رباعیات — دیوان اشعار قطران تبریزی

Name: رباعیات — دیوان اشعار قطران تبریزی
Author: قطران تبریزی

قطران تبریزی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — چون بنوازد به پیش من زیر کیا
شمارهٔ ۷ — ای شاه چو کردگار بگشاد ترا
شمارهٔ ۴ — بسپرد بپای ناکسان دهر مرا
شمارهٔ ۸ — ای نوش لب و لاله رخ و سیم قفا
شمارهٔ ۶ — مادر چو بزاد آن بدعا خواسته را
شمارهٔ ۵ — من خفته بدم دوش دل از یار جدا
شمارهٔ ۳ — با روی تو دی ماه بهار است مرا
شمارهٔ ۱ — ای وصل و هوای مهر تو بس ما را
شمارهٔ ۱۲ — روی تو به شب‌های سیه روز منست
شمارهٔ ۱۴ — چون دیدهٔ من دید ترا روز نخست
شمارهٔ ۱۵ — آنی که وفا نباید از مهر تو جست
شمارهٔ ۱۰ — تا فتنه دلم بر آن لب میگونست
شمارهٔ ۱۶ — چون جان و روان خویشتن داشتمت
شمارهٔ ۹ — یک نیم دلم کلیچه یک نیم کباب
شمارهٔ ۱۱ — ای گشته خجل ماه فلک از نظرت
شمارهٔ ۱۳ — تا کی باشم صبور در محنت دوست
شمارهٔ ۲۲ — دلدار مرا بر دل من رحمت نیست
شمارهٔ ۱۹ — دارندهٔ داد و دین ملک مملانست
شمارهٔ ۲۱ — تابنده چو خورشید ملک مملانست
شمارهٔ ۲۰ — آرام دل ولی ملک مملانست
شمارهٔ ۱۷ — تا من بودم بود مرا دولت جفت
شمارهٔ ۲۳ — از هجر تو ابر چشم باران ریز است
شمارهٔ ۱۸ — بالات بود بسان سروان بهشت
شمارهٔ ۲۴ — هنگام سخا و جامه و جام تراست
شمارهٔ ۲۹ — با آنکه دلم از غم هجرت خونست
شمارهٔ ۲۶ — ماننده شیر نرّ شمس الدین است
شمارهٔ ۲۷ — بر ملک فکنده بَرخ، شمس الامراست
شمارهٔ ۲۸ — تا پرده روی ماه من عنبر گشت
شمارهٔ ۳۰ — چشمم ز غمت بهر عقیقی که بسفت
شمارهٔ ۳۲ — تا دلبر من بر ابرو افکند شکنج
شمارهٔ ۳۱ — نیمی ز تنم برنج و نیمی بشکنج
شمارهٔ ۲۵ — یک نیمه جهان سراو باغ شاه است
شمارهٔ ۳۳ — صد بار بدل پند بکردم نشنید
شمارهٔ ۳۵ — گویند به هر درد بود صابر مرد
شمارهٔ ۳۴ — هر کان رخ و آن زلف و دهان و لب دید
شمارهٔ ۳۶ — آنی که دل من از تو خرم گردد
شمارهٔ ۳۷ — از دوستی تو جز ندامت ناید
شمارهٔ ۳۹ — بیدادگرا به گِرد بیداد مگرد
شمارهٔ ۳۸ — تا کی ز فراق بر دلم بند بود
شمارهٔ ۴۰ — نیمی ز دلم باد شد و نیمی گرد
شمارهٔ ۴۲ — بادامِ تو گاهِ غمزه لشگر شکند
شمارهٔ ۴۳ — از دست و سنانت آب و آذر خیزد
شمارهٔ ۴۴ — بر شاخ گل دولت تو خار نماند
شمارهٔ ۴۸ — ایزد چو بزرگ شهریاری نکند
شمارهٔ ۴۶ — ای شاه نخستین سفرت میمون باد
شمارهٔ ۴۷ — هرچند ترا زمان بجان رنجان کرد
شمارهٔ ۴۵ — خون جگر ما بقمی بیش نبود
شمارهٔ ۴۱ — از چشم و دل من آب و آتش خیزد
شمارهٔ ۵۰ — نوروز مهین جم همایون آورد
