شمارهٔ ۶۱ قطران تبریزی
قطران تبریزی / مقطعات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای آنکه همیشه دل تو رادی جوید
طبع تو همه گرد در رادی پوید
چون ماه سخای تو همه جای بتابد
چون مشک عطای تو بهر جای ببوید
از سنگ بنام تو همی سوری خیزد
از خاره بفر تو گل سوری روید
از من بگسستی تو بگفتار تنی چند
گر یاد کنمشان دلم از درد بموید
از بهر گناهان مرا عذر تو جستی
چون هست گناهم ز تو این عذر که جوید
بر خصم کسی عذر بیک مهر نبندد
وز دوست کسی دست بیک جنگ نشوید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به وصف ویژگی‌های یک فرد سخاوتمند و مهربان می‌پردازد. او از دل‌سوزی و محبت این شخص سخن می‌گوید و می‌گوید که خوبی‌های او مانند نور ماه در همه جا می‌تابد و دل‌ها را شاد می‌کند. مشکلات و رنج‌های گناهان خود را به یاد می‌آورد و تأکید می‌کند که عذرخواهی از چنین دوستی سخت است. به طور کلی، این شعر درباره زیبایی‌های محبت و گذشت در روابط انسانی است.