غزلیات — دیوان اشعار قاسم انوار

Name: غزلیات — دیوان اشعار قاسم انوار
Author: قاسم انوار

قاسم انوار / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — ای آسیا، ای آسیا، سرگشته‌ای چون ما چرا؟
شمارهٔ ۳ — ای صبح سعادت ز جبین تو هویدا
شمارهٔ ۶ — بس بمساجد شدیم بهر تولا
شمارهٔ ۴ — ایهاالصابرون فی البلوا
شمارهٔ ۷ — بلبل بوقت صبح بدرگاه کبریا
شمارهٔ ۸ — تا پریشان نکند زلف ترا باد صبا
شمارهٔ ۵ — برافشان زلف مشکین را، که خوش حالیم ازین سودا
شمارهٔ ۲ — ای دل و جان عاشقان خسته تیغ مرحبا
شمارهٔ ۹ — جگر پردرد و دل پرخون و جان سرمست و ناپروا
شمارهٔ ۱۱ — خدا را، ای مذکر، رحم فرما
شمارهٔ ۱۳ — زهی شوق و زهی شوق، زهی عشق و تمنا!
شمارهٔ ۱۲ — خوش خاطرم که یار مرا گفت: مرحبا
شمارهٔ ۱۷ — «کل من رام تف بوجه سما»
شمارهٔ ۱۶ — عقل از عقیله خیزد، عشق از جنون و سودا
شمارهٔ ۱۰ — چند پرسی ز کجایی و کجایی و کجا؟
شمارهٔ ۱۵ — طلوع پرتو حسنست در جهان، اما
شمارهٔ ۱۴ — شراب آتشین آمد ز دست ساقی جان‌ها
شمارهٔ ۲۰ — گریبان می‌درم هردم که: دامان درمکش از ما
شمارهٔ ۱۹ — گر عشق نباشد نرسد قطره بدریا
شمارهٔ ۲۲ — هرچه آن می رود از حد سمک تا بسما
شمارهٔ ۲۱ — «نون گفت » و «قلم » گفت تقدس و تعالا
شمارهٔ ۲۵ — هر صبح‌دم پیغام خود گویم به زاری باد را
شمارهٔ ۲۳ — ساقی، ز کرم پر کن این جام مصفا را
شمارهٔ ۲۴ — نمی دانم چه افتادست قسمت از قدر ما را
شمارهٔ ۱۸ — گر صفات خدا کنی بسزا
شمارهٔ ۳۱ — بسوخت آتش عشق تو زهد و تقوی را
شمارهٔ ۲۶ — ساقی بیار باده و بنواز عود را
شمارهٔ ۳۰ — وقت آن شد که می ناب دهی مستان را
شمارهٔ ۳۲ — هزار بار نمک ریخت بر جراحت ما
شمارهٔ ۳۳ — باده می ریزند صافی دم بدم در جام ما
شمارهٔ ۲۷ — مست از شراب عشق کن این عقل دوراندیش را
شمارهٔ ۲۹ — ساقی به من آور قدح پیر مغان را
شمارهٔ ۲۸ — دمادم می‌دهد ساقی لبالب ساغر جان را
شمارهٔ ۳۷ — لب عالم منم،چه لب؟لب لب
شمارهٔ ۳۵ — ای چشم تو در شوخی سرفتنه دوران‌ها
شمارهٔ ۳۴ — از حد گذشت قصه درد نهان ما
شمارهٔ ۳۶ — بیادت زنده ام، اینست مشرب
شمارهٔ ۳۸ — «اسمعوا منی، یا اولی الالباب »:
شمارهٔ ۴۱ — باده ارزان شد و زهاد خرابند و یباب
شمارهٔ ۴۰ — ای رخ زیبای تو رشک مه و آفتاب
شمارهٔ ۳۹ — ای از جمال روی تو تابنده آفتاب
شمارهٔ ۴۶ — عاشقم، خسته ام، خراب و یباب
شمارهٔ ۴۸ — یار همسایه تو شد، دریاب
شمارهٔ ۴۳ — سخنی می رود به صدق و صواب
شمارهٔ ۴۴ — سخنی می رود بوجه صواب
شمارهٔ ۴۲ — چند ازین افسانهای خاک و آب؟
شمارهٔ ۴۵ — شب، همه شب به هوای تو چنین مست خراب
شمارهٔ ۴۹ — ای از جمال روی تو تابنده آفتاب
شمارهٔ ۴۷ — «لن ترانی » می رسد از طور موسی را جواب
شمارهٔ ۵۰ — ای پرتو جمال ترا بنده آفتاب
شمارهٔ ۵۱ — عدیل نیست ترا در جهان حسن و ملاحت
شمارهٔ ۵۲ — ای مظهر جمال تو مرآت کاینات
شمارهٔ ۵۳ — پیش از بنای مدرسه و دیر سومنات
شمارهٔ ۵۴ — دلم رابرد عشقت، «فات مافات »
شمارهٔ ۵۷ — عشق ما را هزار فن آموخت
شمارهٔ ۵۶ — مرآت اوست جمله ذرات کاینات
شمارهٔ ۵۵ — «ستة ایام » گفت و «سبع سماوات »
شمارهٔ ۶۰ — ما پیش شمع روی تو پروانه وار مست
شمارهٔ ۶۱ — ای دوست، دلم راهوس باده حمراست
شمارهٔ ۶۴ — جان عالم تو و این قصه ز جانت پیداست
شمارهٔ ۶۲ — این همه موج بی کران ز چه خاست؟
شمارهٔ ۶۵ — چون صبح سعادت ز جبین تو هویداست
شمارهٔ ۶۳ — بآفتاب جمالت، که نور دیده ماست
شمارهٔ ۵۸ — از ما خبر برید بدان عاشقان مست :
شمارهٔ ۵۹ — گر زاهدست جانم، اگر رند می پرست
شمارهٔ ۷۳ — معراج عاشقی، که فنا در پی فناست
شمارهٔ ۶۷ — خورشید منور ز جمال تو هویداست
شمارهٔ ۶۶ — چون نور رخت از همه سو ظاهر و پیداست
شمارهٔ ۷۰ — رنگ رز رنگ خمی کرد و نیامد خم راست
شمارهٔ ۷۱ — ز درد عشق اگر جان غریق بحر بلاست
شمارهٔ ۶۹ — دین هر کس بقدر صدق و صفاست
شمارهٔ ۷۲ — عشق و مستوری و مستی چو نمی آید راست
شمارهٔ ۶۸ — دوست در مجلس جان آمد و محفل آراست
شمارهٔ ۷۹ — در خاکدان دهر دلی شادمان کجاست؟
شمارهٔ ۷۸ — جان گنه کار است و مجرم، رحمت جانان کجاست؟
شمارهٔ ۸۰ — دلدار یار ماست، غمش غمگسار ماست
شمارهٔ ۷۵ — «و هُوَ مَعَکُم» گفت از این معنی چه خواست؟
شمارهٔ ۷۴ — مهربان یار وفاپیشه کجا رفت و کجاست؟
شمارهٔ ۷۶ — یک سخن از قول اخوان الصفاست:
شمارهٔ ۷۷ — در همه روی زمین یک دل هشیار کجاست؟
شمارهٔ ۸۱ — مقصود ما ز ملک جهان وصل یار ماست
شمارهٔ ۸۲ — از لطف دوست سکه دولت بنام ماست
شمارهٔ ۸۴ — دیده ام تا بر رخ آن گل عذار افتاده است
شمارهٔ ۸۳ — شور جهان ز شکر آن دلستان ماست
