غالب دهلوی

زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.

آثار غالب دهلوی

• غالب دهلوی
  • دیوان اشعار

شعرهای غالب دهلوی

• شمارهٔ ۲ — سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را
• شمارهٔ ۶ — نهفت شوخی بی پرده شور جنگش را
• شمارهٔ ۱ — نمی‌بینیم در عالم نشاطی کاسمان ما را
• شمارهٔ ۴ — ای به خلا و ملا خوی تو هنگامه زا
• شمارهٔ ۸ — چون به قاصد بسپرم پیغام را
• شمارهٔ ۵ — سپردم دوزخ و آن داغ‌های سینه تابش را
• شمارهٔ ۷ — ای روی تو به جلوه درآورده رنگ را
• شمارهٔ ۳ — ای گل از نقش کف پای تو دامان ترا
• شمارهٔ ۱۱ — من آن نیم که دگر می توان فریفت مرا
• شمارهٔ ۱۴ — شکست رنگ تا رسوا نسازد بی قراران را
• شمارهٔ ۱۲ — جان بر نتابد ای دل هنگامه ستم را
• شمارهٔ ۹ — در هجر طرب بیش کند تاب و تبم را
• شمارهٔ ۱۰ — سوز عشق تو پس از مرگ عیانست مرا
• شمارهٔ ۱۳ — بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا
• شمارهٔ ۱۵ — نوید التفات شوق دادم از بلا جان را
• شمارهٔ ۱۶ — خاموشی ما گشت بدآموز، بتان را
• شمارهٔ ۲۴ — پس از کشتن به خوابم دید نازم بدگمانی را
• شمارهٔ ۲۲ — دل تاب ضبط ناله ندارد خدای را
• شمارهٔ ۱۸ — نگویم تازه دارم شیوه جادوبیانان را
• شمارهٔ ۲۳ — به پایان محبت یاد می آرم زمانی را
• شمارهٔ ۲۱ — تا دوخت چاره گر جگر چارپاره را
• شمارهٔ ۱۷ — غمت در بوته دانش گدازد مغز خامان را
• شمارهٔ ۳۱ — جز دفع غم ز باده نبوده‌ست کام ما
• شمارهٔ ۲۶ — باده مشکبوی ما بید و کنار کشت ما