شمارهٔ ۱۸۴ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و معانی عمیق آن است. شاعر می‌گوید که عاشقان در جمع یار خودند و این موضوع عادی نیست. او تأکید می‌کند که عقل نمی‌تواند به عمق معانی عشق پی ببرد و فقط مستان واقعی می‌توانند این رموز را در یابند. عشق به نوعی مستی است که خود گویای حقایق عمیق است و در این میانه، شاعر به محدودیت‌های زبان و زبانزد عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق و نام نیک هرگز در قالب یک نوشته قابل بیان نیست و برای عشق حقیقی، اراده و همتی بسیار بالا نیاز است. همچنین، شاعر بر این نکته تأکید دارد که سخن‌هایی از اسرار الهی فراتر از درک عادی انسان‌هاست و در خور افراد خاصی است.