شمارهٔ ۸۵ — بر ما بناز می گذری، این چه عادتست؟
شمارهٔ ۸۶ — دستم بدست گیر، که دل توبه کارتست
شمارهٔ ۸۸ — جاودان، هرکه ترا دید بعالم شادست
شمارهٔ ۸۷ — گر دل برفت، مسکن جانها بکوی تست
شمارهٔ ۸۹ — شفای جان مرا چیست؟ کز من آزردست
شمارهٔ ۹۲ — ای خواجه، درین کوی چه عیشست و چه بودست؟
شمارهٔ ۹۳ — بازم نمکی بر جگر ریش رسیدست
شمارهٔ ۹۴ — آن را که قبله اش رخ خورشید انورست
شمارهٔ ۹۵ — از هرچه هست ذکر جمال تو خوشترست
شمارهٔ ۹۷ — هلاک عاشقان در انتظارست
شمارهٔ ۹۰ — دل چه دیدست؟ که دیوانه آن یار شدست
شمارهٔ ۹۶ — اگر در مغز، اگر در پوست یارست
شمارهٔ ۹۱ — روی زمین لعل بدخشان شدست
شمارهٔ ۹۹ — دلم از غصه هجران تو اندر شورست
شمارهٔ ۱۰۱ — امروز بهرحال به از دی و پریرست
شمارهٔ ۱۰۴ — ره بیابانست و شب تاریک و پایم در گلست
شمارهٔ ۱۰۳ — گر دیر سومنات بود، گر صوامعست
شمارهٔ ۱۰۲ — بگذار ره صومعه، کان دور و درازست
شمارهٔ ۱۰۰ — من اگر توبه شکستم کرمش موفورست
شمارهٔ ۱۰۵ — در مذهب ما باده مباحست و حلالست
شمارهٔ ۹۸ — یحبهم و یحبونه چه اقرارست؟
شمارهٔ ۱۱۱ — خرد مستست و دل مستست و جان مست
شمارهٔ ۱۰۶ — بهر کجا که رسد عشق شاه محترمست
شمارهٔ ۱۱۳ — گر دردمند گردد دل، دولتی عظیمست
شمارهٔ ۱۰۷ — جگرم گرم و دل خسته ندیم ندمست
شمارهٔ ۱۱۰ — موسی صفتان را، که درین طور مقامست
شمارهٔ ۱۰۸ — غم تو بر دل و بر جان امیر و محتشمست
شمارهٔ ۱۰۹ — تو ساقی جان بخشی و عالم همه جامست
شمارهٔ ۱۱۲ — دلم از عشق تو مست است و جان مست
شمارهٔ ۱۱۶ — آن ماه دل افروز، که محبوب جهانست
شمارهٔ ۱۱۹ — ای بی خبران، مصلحت کار در آنست
شمارهٔ ۱۲۰ — ای ساقی جان بخش، که در جام تو جانست
شمارهٔ ۱۱۸ — امشب شب آدینه و فردا رمضانست
شمارهٔ ۱۱۷ — آن ماه شب افروز، که در پرده نهانست
شمارهٔ ۱۱۴ — ملامت را بمان، چه جای بیمست؟
شمارهٔ ۱۲۱ — بگوش سرو چه گفتی؟ که پای کوبانست
شمارهٔ ۱۱۵ — بنده را هست سؤالی و نه آن حد منست
شمارهٔ ۱۲۵ — دلم از زلف تو آشفته و سرگردانست
شمارهٔ ۱۲۳ — در دیده صاحب نظران کشف عیانست :
شمارهٔ ۱۲۶ — صبا چه گفت بگوش چمن که خندانست؟
شمارهٔ ۱۲۷ — فروغ نور رخت آفتاب تابانست
شمارهٔ ۱۲۴ — در نهان خانه وحدت قمری پنهان است
شمارهٔ ۱۲۸ — مرا پیوند او پیوند جانست
شمارهٔ ۱۲۲ — درد تو، که سرمایه ملک دو جهانست
شمارهٔ ۱۲۹ — مرا چون عاشقی دارالامانست
شمارهٔ ۱۳۳ — دلم از شوق تو خونست و ندانم چونست
شمارهٔ ۱۳۴ — شریعت در طریقت مستعینست
شمارهٔ ۱۳۵ — آفتابیست جمالت که جهان پرتو اوست
شمارهٔ ۱۳۲ — همه صحرا گلست و ارغوانست
شمارهٔ ۱۳۰ — مرا نور یقین همراه جانست
شمارهٔ ۱۳۶ — باد صبا برگرفت پرده ز رخسار دوست
شمارهٔ ۱۳۷ — برآمد آفتاب طلعت دوست
شمارهٔ ۱۳۱ — مرا هوای تو اندر میانه جانست
شمارهٔ ۱۳۹ — بیار جان طلب کار را بحضرت دوست
شمارهٔ ۱۴۰ — دل من شیوه شیرین ترا دارد دوست
شمارهٔ ۱۴۳ — عرصه عالم بما پیداست، ما پیدا بدوست
شمارهٔ ۱۴۲ — عاشق بمرگ مایل و عاقل بهانه جوست
شمارهٔ ۱۴۵ — دل ما بصد جان طلب کار اوست
شمارهٔ ۱۴۴ — نمی‌توان خبری دادن از حقیقت دوست
شمارهٔ ۱۳۸ — بوی جان میآید از باد صبا، این بو چه بوست؟
شمارهٔ ۱۴۱ — ز پیدایی چو پنهانست آن دوست
شمارهٔ ۱۴۹ — ای دل و دلدار من، راه بوصل از چه روست؟
شمارهٔ ۱۵۰ — آن یار جفا پیشه، که پشتست و پناهست
شمارهٔ ۱۵۱ — برون ز راه خدا راهرو نه در راهست
شمارهٔ ۱۵۲ — در فهم همین نکته بسی عزت و جاهست
شمارهٔ ۱۵۳ — زان یار جفا پیشه، که پشتست و پناهست
شمارهٔ ۱۴۷ — در سویدای دلم سودای اوست
شمارهٔ ۱۴۸ — سر بلندی بین، که دایم در سرم سودای اوست
شمارهٔ ۱۴۶ — قمری دارم کین چشم نهان خانه اوست
شمارهٔ ۱۵۶ — همچو خورشید، که او را نظری با ما هست
شمارهٔ ۱۵۸ — بکوی عاشقان بت خانه ای هست
شمارهٔ ۱۵۹ — زان یار سفر کرده کسی را خبری هست؟
شمارهٔ ۱۵۷ — عاشق قرین مهر و وفا هرکجا که هست
شمارهٔ ۱۶۰ — براه پیر مغان رو، که راه سرمستیست
شمارهٔ ۱۶۱ — در جمله ذرات جهان لمعه حسنیست
شمارهٔ ۱۵۵ — هرچند اگر سرخ و سفیدست و سیاهست
شمارهٔ ۱۵۴ — مگو ز سختی این ره، چو دوست همراهست
شمارهٔ ۱۶۸ — ای دوست، حکایت نهان چیست؟
شمارهٔ ۱۶۲ — رخسار تو چون آینه صورت و معنیست
شمارهٔ ۱۶۹ — همه دردست درین واقعه، پس درمان چیست؟
شمارهٔ ۱۶۶ — گر جمله تویی تو، نیک و بد چیست؟
شمارهٔ ۱۶۵ — چون روی تو ز مصحف تنزیه آیتیست
شمارهٔ ۱۶۴ — طریق عشق سپردن طریق بوالعجبیست
شمارهٔ ۱۶۳ — رخسار تو چون آینه صورت و معنیست
شمارهٔ ۱۶۷ — ای بت عیار من، نام تو امروز چیست؟
