شمارهٔ ۹۹ قاسم انوار
قاسم انوار / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
دلم از غصه هجران تو اندر شورست
ذوق جان دارد و خوش در طلب مسرورست
تو حبیبی و یقین با دل و جان نزدیکی
آن رقیبست که از جمله دلها دورست
عاشق تست، اگر خسرو، اگر شیرینست
بنده تست، اگر سنجر، اگر فغفورست
عشق نزدیک تر از ماست بما، می داند
این حدیثیست که در هر دو جهان مشهورست
من اگر مستم، اگر نعره زنم، باکی نیست
عشقم اندر نظر و موسی جان بر طورست
دو جهان نور شد و نور شدم سر تا پا
هرکه خود نور شود هر دو جهانش نورست
نظری از تو اگر بر دل قاسم آید
قاسم سوخته هم ناظر و هم منظورست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عواطف عمیق عاشقانه است. شاعر از غم جدایی معشوق سخن می‌گوید و احساس شادی و شور و شوق در جستجوی او را ابراز می‌کند. او به نزدیکی عمیق خود با معشوق اشاره می‌کند و بر این باور است که عشق از هر چیز دیگری نزدیک‌تر است. در این شعر، عشق به عنوان نیروی نورانی معرفی می‌شود که جهان را روشن می‌کند و هر کس به درجاتی از نورانیت می‌رسد. در نهایت، شاعر تاکید می‌کند که اگر نگاهی از معشوق به دل او بیفتد، تمام وجودش به سمت او جلب خواهد شد.