شمارهٔ ۲۴۱ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و شیفتگی‌اش به معشوقه‌اش سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دیوانه‌ی زیبایی و جذابیت او شده و نمی‌تواند از فکر و یاد او رها شود. زلف و چشمان معشوق او را مجذوب کرده و حتی از خود مسأله‌ای ندارد. شاعر همچنین به شراب و میخانه اشاره می‌کند و می‌گوید که چشمی که او را می‌نگرد، در هر گوشه‌ای شبیه به میخانه است. در نهایت، او به دوستش سلام می‌دهد و اعتراف می‌کند که کسی که در عشق و معنویت به صحبت سلطان می‌رسد، در حقیقت گدا است و ارزشی ندارد.