شمارهٔ ۱۷۴ — میان مجلس رندان حدیث فردا نیست
شمارهٔ ۱۷۵ — بیا، بیا، که مرا با تو نسبت جا نیست
شمارهٔ ۱۷۷ — حلقه بر در مزن، که راهت نیست
شمارهٔ ۱۷۰ — بخون آغشته ام، درمان من چیست؟
شمارهٔ ۱۷۶ — حلقه بر در مزن، که بارت نیست
شمارهٔ ۱۷۲ — عاشق روی ترا خرقه و زنار یکیست
شمارهٔ ۱۷۳ — پیوسته دلم در غم آن یار گرامیست
شمارهٔ ۱۷۱ — آنکه دل بر دست و دارد قصد جان پیداست کیست
شمارهٔ ۱۸۱ — از تو به مقصود ره دور نیست
شمارهٔ ۱۸۰ — در بزم یار بادهٔ ناخوشگوار نیست
شمارهٔ ۱۸۳ — بی یاد دوست در دل مستان سرور نیست
شمارهٔ ۱۷۹ — تا با خودم از خودم خبر نیست
شمارهٔ ۱۸۵ — دل را ز جان گزیر وز جانان گزیر نیست
شمارهٔ ۱۷۸ — همه کار و بار جهان هیچ نیست
شمارهٔ ۱۸۲ — بی‌جمالت بوستان عیش ما را نور نیست
شمارهٔ ۱۸۴ — عاشقان در جمع با یارند و این بس دور نیست
شمارهٔ ۱۹۲ — چو رویت تازه گل در بوستان نیست
شمارهٔ ۱۹۳ — بپیش مردم نادیده این سخن شینیست
شمارهٔ ۱۹۱ — بجز وصلت حیات جاودان نیست
شمارهٔ ۱۸۹ — پیر ما جامیست، اما در خور این جام نیست
شمارهٔ ۱۸۸ — بی جام عشق عیش دل ما تمام نیست
شمارهٔ ۱۹۰ — از دولت دیدار تو دل را غم جان نیست
شمارهٔ ۱۸۷ — شکی نماند که جز دوست در جهان کس نیست
شمارهٔ ۱۸۶ — جان ما را دولت عشق رخت امروز نیست
شمارهٔ ۱۹۹ — چراغ مرد معنی آشناییست
شمارهٔ ۱۹۴ — خلق گویند که: در عشق بلیاتی نیست
شمارهٔ ۱۹۷ — در صومعه و دیر مغان هیچ سری نیست
شمارهٔ ۱۹۸ — ز بحر عشق تو هر قطره ای چو دریاییست
شمارهٔ ۱۹۵ — هرکه را نفی فراوان شد و اثباتی نیست
شمارهٔ ۲۰۱ — مرا با روی تو پیوسته روییست
شمارهٔ ۱۹۶ — از یار سفر کرده کسی را خبری نیست
شمارهٔ ۲۰۰ — هرکجا در دو جهان عاشق روشن راییست
شمارهٔ ۲۰۸ — ذکر جمیل یار جهان را فرو گرفت
شمارهٔ ۲۰۲ — باغبانا، به جهان تخم نکو باید کاشت
شمارهٔ ۲۰۵ — دردم ز اشتیاق تو ز اندازه در گذشت
شمارهٔ ۲۰۴ — در شرح آن جمال بیان‌ها ز حد گذشت
شمارهٔ ۲۰۳ — باز شوری بمحلت زد، ازین کو بگذشت
شمارهٔ ۲۰۷ — ناگهان در تاخت عشقت، ملک جان یغما گرفت
شمارهٔ ۲۰۶ — چشم سرمست تو ما را بستم کاری کشت
شمارهٔ ۲۰۹ — هرگز هوای وصل تو از جان ما نرفت
شمارهٔ ۲۱۴ — در حسن و جمالی که تو داری چه توان گفت؟
شمارهٔ ۲۱۷ — ای پرتو جمال الهی،چه گویمت؟
شمارهٔ ۲۱۶ — ای رهنمای ملک معانی، چه گویمت؟
شمارهٔ ۲۱۰ — جان ببوی وصل یار از کعبه تا بتخانه رفت
شمارهٔ ۲۱۵ — بحق صحبت دیرین مرا مران بخجالت
شمارهٔ ۲۱۱ — دیدمش دوش که سرمست و خرامان می‌رفت
شمارهٔ ۲۱۲ — اسرار تو با خاطر هشیار توان گفت
شمارهٔ ۲۱۳ — با عشق ز تسبیح و مصلا نتوان گفت
شمارهٔ ۲۲۳ — بسیار سعی کردم و بسیار اجتهاد
شمارهٔ ۲۲۵ — دریغ باشد ازین چار سوی کون و فساد
شمارهٔ ۲۱۸ — ای دل، چو پیش آمد غمی، آن را فرج دان، نه حرج
شمارهٔ ۲۲۱ — ای دل و جان گرامی به تمنای تو شاد
شمارهٔ ۲۲۲ — بسودای تو خوش حالیم و دلشاد
شمارهٔ ۲۱۹ — من و معشوق و جام ناب صباح
شمارهٔ ۲۲۰ — عشق تو مرا از هر دو جهان ساخت مجرد
شمارهٔ ۲۲۴ — جام در پای صراحی سر نهاد
شمارهٔ ۲۲۹ — بنده پیر مغانیم، که جاویدان باد
شمارهٔ ۲۳۱ — ساقیم باده داد و بادم داد
شمارهٔ ۲۳۰ — حدم آن کس زند که بادم داد
شمارهٔ ۲۳۲ — نگین سلیمان بدیوان که داد؟
شمارهٔ ۲۲۸ — هزار شکر که سلطان عشق جان را داد
شمارهٔ ۲۳۳ — ساقی مرا ز باده ناب مغانه داد
شمارهٔ ۲۲۷ — ما همه شیداییان بودیم و مستان وداد
شمارهٔ ۲۲۶ — سفر گزیدم ازین آستان کون و فساد
شمارهٔ ۲۳۸ — دیده مشتاق و دلم میل فراوان دارد
شمارهٔ ۲۳۵ — ابر سودای تو آن لحظه که توفان بارد
شمارهٔ ۲۳۷ — ز ذوق عالم عرفان کجا خبر دارد
شمارهٔ ۲۳۹ — نقاره سحری قصه‌ای نهان دارد
شمارهٔ ۲۴۱ — مرا سودای او دیوانه دارد
شمارهٔ ۲۳۴ — تو آن دری که در عمان نگنجد
شمارهٔ ۲۳۶ — دلم از جور تو بسیار شکایت دارد
شمارهٔ ۲۴۰ — آن خواجه سر بشر ندارد
شمارهٔ ۲۴۸ — من رند خرابات مغانم چه توان کرد؟
شمارهٔ ۲۴۴ — هر دلی در دو جهان چشم و چراغی دارد
شمارهٔ ۲۴۲ — بپیش اهل سیادت سعادتی دارد
شمارهٔ ۲۴۵ — جانم از نرگس مخمور تو جاهی دارد
شمارهٔ ۲۴۹ — تا که از جور زمان بر جگرم ریش رسد؟
شمارهٔ ۲۴۶ — جانم از دولت درد تو دوایی دارد
شمارهٔ ۲۴۳ — دلم از شیوه شیرین تو شوری دارد
شمارهٔ ۲۴۷ — در ولای تو دلم حسن وفایی دارد
شمارهٔ ۲۵۶ — هر کرا در دل و جان عشق و تولا باشد
شمارهٔ ۲۵۰ — چو عکس مشرق صبح ازل هویدا شد
شمارهٔ ۲۵۷ — هر که او را هوس منصب اعلا باشد
شمارهٔ ۲۵۲ — تا به کی خاطر من واله و شیدا باشد؟
شمارهٔ ۲۵۳ — در قیامت همه کس طالب و جویا باشد
