازی صندوق دار و مهردار ولی عهد عباس میرزا — جهان داور خدیوا آن توئی امروز در عالم
- شمارهٔ ۱۶ - قائم مقام از قول میرزا شهدی گفته — خسروا، دین پرورا: ای آن که کار ملک را
- شمارهٔ ۱۵ - ایضاقطعه ای است در نکوهش و شکایت از همو — خسروا جز دل من بنده که خود قابل نیست
- شمارهٔ ۱۷ - در نکوهش آصف الدوله و سرداران فراری از جنگ روسیه — دین ز چه باقی است از بقای ولی عهد
- شمارهٔ ۱۱ - قطعه ای است که قائم مقام از جانب میرزاذره گفته — خسروا! ای آن که خدام درت از یک نظر
- شمارهٔ ۱۲ - در وصف فروردین و ستایش ولی عهد — باز باغ از فر فرودین جوان شد
- شمارهٔ ۲۰ - قطعه تقاضایی بره — «رهی را، هست عرضی بر جنابت
- شمارهٔ ۲۱ - جواب قائم مقام از قطعه تقاضائی بره — قطعه ای را که اوستاد عراق
- شمارهٔ ۲۵ - به رسم مطایبه در باب فرامرز خدمت گزار ولی عهد فرماید — گر سرو به بیند قدرعنای فرامرز
- شمارهٔ ۲۳ - در شکایت از حاکم عراق — بیا و راحت جان من ای غلام بیار
- شمارهٔ ۱۹ - قطعه — صاحبا ای که به میدان سخن دانی
- شمارهٔ ۲۴ - نامه منظومی است که به شاهزاده خانم عیال خود نبشته — تا شد دل من بسته آن زلف چو زنجیر
- شمارهٔ ۲۶ - در موعظه به نایب السلطنه و نا به سامانی اوضاع آذربایجان — جانا نفسی آخر فارغ ز دو عالم باش
- شمارهٔ ۲۲ - در شکست چوپان اوغلی و پیروزی ولی عهد — نصره و اقبال و بخت و دولت و فتح و ظفر
- شمارهٔ ۳۱ - قطعه ای است هنگام تبعید در خراسان — ای وای به من که یک غلط گفتم
- شمارهٔ ۳۲ - نامه منظومی است به یکی از عمال — ای بزرگی که در دو عالم نیست
- شمارهٔ ۳۰ - قائم مقام این قصیده را از قول پاشاخان ایروانی فرموده — چشمی بگشا مگر نه من آنم،
- شمارهٔ ۲۷ - در شکایت از عمال تبریز گوید — دلی دیوانه دارم وندران درد نهان دارم
- شمارهٔ ۳۳ - در مدح ظل السلطان علی شاه فرماید — نو بهارست بیا تا طرب از سر گیریم
- شمارهٔ ۲۸ - قطعه ای است که از قول عبدالرزاق بیک دنبلی به یکی از عمال نبشته — ای عزیزی که مال و جاه ترا
- شمارهٔ ۳۴ - در تشویق ولی عهد برای راندن سپاه روس از ایران — دوشم به وثاق آمد آن خسرو خوبان
- شمارهٔ ۲۹ - قصیده شکوائیه از فتنه جوئی ابنای زمان و از بخت بد خود — ای بخت بد ای مصاحب جانم
- شمارهٔ ۴۰ - این نوع شعر را مضمن قبیح گویند و جز در هزل نیاید — سیدا دست و پا مزن که: بعو
- شمارهٔ ۳۹ - قطعه — هر کس که ز روز بد بترسد
- شمارهٔ ۴۱ - قطعه‌ایست در مورد مربای سیب — من که پرورده طعم آبم
- شمارهٔ ۴۲ - در سال شکست چوپان اوغلی گفته و بر روی توپ هایی که از لشکر عثمانی گرفتند حک کردند — چون سال بر هزار و دو صد رفت و سی و هفت
- شمارهٔ ۳۶ - قصیده ای است در نکوهش یکی از بزرگان — ایا شکسته سر زلف ترک تبریزی
- شمارهٔ ۳۸ - در نکوهش شاعری بدیع تخلص گوید — ای بدیع آهسته‌تر رو، بس بدیع است این که تو،
- شمارهٔ ۳۷ - در زمان معزولی در شکایت از روزگار سروده — دلا تا کی شکست از دست هر پیمان شکن بینی
- شمارهٔ ۳۵ - قصیده ای است در شکایت از هم وطنان نادان — آه ازین قوم بی حمیت و بی دین
- شمارهٔ ۴۴ - در مدح میرزا حسین ولد میرزا محمد علی اشکبوس گفته — آن چه از مژگان خون ریز حسین بر من گذشت
- شمارهٔ ۴۵ - از نامه قائم مقام به فرزندش محمد — نارنج و بنفشه بر طبق نه
- شمارهٔ ۴۳ — آه از آن دم که رفت لابد و ناچار،
- شمارهٔ ۴۶ - دوبیتی — نه دین استم، نه زور، و نه زر استم