شمارهٔ ۳ غبار همدانی
غبار همدانی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ساقیا لبریز کن پیمانه را
یا بمن بنما ره میخانه را
کو کمند زلف آن زیبا نگار
تا به بند آرم دل دیوانه را
شمع از عشق تو میسوزد که سوخت
گرمی شوقش پر پروانه را
بوی مِی هوشم چنان از سر ربود
که غلط کردم ره میخانه را
آشنایان را کند پامال جور
تا بدست آرد دل بیگانه را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دعا و خواهش شاعر از ساقی است تا پیمانه شراب را پر کند و راه به میخانه را نشان دهد. شاعر به زیبایی معشوق و تاثیر محبت او بر دل دیوانه‌اش اشاره می‌کند. او از آتش عشق میسوزد و شدت شوقش او را به اشتباه می‌کشاند. همچنین به بی‌رحمی آشنایان اشاره می‌کند که دل بیگانه را می‌شکنند. این اشعار به احساسات عمیق عشق و تمایل به رهایی از درد دل پرداخته است.