شمارهٔ ۲۵۴ — طور سینا چه بود؟ سینه دانا باشد
شمارهٔ ۲۵۵ — گر همه میل دلت جانب سلما باشد
شمارهٔ ۲۵۱ — تا به کی این دل من واله و شیدا باشد؟
شمارهٔ ۲۶۱ — مظهر ذات و صفت آدم و عالم باشد
شمارهٔ ۲۵۸ — مرا گر اندرون پر نار باشد
شمارهٔ ۲۶۵ — گر دلم عید ترا لایق قربان باشد
شمارهٔ ۲۶۳ — عاشقی را،که دل از عشق پریشان باشد
شمارهٔ ۲۵۹ — ارنی و لن ترانی راز و نیاز باشد
شمارهٔ ۲۶۰ — مست و مستور ندیدیم و گر هم باشد
شمارهٔ ۲۶۴ — گرترا میل دلی سوی دل و جان باشد
شمارهٔ ۲۶۲ — تا دل آشفته آن زلف پریشان باشد
شمارهٔ ۲۶۸ — بپیش درد من درمان چه باشد؟
شمارهٔ ۲۶۹ — رنگرز و رنگرزی دیر شد
شمارهٔ ۲۷۳ — باز دست عشق عقلم را گریبان میکشد
شمارهٔ ۲۷۱ — آیینه سبب گشت که روی تو عیان شد
شمارهٔ ۲۶۷ — نه از خطاست که در ابروی تو چین باشد
شمارهٔ ۲۶۶ — کسی که روی تو بیند چگونه شاد نباشد؟
شمارهٔ ۲۷۲ — درمان طلب کردم بسی،این درد را درمان نشد
شمارهٔ ۲۷۰ — از دولت وصال تو کارم بکام شد
شمارهٔ ۲۸۱ — نهال دولتم را گل بر آمد
شمارهٔ ۲۷۵ — روی هرکس که باندازه مرآت آمد
شمارهٔ ۲۷۷ — بر دلم بار غم عشق بغایت آمد
شمارهٔ ۲۷۹ — امروز بار دیگر آن ماه دلبر آمد
شمارهٔ ۲۷۸ — آن ماه دل افروز که رشک قمر آمد
شمارهٔ ۲۸۰ — باز آفتاب دولت از بام ما بر آمد
شمارهٔ ۲۷۶ — باده از خم ارادت بسعادت آمد
شمارهٔ ۲۷۴ — شوری از شیوه شیرین تو پیدا آمد
شمارهٔ ۲۸۳ — شاد باش،ای دل من،نوبت دیدار آمد
شمارهٔ ۲۸۴ — باز، ز خم باده های ناب بر آمد
شمارهٔ ۲۸۵ — یار ببازار کاینات برآمد
شمارهٔ ۲۸۹ — دلدار من از خانه ببازار برآمد
شمارهٔ ۲۸۷ — چون ماه من از مشرق انوار بر آمد
شمارهٔ ۲۸۲ — چشم بیدار مرا نوبت دیدار آمد
شمارهٔ ۲۸۸ — چون ماه نو از مشرق انوار برآمد
شمارهٔ ۲۸۶ — آن یار چو ناگاه ببازار برآمد
شمارهٔ ۲۹۵ — مرا اگر تو ندانی حبیب می داند
شمارهٔ ۲۹۰ — دمید صبح سعادت،که یار باز آمد
شمارهٔ ۲۹۶ — حالت جان مرا پیر مغان می‌داند
شمارهٔ ۲۹۷ — در آن چمن که تو دیدی گلی ببار نماند
شمارهٔ ۲۹۲ — آخر،ای شوخ جهان،عشوه گری با ما چند؟
شمارهٔ ۲۹۱ — ازکف ساقی جان باده چو در جام آمد
شمارهٔ ۲۹۴ — چنانکه چشم تو در غمزه دلبری داند
شمارهٔ ۲۹۳ — در هوایت عاشقان مستمند
شمارهٔ ۲۹۹ — در هیچ زمان غیر بدل راه ندادند
شمارهٔ ۳۰۰ — چند در مسجد و در صومعه غارت کردند
شمارهٔ ۳۰۳ — هر گه که یار شیوه ناز ابتدی کند
شمارهٔ ۳۰۱ — عاشقان را چو صلا جانب می خانه زدند
شمارهٔ ۳۰۵ — خرده بینان طریقت همه صرافانند
شمارهٔ ۳۰۲ — اندرین دور، که مستان طریقت خوارند
شمارهٔ ۳۰۴ — آنان که بجز روی تو جایی نگرانند
شمارهٔ ۲۹۸ — منگر بعاشقان،که ز صد یک نشان نماند
شمارهٔ ۳۰۸ — بر کهن دیر جهان دوست تجلی فرمود
شمارهٔ ۳۱۱ — دل آینه صورت و معنیست عجب بود
شمارهٔ ۳۱۳ — ز سوز و شوق تو از جان و دل بر آمد دود
شمارهٔ ۳۱۰ — تویی،که مرهم ریشی و غایت مقصود
شمارهٔ ۳۰۶ — آب حیوان،که سکندر طلبش میفرمود
شمارهٔ ۳۰۹ — بیمن دولت محبوب عاقبت محمود
شمارهٔ ۳۱۲ — رنگ رز خواست که خمی کند از کور و کبود
شمارهٔ ۳۰۷ — ای عشق توام در دو جهان مقصد و مقصود
شمارهٔ ۳۱۹ — «علم القرآن » ز «الرحمن » چه بود؟
شمارهٔ ۳۲۰ — فتنه در خواب قیامت خفته بود
شمارهٔ ۳۲۱ — فرو ریختی باز در جام جود
شمارهٔ ۳۱۸ — عشقش بخاک بردم و گفتم که: یا ودود
شمارهٔ ۳۱۴ — زلفت شب قدرست،زهی سایه ممدود!
شمارهٔ ۳۱۶ — سرمایه سعادت ما در دیار بود
شمارهٔ ۳۱۵ — ساقیا،نور صبح روی نمود
شمارهٔ ۳۱۷ — صدبار فکر کردم و صد راه آزمود
شمارهٔ ۳۲۹ — هرکجا می گذرد دوست، فغان خواهد بود
شمارهٔ ۳۲۲ — کسی که شیوه حکمت گرفت گوی ربود
شمارهٔ ۳۲۶ — روی زیبای تو چون شمع صفا خواهد بود
شمارهٔ ۳۲۵ — گیسوی تو هر چند کمندی زبلا بود
شمارهٔ ۳۲۴ — این عشق و مودت اثر لطف خدا بود
شمارهٔ ۳۲۳ — «یحبه و یحبونم » چنین فرمود:
شمارهٔ ۳۲۷ — مقام ما بسر کوی یار خواهد بود
شمارهٔ ۳۲۸ — تا جهاندار، جهاندار جهان خواهد بود
شمارهٔ ۳۳۲ — صاحب قلاده اهل نزاع و غلو بود
شمارهٔ ۳۳۴ — گاهی درون پرده عزت نهان شود
شمارهٔ ۳۳۱ — گر با تو دمی محرم اسرار توان بود
شمارهٔ ۳۳۳ — چون حسن دلاویز تو در جلوه گری بود
شمارهٔ ۳۳۵ — از افق مکرمت صبح سعادت دمید
شمارهٔ ۳۳۷ — دل ما باده طلب کرد و شرابش برسید
شمارهٔ ۳۳۶ — تعینات جهان در میان بیم و امید
شمارهٔ ۳۳۰ — بعد ازین دلبر ما عربده جو خواهد بود
شمارهٔ ۳۳۹ — منم و چشم رمد دیده و نور خورشید
شمارهٔ ۳۴۰ — نعم الفقیه، حال مدرس کجا رسید؟
شمارهٔ ۳۴۳ — بانگ مستان خرابات فنا می آید
شمارهٔ ۳۴۴ — بوی سنبل ز دم باد صبا می آید
