شمارهٔ ۱۵۵ قصاب کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساسات عمیق خود را پس از دریافت یک نامه توصیف می‌کند. او با حسرتی زیاد به کاغذی که آن نامه رویش است نگاه می‌کند و اشک‌هایش روی آن ریخته است. در دلش عشق و شوقی از محبوب وجود دارد، اما بی‌تابی و تنگی نفسش را به تصویر می‌کشد. او به قاصد می‌گوید که در جواب نامه محبوبش نمی‌تواند به وفا حرف بزند و حرکات چشمانش بر کاغذ نمایان است. نامه‌اش شیرین و مملو از عشق است و به خوبی حال او را بیان می‌کند، ولی در بیان محتوای عشق گیج و سردرگم است. قاصد از عشق او آتشین است و شاعر آرزو دارد که این فاصله‌ها از بین برود. در نهایت، شاعر به حس دلشکستگی و رنج خود اشاره می‌کند که گویی هر کلمه‌ای که بر کاغذ می‌نویسد، نشانی از درد و عشق اوست.