شمارهٔ ۴۸۸ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق می‌گوید. او خود را فقیر و خاکسار توصیف می‌کند و بیان می‌کند که دائم مست چشم‌های معشوق است. این عشق، او را به حالتی مستانه درآورده و حتی اگر در موقعیت‌های دشوار قرار گیرد، باز هم عاشق و مرید معشوق خواهد بود. شاعر به سختی‌هایی که به خاطر عشق متحمل شده، اشاره می‌کند و از بی‌پناهی و ناتوانی خود در برابر جفاهای معشوق می‌گوید؛ او از رنج و گناه خود آگاه است و می‌داند که بدون شفاعت معشوق، نجاتی ندارد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که عشق به معشوق، سبب برانگیختن کینه‌های دیگران نسبت به او شده است.