شمارهٔ ۵۱۷ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و خوشی موجود در بزم و می‌نوشی اشاره می‌کند. او از می و تسبیح سخن می‌گوید و می‌خواهد از زهد و دینداری فاصله بگیرد. شاعر می‌گوید که اگر کسی چشمانش را باز کند، می‌بیند که راه‌های زیادی از خدا به خدا وجود دارد. او بر این باور است که کسانی مانند بوذر و سلمان با رسیدن به نور الهی، تسلیم این مسیر می‌شوند. در نهایت، تأکید بر این است که از نزد خداوند، به کسانی که در کوی کریمان هستند، نیازی به گدایی نیست و این خود یک غنیمت است.