شمارهٔ ۴۶ - دوبیتی قائم مقام فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر این است که شاعر نه به دین و نه به قدرت و ثروت وابسته است. او خود را ناتوان و عاجز می‌داند و می‌گوید که اگر مهر و محبت داشته باشد، در خور محبت است، و اگر قهر و غضب بگیرد، به همان اندازه در خور قهرش خواهد بود. به عبارتی، او انعطاف‌پذیری و تأثیرپذیری خود را از محبت و قهر دیگران نشان می‌دهد.