شمارهٔ ۸۷ غالب دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به تضاد میان امید و بیم در زندگی اشاره دارد. در زمان تو و من، در حالی که امید در حال اوج‌گیری است، بیم نیز وجود دارد. از زیبایی‌ها و جلوه‌های دنیا چه چیزی باقی می‌ماند که باعث شکل‌گیری بهشت شود و از آتش و ناراحتی‌ها چه چیزی برجا می‌ماند که جهنم را به تصویر بکشد؟ به نوعی، این ابیات نشان‌دهنده دوگانگی و کنش و واکنش احساسات انسانی است.