شمارهٔ ۳۴۱ — «یحبهم » ز چه رو گشت آن مراد مرید؟
شمارهٔ ۳۴۲ — طریق توبه و تقوی شکستم تا چه پیش آید؟
شمارهٔ ۳۴۵ — بوی عشق از نفس باد صبا می آید
شمارهٔ ۳۳۸ — صبح ازل ز مشرق انوار بردمید
شمارهٔ ۳۵۰ — موسی بکوه طور بنور عیان رسید
شمارهٔ ۳۵۲ — هر کرا جرعه می داد بسر گردانید
شمارهٔ ۳۵۱ — دل ز داروخانه دردت دوا دارد امید
شمارهٔ ۳۴۹ — درد مرا نوبت درمان رسید
شمارهٔ ۳۴۷ — از خم صفا باده چون قند بیارید
شمارهٔ ۳۴۶ — از خم صفا جام می ناب بیارید
شمارهٔ ۳۴۸ — خانه ما روضه شد،چون مقدم رضوان رسید
شمارهٔ ۳۵۳ — صفیر مرغ جان اسرار گوید
شمارهٔ ۳۵۹ — در مجلس ما جز سخن یار مگویید
شمارهٔ ۳۶۰ — گدایی می کنم زان یار دلبر
شمارهٔ ۳۵۸ — از پیر مغان گر خبری هست بگویید
شمارهٔ ۳۶۱ — هله! ای دوست بیا باده بخور، غصه مخور
شمارهٔ ۳۵۴ — دلم از قصه هجران چه گوید؟
شمارهٔ ۳۵۵ — در پس آیینه چیست باز نمایید
شمارهٔ ۳۵۶ — با ما سخن از خرقه و سجاده مگویید
شمارهٔ ۳۵۷ — از باده گلگون قدری هست بگویید
شمارهٔ ۳۶۶ — در داستان عشق تفصی نمود یار
شمارهٔ ۳۶۴ — بیا، بیا، که غریبیم و عاشقیم و نزار
شمارهٔ ۳۶۵ — جام جمست این دل بیچاره، گوش دار
شمارهٔ ۳۶۸ — رو خرقه گرو کن، دل و دلدار بدست آر
شمارهٔ ۳۶۷ — درد سری میدهد زحمت رنج خمار
شمارهٔ ۳۶۲ — اول ثبوت عرش، پس آنگه جلوس یار
شمارهٔ ۳۶۹ — ساقیا، مست خرابیم، بما جامی آر
شمارهٔ ۳۶۳ — ای جان جهان، ساقی جان، رطل گران دار
شمارهٔ ۳۷۴ — غلطی نیست در حساب و شمار
شمارهٔ ۳۷۲ — سینه مجروحست و عقل آشفته، خاطر بی قرار
شمارهٔ ۳۷۵ — قصه ای نو رسید از اسرار:
شمارهٔ ۳۷۷ — ماییم و جام باده و سودای آن نگار
شمارهٔ ۳۷۱ — ساقی، بیار باده گل رنگ خوشگوار
شمارهٔ ۳۷۰ — ساقی، بیار باده، که تلخست انتظار
شمارهٔ ۳۷۳ — عزت عشق بود غیرت یار
شمارهٔ ۳۷۶ — لاف عرفان می زند آن زاهد لاغر شکار
شمارهٔ ۳۸۰ — منم و عشق سرکش عیار
شمارهٔ ۳۷۹ — مشکین کلاله را چو برافکند آن نگار
شمارهٔ ۳۸۳ — پیش ما قصه شوقست و شهودست و حضور
شمارهٔ ۳۸۱ — هر که هشیار درین دیر مغانش مگذار
شمارهٔ ۳۸۴ — در کهن دیر زمان جمله فریبست و غرور
شمارهٔ ۳۸۵ — کار بی همکار سخت و راه بی همراه دور
شمارهٔ ۳۸۲ — اگرچه خسرو عالم شوی و گر فغفور
شمارهٔ ۳۷۸ — مشربم عذبست و مطرب عشق و ساقی یار غار
شمارهٔ ۳۸۶ — امکان صبر نیست، ز سر گیرم این نفیر
شمارهٔ ۳۹۲ — از لب لعل توام کار بکامست امروز
شمارهٔ ۳۸۷ — چو نازنین جهانی بحسن خویش بناز
شمارهٔ ۳۹۱ — دلم در عشق ناپرواست امروز
شمارهٔ ۳۹۳ — سید سادات عالم غیر انسان نیست کس
شمارهٔ ۳۸۹ — با زلف و رخت مست مدامیم شب و روز
شمارهٔ ۳۹۰ — فکر عقل از حد گذشت ای عشق، آتش برفروز
شمارهٔ ۳۸۸ — ماییم و حضرت تو و صد سوز و صد نیاز
شمارهٔ ۳۹۷ — دلی دارم ز سودایش پر آتش
شمارهٔ ۴۰۰ — خواجه مستست، ببین در سر و در دستارش
شمارهٔ ۳۹۹ — جان هوادار تو شد، فاش مکن اسرارش
شمارهٔ ۳۹۶ — از ما حکایت می و پیر و مغانه پرس
شمارهٔ ۴۰۱ — بر کنار طاس گردون زد هلال انگشت دوش
شمارهٔ ۳۹۸ — تو شمع مجلسی در بزم جان باش
شمارهٔ ۳۹۵ — گر کسی مست و خرابست ز مستانش پرس
شمارهٔ ۳۹۴ — ز چشم گوشه نشینان نشان سودا پرس
شمارهٔ ۴۰۳ — پهلوی خوانان غزل می خواند دوش
شمارهٔ ۴۰۲ — بنده از دوست سئوالی بصفا کردم دوش
شمارهٔ ۴۰۵ — باده‌ام صافست و مطرب صاف و ساقی صاف صاف
شمارهٔ ۴۰۴ — واردات عاشقان کز عشق می آید بگوش
شمارهٔ ۴۰۸ — بآرزوی تو در خاک می روم، در خاک
شمارهٔ ۴۰۶ — بنادانان مگو سر حقایق
شمارهٔ ۴۰۷ — متمادی شدست یوم فراق
شمارهٔ ۴۰۹ — چه بود قصه لیلی درین نشیمن خاک؟
شمارهٔ ۴۱۰ — رندیم و عاشقیم و جهان سوز و جامه چاک
شمارهٔ ۴۱۵ — بلبل آشفته حال، از سرمستی بنال
شمارهٔ ۴۱۲ — نور ولایت تویی، شاه سلام علیک
شمارهٔ ۴۱۱ — ای زلف و رخت میگون، ای دوست سلام علیک
شمارهٔ ۴۱۶ — بیار، ساقی عشاق، جام مالامال
شمارهٔ ۴۱۴ — از شبستان ازل، تا بامداد آب و گل
شمارهٔ ۴۱۷ — خاطرم آشفته و جان در ملال
شمارهٔ ۴۱۳ — در تو عجب مانده ام ای عشق شنگ
شمارهٔ ۴۱۹ — مقررست و معین، برای اهل کمال
شمارهٔ ۴۲۵ — طلب‌کاری ز حد بگذشت و ما محروم و نامحرم
شمارهٔ ۴۱۸ — ما گنج قدیمیم درین دیر کهن سال
شمارهٔ ۴۲۱ — این چه حدیثست که کرد آن صنم؟
شمارهٔ ۴۲۲ — بهیچ یار و دیاری اگر چه دل ننهادم
شمارهٔ ۴۲۳ — خوش وقت من، که آینه کردار روشنم
شمارهٔ ۴۲۰ — خدای را چو ندانی، چه فقه و چه معقول؟
شمارهٔ ۴۲۴ — سلطان دلنواز چو باز آمد از کرم
شمارهٔ ۴۳۱ — سوی می خانه میکشی دستم
شمارهٔ ۴۲۶ — نی چو بنالید، بگفتا: نیم
