شمارهٔ ۱۳۹ قطران تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شنیدن سخنانی تلخ و آزارها و خیانت‌ها شکایت می‌کند و از این درد و رنج‌هایی که می‌بیند، ناامید است. او از خود می‌پرسد تا کی باید این مشکلات ادامه یابد و از نیکی‌ها بگذرند و بدی‌ها رشد کنند. به طور کلی، شاعر به سرخوردگی و ناامیدی نسبت به وضعیت موجود اشاره دارد.