رباعیات — دیوان اشعار غالب دهلوی

Name: رباعیات — دیوان اشعار غالب دهلوی
Author: غالب دهلوی

غالب دهلوی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — یارب سودی به روزگاران ما را
شمارهٔ ۱ — هر چشمه به بحر همعنان ست اینجا
شمارهٔ ۷ — یک روز به ترک یاوه گویی غالب
شمارهٔ ۹ — در عالم بی زری که تلخ ست حیات
شمارهٔ ۸ — غالب چو ز ناسازی فرجام نصیب
شمارهٔ ۴ — ای دوست به سوی این فرومانده بیا
شمارهٔ ۳ — گر دل ز شرر زدوده باشم خود را
شمارهٔ ۱۰ — خوشتر بود آب سوهن از قند و نبات
شمارهٔ ۶ — بینایی چشم مهر و ماهست این خواب
شمارهٔ ۵ — بر دل ز دو دیده فتح بابست این خواب
شمارهٔ ۱۱ — ای آن که به دهر نام تو شاهرخ است
شمارهٔ ۱۲ — غالب روش مردم آزاد جداست
شمارهٔ ۱۳ — کس را نبود رخی بدین سان که تراست
شمارهٔ ۱۵ — هستم ز می امید سرمست و بس است
شمارهٔ ۱۶ — زان دوست که جان قالب مهر و وفاست
شمارهٔ ۱۴ — در خورد تبر بود درختی که مراست
شمارهٔ ۱۷ — هر کس ز حقیقت خبری داشته است
شمارهٔ ۱۸ — آن را که عطیه ازل در نظرست
شمارهٔ ۲۳ — بسمل که سخن طراز مهرآیین ست
شمارهٔ ۲۵ — دستم به کلید مخزنی می بایست
شمارهٔ ۱۹ — خوابی که فروغ دین ازو جلوه گرست
شمارهٔ ۲۲ — ای آن که ترا سعی به درمان من ست
شمارهٔ ۲۶ — غالب به سخن گرچه کست همسر نیست
شمارهٔ ۲۴ — دانیم که آیین شکایت نه نکوست
شمارهٔ ۲۰ — آن را که ز دست بی زری پامال ست
شمارهٔ ۲۱ — هر چند زمانه مجمع جهال ست
شمارهٔ ۲۷ — آن خسته که در نظر به جز یارش نیست
شمارهٔ ۲۹ — تا موکب شهریار زین راه گذشت
شمارهٔ ۲۸ — اوراق زمانه درنوشتیم و گذشت
شمارهٔ ۳۲ — گردیدن زاهدان به جنت گستاخ
شمارهٔ ۳۰ — غالب غم روزگار ناکامم کشت
شمارهٔ ۳۱ — ای کرده به آرایش گفتار بسیچ
شمارهٔ ۳۴ — غالب هر پرده ای نوایی دارد
شمارهٔ ۳۳ — سر تا سر دهر عشرتستان تو باد
شمارهٔ ۳۷ — وقت ست که آسمان موجه نازد
شمارهٔ ۳۹ — گر گرد ز گنج گهری برخیزد
شمارهٔ ۳۸ — گیرم که ز دهر رسم غم برخیزد
شمارهٔ ۴۲ — روی تو به آفتاب تابان ماند
شمارهٔ ۴۱ — غالب غم روزگار و بارش نکشد
شمارهٔ ۴۰ — ای آن که هما اسیر دامت باشد
شمارهٔ ۳۶ — این نامه که راحت دل ریش آورد
شمارهٔ ۳۵ — بادست غم آن باد که حاصل ببرد
شمارهٔ ۴۳ — امروز شراره ای به داغم زده اند
شمارهٔ ۴۴ — آن کز اثر طمع نشانش آرند
شمارهٔ ۴۵ — چرگر که ز زخمه زخم بر چنگ زند
شمارهٔ ۴۷ — قانع نیم ار بهشت نیزم بخشند
شمارهٔ ۵۰ — امروز که روز عید نوروز بود
شمارهٔ ۴۶ — یارب نفس شراره خیزم بخشند
شمارهٔ ۴۸ — او راست اگر هزار چیزم بخشند
شمارهٔ ۴۹ — این خواب که روشناس روزش گویند
شمارهٔ ۵۳ — منصور غمش ز نکته چینان چه بود؟
شمارهٔ ۵۱ — آن مرد که زن گرفت دانا نبود
شمارهٔ ۵۴ — هر چند خرد ز تاب می پست شود
شمارهٔ ۵۲ — زانجا که دلم به وهم در بند نبود