شمارهٔ ۴۳۲ — من از سودای جانان نیم مستم
شمارهٔ ۴۳۳ — اگر بر خاک کویت گرد گردم
شمارهٔ ۴۲۷ — از ما مپیچ رو، که غریبیم و تلخ کام
شمارهٔ ۴۲۹ — بیا، که نوبت رندیست، عاشقم، مستم
شمارهٔ ۴۳۰ — دوش آن مه دو هفته دستم گرفت، دستم
شمارهٔ ۴۲۸ — یک جام به جانی دهد آن ساقی خودکام
شمارهٔ ۴۳۶ — بدوستی، که ترا نیک دوست می دارم
شمارهٔ ۴۳۷ — دینار نمی خواهم، من عاشق دیدارم
شمارهٔ ۴۳۸ — گر بنالم من از این درد که در دل دارم
شمارهٔ ۴۴۰ — نه تنها من خراب و مست یارم
شمارهٔ ۴۳۹ — منت از دل بصد جان دوست دارم
شمارهٔ ۴۳۵ — دوش بر اوج لا مکان خیمه اصطفا زدم
شمارهٔ ۴۳۴ — سفر گزیدم و آهنگ آن جهان کردم
شمارهٔ ۴۴۱ — باده می نوشم و سودای تو در سر دارم
شمارهٔ ۴۴۷ — چشم گریان و دل زار و نزاری دارم
شمارهٔ ۴۴۲ — سرم سبزست و لب خندان و عیش جاودان دارم
شمارهٔ ۴۴۸ — عیسی بظهور آمد، من مرده چرا باشم؟
شمارهٔ ۴۴۹ — خیالست این که: من بی یار باشم
شمارهٔ ۴۴۴ — جگر گر مست و دل گر مست و آه آتشین دارم
شمارهٔ ۴۴۵ — از نایره شوقت در دل شرری دارم
شمارهٔ ۴۴۳ — عاشق یارم، بغیر یار ندارم
شمارهٔ ۴۴۶ — در ملک وصال او ظل شجری دارم
شمارهٔ ۴۵۵ — مشرب عذب مرا هر نفس از خم قدیم
شمارهٔ ۴۵۷ — ما در هوای عشق تو سرمست باده‌ایم
شمارهٔ ۴۵۲ — فقر می‌گفت که: من خسرو جاویدانم
شمارهٔ ۴۵۱ — بحمدالله من از دردی کشانم
شمارهٔ ۴۵۳ — من بیچاره سودا زده سرگردانم
شمارهٔ ۴۵۶ — میان آتش سوزان علم فراخته ایم
شمارهٔ ۴۵۰ — ای دوای درد بیماران، سلام علیکم
شمارهٔ ۴۵۴ — من ز سودای تو سرگشته و سرگردانم
شمارهٔ ۴۶۴ — در مسجد و در کعبه و بت خانه دویدیم
شمارهٔ ۴۵۸ — پهلوی خوان به سر کوی حبیب آمده‌ایم
شمارهٔ ۴۶۵ — ما در طلب دوست فراوان بدویدیم
شمارهٔ ۴۶۰ — مست بودیم بگلبانگ تو هشیار شدیم
شمارهٔ ۴۵۹ — گرنه آنست که جوینده یار آمده ایم؟
شمارهٔ ۴۶۲ — ما در جهان کون برای تو آمدیم
شمارهٔ ۴۶۱ — اقبال عشق بود، که ما مقبل آمدیم
شمارهٔ ۴۶۳ — این عنایت ازلی بود که ره پرسیدیم
شمارهٔ ۴۶۸ — هزاران بحر در دردانه دیدیم
شمارهٔ ۴۶۹ — جانا، بجز از تو کس نداریم
شمارهٔ ۴۷۰ — عمریست که سودای سر زلف تو داریم
شمارهٔ ۴۷۲ — ما در دل و جان آتش سودای تو داریم
شمارهٔ ۴۷۱ — غیر از تو کس دگر نداریم
شمارهٔ ۴۶۷ — در کعبه و بت خانه بجز یار ندیدیم
شمارهٔ ۴۶۶ — در دور رخت یک دل هشیار ندیدیم
شمارهٔ ۴۷۳ — ما عاشق و رند و پاکبازیم
شمارهٔ ۴۷۹ — ما نه امروزست کز عشق و ولا دم می زنیم
شمارهٔ ۴۸۱ — چه گویم؟ ای مسلمانان، چه گویم؟
شمارهٔ ۴۸۰ — تو جان و دل مایی، من وصف تو چون گویم؟
شمارهٔ ۴۷۵ — با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم
شمارهٔ ۴۷۴ — ماییم که چون باده گل رنگ بجوشیم
شمارهٔ ۴۷۷ — لب مگز، عشوه مده باز، که ما مستانیم
شمارهٔ ۴۷۸ — ما و این عشق دل افروز، که جان در جانیم
شمارهٔ ۴۷۶ — گرچه در طور شریعت همه مأمورانیم
شمارهٔ ۴۸۸ — بیا، بیا، که فقیریم و خاکسار توییم
شمارهٔ ۴۸۹ — بر سر راهم بدید و گفت: «هی سن کیم سن؟»
شمارهٔ ۴۸۲ — ماه عیانست روی یار چه گویم؟
شمارهٔ ۴۸۳ — عجب رعنا و زیبایی، چه گویم؟
شمارهٔ ۴۸۴ — من معدن اسرارم، اما بنمی گویم
شمارهٔ ۴۸۶ — ما سوز عشق را به دو عالم نمی‌دهیم
شمارهٔ ۴۸۵ — این سخن نیست به اندازه که من می‌گویم
شمارهٔ ۴۸۷ — ما عشق یار را بدو عالم نمیدهیم
شمارهٔ ۴۹۴ — سامان عیش نیست درین دار پر فتن
شمارهٔ ۴۹۶ — من بجانان زنده ام، گر باز دانی این سخن
شمارهٔ ۴۹۵ — طالبانی که اسیرند درین حبس بدن
شمارهٔ ۴۹۲ — دوش آن مه دو هفته من با هزار فن
شمارهٔ ۴۹۰ — به صلاح آمد از اوصاف خدای ذوالمن
شمارهٔ ۴۹۳ — ساقی جان، لطف فرما کاسه دردی بمن
شمارهٔ ۴۹۷ — یارم ز در در آمد، وشتن کنید وشتن
شمارهٔ ۴۹۱ — به فضل و رحمت و توفیق ذوالمن
شمارهٔ ۴۹۸ — آن ماه مسافر سفری کرد ز کرمان
شمارهٔ ۴۹۹ — ای ساقی دل و جان، ای نور چشم اعیان
شمارهٔ ۵۰۰ — ای عاشقان، ای عاشقان، هنگام آن شد کز جهان
شمارهٔ ۵۰۱ — این چنین مست و معربد بکجا؟ ای دل و جان
شمارهٔ ۵۰۲ — ای نور دل و دیده وای زبده اعیان
شمارهٔ ۵۰۳ — با هیچ رسید این صفت باده فروشان
شمارهٔ ۵۰۵ — بشنو ز عشق رمزی، حیران مباش، حیران
شمارهٔ ۵۰۴ — بس عجب طرفه حدیثیست که: آن شاه جهان
شمارهٔ ۵۰۸ — بیا، که عشق برافراخت سنجق سلطان
شمارهٔ ۵۰۹ — تربیت میکند مرا جانان
شمارهٔ ۵۱۲ — چندان که گفتم: خاطر مرنجان
شمارهٔ ۵۱۰ — تن زنده بجان آمد و جان زنده بجانان
شمارهٔ ۵۱۱ — جانم بلب رسید ز غم، ساقی، الامان
شمارهٔ ۵۰۷ — بیا، ای یار سودایی، بیا، ای جان سرگردان
