شمارهٔ ۷ قاسم انوار
قاسم انوار / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بلبل بوقت صبح بدرگاه کبریا
فریاد عشق زد که: منم عاشق خدا
زار و نزار و شیوه تجرید همرهست
در حال من نگر ز سر لطف، ربنا
مجروح و خسته ایم، بما مرهمی فرست
چون مرهمی رسید صفا در پی صفا
آواره بود دل ز غم عشق در جهان
چون روی تو بدید«لقد سرمن رآ»
یاد تو روح ماست جمالت فتوح ماست
ما با تو بوده ایم درین دیر سالها
واقف شوی و غیب نماند بهیچ حال
گر تو علی وقتی از سر«لافتا»
ای مدعی، ز حالت قاسم سخن مپرس
غرقیم در وصال و فناییم در فنا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با نغمه‌ای عاشقانه به حضور خداوند و عشق به او می‌پردازد. بلبل در صبح بیدار به پروردگار خود فریاد می‌زند که عاشق اوست. او از درد و رنج خود می‌گوید و درخواست مرهمی برای زخم‌ها و غم‌هایش دارد. دلش در جهان آواره است تا اینکه به زیبایی خداوند چشم می‌دوزد و آرام می‌گیرد. یاد خداوند روح او را زنده می‌کند و به او امید می‌بخشد. شاعر به ارتباط عمیق و دیرینه‌اش با خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که در عشق و وصال خدا غرق است. در نهایت، او از دیگران می‌خواهد درباره حالت خود سخن نگویند چون در حال فانی شدن در عشق الهی است.