شمارهٔ ۷ غبار همدانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و کمال چهرهٔ محبوب اشاره می‌کند که در پردهٔ غیب نهان است. او می‌گوید که زیبایی واقعی نباید دارای عیب باشد و ما، به خاطر خودبینی و تصوراتمان، در وهم و گمان به سر می‌بریم. اگر نه، با جلوهٔ واقعی محبوب، هیچ شکی در کمالش وجود ندارد. همچنین، شاعر از ساقی می‌خواهد که شراب گلگون را به او بدهد تا با نوشیدن آن، تمام پرهیزها و زهدها را فراموش کند. او به خاطر عشق و احساس شدیدش آرزو می‌کند که محبوبش از پردهٔ غیب برون بیاید، حتی اگر این بدان معنی باشد که همهٔ جهان بسوزد.