شمارهٔ ۵۲ — ایزد همه دولت جهانی بتو داد
شمارهٔ ۵۱ — شاپور عدیل مجد گردونی باد
شمارهٔ ۵۴ — تا مهر فکند بر من آن سرو بلند
شمارهٔ ۵۳ — ایزد همه ساله هست با مردم راد
شمارهٔ ۵۵ — آنرا که چتو نگار دلکش باشد
شمارهٔ ۴۹ — آن را که چو من زبان گهربار بود
شمارهٔ ۵۶ — هان تشنه جگر مجوی زین باغ ثمر
شمارهٔ ۵۷ — بسیار شنیدم من و دیدم بسیار
شمارهٔ ۵۸ — تا تو نکنی بدشمن و دوست نظر
شمارهٔ ۵۹ — با من ز قضای بد برآشفت دیار
شمارهٔ ۶۰ — ای زلف تو از رخان من پرچین تر
شمارهٔ ۶۲ — نیمی ز تنم کمان شد و نیمی تیر
شمارهٔ ۶۱ — ای گشته به بیداد و بدی کردن چیر
شمارهٔ ۶۴ — بنگر که چه گفت با دلم چشم، به راز
شمارهٔ ۶۳ — چون کشته ببینی‌ام دو لب کرده فراز
شمارهٔ ۶۵ — تب خاله مرا نمود معشوقه ز ناز
شمارهٔ ۶۷ — نیمی ز دلم کبک شد و نیمی باز
شمارهٔ ۶۹ — گر خیزد هیچ دیبه از هیچ طراز
شمارهٔ ۷۰ — آن بت که بهین لفظ بود دشنامش
شمارهٔ ۶۸ — خاموش بوم تا نکند چندین ناز
شمارهٔ ۷۱ — تا غایب شد بت از کنار شمنش
شمارهٔ ۶۶ — گر روز قضا خدا ترا پرسد باز
شمارهٔ ۷۲ — ای گشته به بیداد و بدی کردن فاش
شمارهٔ ۷۶ — سه چیز ترا سه چیز داده است جمال
شمارهٔ ۷۸ — گویند مرا به هِجر آن ماه چگل
شمارهٔ ۷۷ — نسگالیده وصال آن مه نیک سگال
شمارهٔ ۷۹ — چون ماه بود میان زین میر اجل
شمارهٔ ۸۰ — تا کرد جهان زیر قلم میر اجل
شمارهٔ ۷۳ — دندان تو و لب تو ای شهره رفیق
شمارهٔ ۷۴ — چون چشمهٔ آفتاب بر چرخ فلک
شمارهٔ ۷۵ — دیدار بتان بیغش و دلشان غشناک
شمارهٔ ۸۷ — تا کی ز فراق دوست فریاد کنم
شمارهٔ ۸۱ — تا با تو شدم ز گردش دهر همال
شمارهٔ ۸۸ — ما شاخ هوای تو ز دل برکندیم
شمارهٔ ۸۳ — از طعنه و قول دشمن ای مهر گسل
شمارهٔ ۸۲ — دیدم صنمی ز نور باری، نَه ز گل
شمارهٔ ۸۴ — هم هست مرا هوای آن زلف بِخَم
شمارهٔ ۸۵ — هر چند که بی بهانه دوری ز برم
شمارهٔ ۸۶ — زان قد چو شمشاد بفریاد دلم
شمارهٔ ۹۲ — هندو بچه ای ببرد از راه دلم
شمارهٔ ۹۰ — ما دل ز هوای مهر تو ببریدیم
شمارهٔ ۹۳ — کوشم که بپوشم اندوه نخروشم
شمارهٔ ۹۱ — یکباره دل از هوای تو بگسستیم
شمارهٔ ۹۴ — از بهر تو گنج خویشتن پالودم
شمارهٔ ۹۵ — با چشم و لبت شرنگ و شکّر بینم
شمارهٔ ۸۹ — ما نامهٔ عزل مهر تو بنوشتیم
شمارهٔ ۹۶ — گویند مرا ز عشق آن تازه صنم
شمارهٔ ۹۷ — تا دور شدی تو از من ای سرو روان
شمارهٔ ۱۰۳ — یوسف‌رویی کز او فغان کرد دلم
شمارهٔ ۱۰۴ — ما دل ز وفا و مهر تو برداریم
شمارهٔ ۹۹ — چون بی‌تو بُوَم جفتِ غم و درد بُوَم