شمارهٔ ۵۱۳ — حیات تن ز جان آمد، حیات جان ز جان جان
شمارهٔ ۵۰۶ — بقدر جام بود شور و حالت مستان
شمارهٔ ۵۱۹ — سرگشته ایم و حیران در کوی مهرورزان
شمارهٔ ۵۲۰ — عشق و معشوق و عاشق حیران
شمارهٔ ۵۱۴ — خبری دهید جان را، که ز دوست چیست فرمان؟
شمارهٔ ۵۲۱ — «فوز النجات » می طلبی؟ جام می ستان
شمارهٔ ۵۱۷ — ز خوبان عربده خوش باشد، ای جان
شمارهٔ ۵۱۶ — دوست در مجلسست و جان در جان
شمارهٔ ۵۱۵ — دل با تو نظر دارد، اما نظری پنهان
شمارهٔ ۵۱۸ — ساقی چو تو باشی، همه جا باده پرستان
شمارهٔ ۵۲۳ — «کل یوم هو فی شان » چه نشانست و چه شان؟
شمارهٔ ۵۲۵ — گر ره به تو هست، چیست فرمان؟
شمارهٔ ۵۲۷ — گفت حق: «کل من علیها فان »
شمارهٔ ۵۲۲ — «کن فکان » جان را خبر گوید ز «کان »
شمارهٔ ۵۲۶ — گر شیر نه ای، بگذر ازین بیشه شیران
شمارهٔ ۵۲۹ — مقررست و معین بحجت و برهان
شمارهٔ ۵۲۸ — ما که مستان خرابیم درین دیر مغان
شمارهٔ ۵۲۴ — «کل یوم هو فی شان » ز چه کردند بیان؟
شمارهٔ ۵۳۴ — یار همان، درد همان، دل همان
شمارهٔ ۵۳۲ — همه جا اوست شاه جاویدان
شمارهٔ ۵۳۳ — جگر پردرد و دل پر خونم، ای جان
شمارهٔ ۵۳۷ — چه باشد شیوهٔ عاشق؟ به معشوقان نظر کردن
شمارهٔ ۵۳۵ — «حصل ما فی الصدور» لذت جان یافتن
شمارهٔ ۵۳۰ — میان باطن جانی و جان تویی، ای جان
شمارهٔ ۵۳۶ — در دل از شوق تو شوریست که نتوان گفتن
شمارهٔ ۵۳۱ — همه بودند که گفتند بپیدا و نهان
شمارهٔ ۵۳۹ — خواهی بجهان شوری، بنیاد قیامت کن
شمارهٔ ۵۴۰ — نیم مستان ترا سرگشته چون پرگار کن
شمارهٔ ۵۴۱ — بیتی همی سرایم و زاریست کار من
شمارهٔ ۵۴۳ — بسامان آمد احوال دل من
شمارهٔ ۵۴۴ — بسودایت سرشت آب و گل من
شمارهٔ ۵۴۵ — عید و بر قندان تویی، ای جان جان جان من
شمارهٔ ۵۳۸ — مرا از زخم شمشیرت نمی شاید حذر کردن
شمارهٔ ۵۴۲ — ناوک غمزه می زند بر دل من نگار من
شمارهٔ ۵۴۸ — ما را هوای باده نابست در درون
شمارهٔ ۵۵۲ — بجان آمد ز هجران جان مسکین
شمارهٔ ۵۵۰ — الا! ای نفس، خودکامی و خودبین
شمارهٔ ۵۵۳ — پیر مغان کجاست؟ که آن مرد دوربین
شمارهٔ ۵۵۱ — ای یار، ندانم که چه رسمست و چه آیین؟
شمارهٔ ۵۴۹ — از عیان گر واقفی، بگذر ز عین
شمارهٔ ۵۴۶ — جگر گرمست و آهم سرد و دل خون
شمارهٔ ۵۴۷ — دل آشفته دارم، چشم پر خون
شمارهٔ ۵۶۱ — باده کهنه گیر و شیشه نو
شمارهٔ ۵۵۴ — جعل را چند ازین تحسین و تمکین؟
شمارهٔ ۵۵۷ — ما داغ آرزوی تو داریم بر جبین
شمارهٔ ۵۵۶ — گفت: نور آسمانست و زمین
شمارهٔ ۵۵۵ — «حمدلله » گفت رب العالمین
شمارهٔ ۵۵۹ — هله! ای ساقی جانها، بده آن باده رنگین
شمارهٔ ۵۵۸ — منت خدای را، که در اطوار ما و طین
شمارهٔ ۵۶۰ — ای دل و جانت بهواها گرو
شمارهٔ ۵۶۵ — زان نکهت مشکین،که همی آید از آن سو
شمارهٔ ۵۶۶ — «ستر الله علینا» چه علالاست درین کو؟
شمارهٔ ۵۶۷ — دل شوریده را تمنا تو
شمارهٔ ۵۶۲ — ای ساقی جان بخش ما،یک لحظه ما را بازجو
شمارهٔ ۵۶۸ — ای دل، اگر تو عاشقی، با عاشقان هم‌خانه شو
شمارهٔ ۵۶۹ — از لعل یار اگر شکری یافتی بگو
شمارهٔ ۵۶۳ — تو محیطی و دیگران همه جو
شمارهٔ ۵۶۴ — چه شنیدی که دل از دست بدادی،تو عمو؟
شمارهٔ ۵۷۶ — «عز من قائل » چه گفت اله؟
شمارهٔ ۵۷۷ — گم کرده‌ایم راه و ندانیم پیشگاه
شمارهٔ ۵۷۱ — «الا یاایهاالساقی »، مرا جام مصفا ده
شمارهٔ ۵۷۳ — ای آفتاب روی تو را پرده‌دار ماه
شمارهٔ ۵۷۵ — پیش از بنای مدرسه و رسم خانقاه
شمارهٔ ۵۷۰ — پیش ما قصه جام و جم و جمشید مگو
شمارهٔ ۵۷۲ — «کان الله » گفت و «کان الله له »
شمارهٔ ۵۷۴ — بر بی‌دلان گذشت و نکرد این طرف نگاه
شمارهٔ ۵۷۸ — مرا یاریست، اندر گاه و بیگاه
شمارهٔ ۵۸۰ — آتش عشق تو شوری در جهان انداخته
شمارهٔ ۵۷۹ — در میان همه خوبان بت ما از همه به
شمارهٔ ۵۸۱ — ای آتش سودای تو در کن فکان انداخته
شمارهٔ ۵۸۲ — ای خیالت عقل کل را در گمان انداخته
شمارهٔ ۵۸۵ — ای کوس کبریای تو در لامکان زده
شمارهٔ ۵۸۳ — ای کمالت نعت عزت در جهان انداخته
شمارهٔ ۵۸۴ — روی مه را جلوه دادی، زلف میگون تاب ده
شمارهٔ ۵۸۹ — گر تو از مستان عشقی در وله
شمارهٔ ۵۸۶ — هله!ای ساقی جانها، قدح باده بمن ده
شمارهٔ ۵۹۱ — از مسجد و میخانه، وز کعبه و بتخانه
شمارهٔ ۵۹۳ — پر گشت جهان از می گل رنگ مغانه
شمارهٔ ۵۹۰ — بجانان زنده ام، الحمدلله
شمارهٔ ۵۹۲ — بیا ای ماه کنعانی، بیا ای شاه فرزانه
شمارهٔ ۵۸۸ — گرم از طالع فرخ رخ جانان شود دیده
شمارهٔ ۵۸۷ — ساقیا، عذر مگو، باده به سرمستان ده
شمارهٔ ۶۰۱ — «هدی للمتقین » گفتند: یعنی
شمارهٔ ۵۹۶ — آیینه تیره شد، ز چه تیره است آینه؟
شمارهٔ ۵۹۷ — تا گرد ماه‌، سنبل مشکین نهاده‌ای
