شمارهٔ ۴۵۶ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به اهمیت علم و ادب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که سعادت در هر دو دنیا (دنیا و آخرت) در پرورش علم و ادب شناخته می‌شود. او از این سوال پرهیز می‌کند که دنیا و آخرت چه هستند، زیرا در ابتدا هر دو را از دست داده است. شاعر به تلاش و جستجو برای علم از صبح ازل تا شب اشاره می‌کند و از محبوبش درخواست می‌کند که با نوازش خود، جانش را از درد رهایی بخشد. او از شوق عشق به محبوبش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه دلش از بلا و رنج امن نمی‌شود، چرا که عشق به محبوبش حریمش را مانند دژی مستحکم کرده است. در نهایت، از محبوبش تقاضا می‌کند که نگاهی به او بیندازد و زیبایی خود را نمایان کند، چرا که در عشق او، تمام وجودش در حال ذوب شدن است.