شمارهٔ ۱۰۰ — خواهم که همیشه با تو پیوسته بُوَم
شمارهٔ ۹۸ — ای کرده به بند دوستی بسته دلم
شمارهٔ ۱۰۱ — از بس که ز ناکسان رسید آزارم
شمارهٔ ۱۰۲ — ای دوست بیا تا ره دیگر گیریم
شمارهٔ ۱۰۷ — روی تو گل و بوی تو نسرین دارم
شمارهٔ ۱۰۵ — تا همبر من نشسته‌ای خاموشم
شمارهٔ ۱۱۰ — هر گه که ترا به طبع پاک انگارم
شمارهٔ ۱۰۹ — بیمارم و ناردان لبت پندارم
شمارهٔ ۱۰۶ — تا بندهٔ آن رخان تابنده شدم
شمارهٔ ۱۱۱ — یک بوسه بدادی به من ای بت افزون
شمارهٔ ۱۰۸ — افتادم در دام بتی سیم اندام
شمارهٔ ۱۱۲ — آن زلف سیه بلای جانست ای جان
شمارهٔ ۱۱۶ — در کار جهانیان گشاد است از تو
شمارهٔ ۱۱۸ — خورشید بچهر و سرو بالائی تو
شمارهٔ ۱۱۷ — ای دوست مرا به دشمنان دادی تو
شمارهٔ ۱۲۰ — سرگشته و زار و بیقرارم بی تو
شمارهٔ ۱۱۳ — از کبر دلا دست بعیوق مزن
شمارهٔ ۱۱۴ — ای کام دل من و بلای حوران
شمارهٔ ۱۱۹ — ای مایهٔ نیکوئی مقام دل تو
شمارهٔ ۱۱۵ — بر چرخ جوانمرد شبیخون کردن
شمارهٔ ۱۲۳ — ای دل صنمی برده قرار من و تو
شمارهٔ ۱۲۴ — آن چشم نگر به ناز و خواب آلوده
شمارهٔ ۱۲۱ — از دیده میان رود خونم بی تو
شمارهٔ ۱۲۵ — گر بنده بُدَم کنون شدم یِکرَهْ شاه
شمارهٔ ۱۲۷ — برداشت بت من از سر آن چتر سیاه
شمارهٔ ۱۲۸ — ای طره تو ز مشگ و از عنبر به
شمارهٔ ۱۲۶ — تا دست من از دامن تو شد کوتاه
شمارهٔ ۱۲۲ — پیوسته چو شمع در گدازم بی تو
شمارهٔ ۱۳۱ — ای عالم علم جاودان از درگاه
شمارهٔ ۱۳۲ — ای زهره جبین نیست چو رخسار تو ماه
شمارهٔ ۱۳۵ — گر برده دلم بر تو حاصل نبدی
شمارهٔ ۱۳۳ — ناگه ز درم در آمد آن سرو سهی
شمارهٔ ۱۳۴ — تا از بر من تو دوست دور افتادی
شمارهٔ ۱۲۹ — گر سوی هوا دلم همی جوید راه
شمارهٔ ۱۳۶ — تا جامهٔ مدح تو بپوشید رهی
شمارهٔ ۱۳۰ — دوش آمد دست سوده و آسوده
شمارهٔ ۱۴۱ — صد بوسه بدادمش بزیر کف پای
شمارهٔ ۱۴۳ — ای ترک به گنجه از کجا افتادی
شمارهٔ ۱۴۲ — راز دل ازین و آن نهفتن تا کی
شمارهٔ ۱۴۴ — افکنده و کنده است آن شمع سرای
شمارهٔ ۱۳۷ — اقبال و مراد و کامرانی داری
شمارهٔ ۱۳۹ — چندین سخن تلخ شنودن تا کی
شمارهٔ ۱۳۸ — هرگه که کنی مصاف لشکر شکنی
شمارهٔ ۱۴۰ — زانگه که مرا بیافریده است خدای
شمارهٔ ۱۴۸ — بیجاده لب و یاسمن اندام منی
شمارهٔ ۱۴۹ — ای آنکه خجستگی تو دادی به همای
شمارهٔ ۱۵۰ — ای ترک ستمکاره و بیدادگری
شمارهٔ ۱۵۱ — ای آنکه به روی، قبلهٔ خوبانی
شمارهٔ ۱۴۵ — گر دل به وفای تو هبا داشتمی
شمارهٔ ۱۴۷ — هرچند تو در کنار من بیشتری
شمارهٔ ۱۴۶ — عناب لبا چو برگ عناب شدی