شمارهٔ ۵۶ — باید که دلت ز غصه در هم نشود
شمارهٔ ۵۷ — زین رنگ که در گلشن احباب دمید
شمارهٔ ۵۵ — باید که جهانی دگر ایجاد شود
شمارهٔ ۵۸ — خواندیم سخنهای محبت بسیار
شمارهٔ ۵۹ — بازی خور روزگار بودم همه عمر
شمارهٔ ۶۱ — آنم که به پیمانه من ساقی دهر
شمارهٔ ۶۴ — ای روی تو همچو مهر گیتی افروز
شمارهٔ ۶۰ — شرطست که روی دل خراشم همه عمر
شمارهٔ ۶۶ — ای داده به باد عمر در لهو و فسوس
شمارهٔ ۶۲ — دی دوست به بزم باده ام خواند به ناز
شمارهٔ ۶۳ — خوابی که بود نشان بخت فیروز
شمارهٔ ۶۵ — چون درد ته پیاله باقی ست هنوز
شمارهٔ ۶۷ — ای آن که دهی مایه کم و خواهش بیش
شمارهٔ ۷۴ — شام آمد و رفت سر به پابوس خیال
شمارهٔ ۷۳ — این رسم که بخشیده شاهی هر سال
شمارهٔ ۶۸ — زین موی که بر میان تست ای بدکیش
شمارهٔ ۶۹ — در بزم نشاط خستگان را چه نشاط
شمارهٔ ۷۰ — در باغ مراد ما ز بیداد تگرگ
شمارهٔ ۷۱ — داری چه هراس جان ستانی از مرگ؟
شمارهٔ ۷۲ — شب چیست سویدای دل اهل کمال
شمارهٔ ۷۷ — شاها هر چند وایه جوی آمده ام
شمارهٔ ۷۶ — آن را که بود درستیی در فرجام
شمارهٔ ۷۹ — رنجورم و می به دهر درمان بودم
شمارهٔ ۸۰ — در سینه ز غم زخم سنانی دارم
شمارهٔ ۸۲ — تا کی رمدم شفق تراشد از چشم
شمارهٔ ۷۵ — در عشق بود عرض تمنا مشکل
شمارهٔ ۸۱ — نی کشته زخم ناوک و شمشیرم
شمارهٔ ۷۸ — هر چند شبی که میهمانش کردم
شمارهٔ ۸۸ — تا میکش و جوهر دو سخنور داریم
شمارهٔ ۸۶ — شرطست که بهر ضبط آداب و رسوم
شمارهٔ ۹۰ — نازم به نشاط این چنین برگشتن
شمارهٔ ۸۷ — در عهد تو و منست در هفت اقلیم
شمارهٔ ۸۴ — غالب به گهر ز دوده زاد شمم
شمارهٔ ۸۳ — غالب آزاده موحد کیشم
شمارهٔ ۸۵ — خواهم که دگر سخن به پیغاره نم
شمارهٔ ۸۹ — زین سان که همیشه در روانی ماییم
شمارهٔ ۹۳ — بر قول تو اعتماد نتوان کردن
شمارهٔ ۹۲ — غالب چو ز دامگه بدر جستم من
شمارهٔ ۹۱ — شرطست به دهر در مظفر گشتن
شمارهٔ ۹۴ — هر چند توان بی سر و سامان بودن
شمارهٔ ۹۶ — راهی ست ز عبد تا حضور الله
شمارهٔ ۹۷ — ای آن که گرفته ام به کوی تو پناه
شمارهٔ ۹۵ — ای تیره زمین که بوده ای بستر من
شمارهٔ ۹۸ — یارب به جهانیان دل خرم ده
شمارهٔ ۱۰۳ — ای آن که به راه کعبه رویی داری
شمارهٔ ۱۰۵ — عمریست که در خم خمارم ساقی
شمارهٔ ۱۰۴ — تا چند به هنگامه سلامت باشی
شمارهٔ ۹۹ — هر چند که زشت و ناسزاییم همه
شمارهٔ ۱۰۱ — گر پرورش مهر نه زان دل بودی
شمارهٔ ۱۰۰ — ای جام شراب شادکامی زده ای
شمارهٔ ۱۰۶ — صبحست و همای فیض و گیتی دامی
شمارهٔ ۱۰۲ — گر ذوق سخن به دهر آیین بودی
شمارهٔ ۱۰۹ — جانی ست مرا ز غم شماری در وی
شمارهٔ ۱۱۰ — گویند جهانیان دورویند، مگوی
شمارهٔ ۱۰۷ — آنی تو که شخص مردمی را چشمی
شمارهٔ ۱۰۸ — در کلبه من اگر غباری بینی
شمارهٔ ۱۱۲ — دارم دل شاد و دیده بینایی
شمارهٔ ۱۱۱ — یارب تو کجایی که به ما زر ندهی