شمارهٔ ۹۲ قطران تبریزی
قطران تبریزی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هندو بچه ای ببرد از راه دلم
در چاه بلا فکند ناگاه دلم
گر بر نارد ببوسه از چاه دلم
یکباره برآید از دلم آه دلم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر احساسات عمیق خود را بیان میکند. او از دلی که به طور ناگهانی به درد و رنج افتاده سخن میگوید. اشاره به هندی که بچهای را میبرد، نماد تأثیرات ناگهانی و دردآور زندگی است. همچنین، بوسهای بر نارد، نمادی از عشق و زیبایی، میتواند اشک و آهی را از دل شاعر برانگیزد. در کل، این شعر احساسات دوگانهای از محبت و اندوه را نشان میدهد.