شمارهٔ ۵۹۵ — می کشد آن حبیب فرزانه
شمارهٔ ۵۹۹ — این شناسی که: از آن شهر و دیار آمده ای
شمارهٔ ۵۹۴ — مرآت دل شکستی، ای گنج جاودانه
شمارهٔ ۵۹۸ — همه لذت، همه شهوت، همگی رد شده ای
شمارهٔ ۶۰۰ — خطاب «لن ترانی » چیست؟ یعنی
شمارهٔ ۶۰۷ — چه ذوق نیستی یابی؟ که هستی
شمارهٔ ۶۰۶ — چو با تست مقصود، هرجا که هستی
شمارهٔ ۶۰۴ — دل ز من برداشت یار مهربان، واحسرتی
شمارهٔ ۶۰۵ — با یاد خدا باش به هر جای که هستی
شمارهٔ ۶۰۸ — السلام علیک، یا سندی
شمارهٔ ۶۰۹ — ای دل عشاق را بروی تو شادی
شمارهٔ ۶۰۳ — به جان تو، که خمارم به غایت، ای چلبی
شمارهٔ ۶۰۲ — هر لحظه مرا میرسد انوار تجلی
شمارهٔ ۶۱۰ — دلم از غصه هجران تو دارد دردی
شمارهٔ ۶۱۱ — گر گلی از گلشن حسنش ببازار آمدی
شمارهٔ ۶۱۷ — ای عشق دل فروز، که شاه مظفری
شمارهٔ ۶۱۳ — فرودی باشد و ننگ و جودی
شمارهٔ ۶۱۶ — ای آفتاب روی ترا ماه مشتری
شمارهٔ ۶۱۴ — گر جان بهوای تو گرفتار نبودی
شمارهٔ ۶۱۵ — جان نوروز و جان صد عیدی
شمارهٔ ۶۱۲ — گر نسیم رحمتی از کوی جانان آمدی
شمارهٔ ۶۱۸ — وصال یار بصد جان بخر، اگر نخری
شمارهٔ ۶۱۹ — مرا از پرتو روی تو هر لمعه است دیداری
شمارهٔ ۶۲۲ — حکایتی دو سه دارم، به شرط دستوری
شمارهٔ ۶۲۰ — ای دوست، بگو باری تا: عزم کجا داری؟
شمارهٔ ۶۲۳ — ز حد گذشت حکایت ز قصه دوری
شمارهٔ ۶۲۱ — روی دل را بسوی جان داری
شمارهٔ ۶۲۵ — من قبله بدل کردم، تا کی بود این کوری؟
شمارهٔ ۶۲۴ — شب عیدست و ما عاشق، چه گویم قصه دوری؟
شمارهٔ ۶۲۶ — میسرت نشود عاشقی و مستوری
شمارهٔ ۶۲۸ — گر زانکه بگویند: گدایی و فقیری
شمارهٔ ۶۲۷ — نه مست جام خدایی، نه مرد مستوری
شمارهٔ ۶۲۹ — اگر ز مصر جهانی و گر ز تبریزی
شمارهٔ ۶۳۰ — تو همچو عقل شریفی و همچو روح عزیزی
شمارهٔ ۶۳۱ — تا سر الهی ز ملاهی نشناسی
شمارهٔ ۶۳۳ — دلا، ز باده و خُم‌خانهٔ که می‌پرسی؟
شمارهٔ ۶۳۲ — من عشقم و عشق من چه پرسی؟
شمارهٔ ۶۳۷ — ای قطب جامی، شاه انامی
شمارهٔ ۶۴۱ — هله! ای جان گرامی، ز کجایی و چه نامی؟
شمارهٔ ۶۳۸ — ای ماه معربد، ز کجایی و چه نامی؟
شمارهٔ ۶۴۰ — گر شمس منیر آمدی، ار بدر تمامی
شمارهٔ ۶۳۴ — زمانی یار شو، گر یار باشی
شمارهٔ ۶۳۵ — چه غمست آخر از غم؟ چو تو در میانه باشی
شمارهٔ ۶۳۶ — امروز به جد دارم با تو سر دشنامی
شمارهٔ ۶۳۹ — زنهار! درین کوی بغفلت نخرامی
شمارهٔ ۶۴۲ — پیش از بنای مدرسه و دیر ارمنی
شمارهٔ ۶۴۶ — ای آتش سودای تو در جان جهانی
شمارهٔ ۶۴۸ — با روی دل فروزت عیشیست جاودانی
شمارهٔ ۶۴۵ — گر بر حدیث اهل دل انکار می کنی
شمارهٔ ۶۴۳ — سخنی می‌رود، ای دوست، مسلم سخنی
شمارهٔ ۶۴۷ — ای خواجه، جمالست و جهانست و جوانی
شمارهٔ ۶۴۴ — سؤال میکنم، ار هست رخصت سخنی
شمارهٔ ۶۴۹ — بتو جان کجا برد پی؟ که تو شاه بی نشانی
شمارهٔ ۶۵۵ — تو مرهم دل ریشی و راحت جانی
شمارهٔ ۶۵۲ — تا بکی شیوه تقلید و ره آسانی؟
شمارهٔ ۶۵۷ — جراحت دل من تازه کرد دلبر جانی
شمارهٔ ۶۵۰ — بدرویشی دلی گر بود و جانی
شمارهٔ ۶۵۱ — بیابان را بپیمودی، ولیکن بس ویاوانی
شمارهٔ ۶۵۴ — تو محبوب جانی و جان جهانی
شمارهٔ ۶۵۳ — تو جام جمی، اما در جام نمیدانی
شمارهٔ ۶۵۶ — جراحات دلم را تازه کرد آن یار روحانی
شمارهٔ ۶۶۲ — هله ای دوست، چه گویم؟ که تو محبوب جهانی
شمارهٔ ۶۵۹ — ز نور روی تو پیداست سر سبع مثانی
شمارهٔ ۶۵۸ — خوشدل شدم که دادم دل را بدلستانی
شمارهٔ ۶۶۱ — فداک عقلی و روحی، که راحت جانی
شمارهٔ ۶۶۴ — هله! ای یار گرانمایه،سبک روح جهانی
شمارهٔ ۶۶۰ — صلای کافری و غارت مسلمانی
شمارهٔ ۶۶۳ — هله! ای ماه وفاپیشه، که محبوب جهانی
شمارهٔ ۶۶۵ — روسیه را، گر ببینی، رد کنی
شمارهٔ ۶۶۷ — هله! ای عشق کهن سال، که هر روز نوی
شمارهٔ ۶۷۰ — مسئله مشکل و آسان توی
شمارهٔ ۶۶۸ — یار میگوید ببانگ پهلوی :
شمارهٔ ۶۶۹ — سخن در سر عاشق کمترک گوی
شمارهٔ ۶۷۲ — بسیار طالبی، که مگر ذو فنون شوی
شمارهٔ ۶۷۱ — در خاکدان مباش، که خوار جهان شوی
شمارهٔ ۶۶۶ — تراست ناز، که سلطان حسن و تمکینی
شمارهٔ ۶۷۳ — اگر در طاعتی، گر در گناهی
شمارهٔ ۶۷۶ — در وصف جمال تو توان گفت که: ماهی
شمارهٔ ۶۷۵ — تو نور یقین آمدی و رهبر راهی
شمارهٔ ۶۷۷ — درمانده ام از غم جدایی
شمارهٔ ۶۷۸ — دل ما بغمزه بردی، رخ مه نمی نمایی
شمارهٔ ۶۸۱ — غرق آن بحر محیطست دل شیدایی
شمارهٔ ۶۷۹ — زلف را شانه زن، که رعنایی
شمارهٔ ۶۸۰ — سؤالی دارم، ای جان، کز کجایی
شمارهٔ ۶۷۴ — تو شاه جهانی و ندانم که چه شاهی؟
شمارهٔ ۶۸۲ — چو زنان،مباش قانع،ز جهان برنگ و بویی
شمارهٔ ۶۸۳ — هله! عاشقان، که راهست بهو،زنید هویی