شمارهٔ ۹۱ غبار همدانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عواطف عمیق شاعر نسبت به محبوبش است. شاعر احساس می‌کند که حتی در خواب هم نمی‌تواند از عشق و یاد محبوب دور باشد. او هر جا که برود، سایه محبوب را حس می‌کند و به غیر از او در عالم هیچ‌کس را نمی‌بیند. شاعر با توصیفاتی همچون "سلیمانی در او" و "سراجی که بر خورشید بگذاری"، زیبایی و مقام محبوب را ستایش می‌کند. او همچنین از زاهدان می‌خواهد که از می‌پرستی او نرنجند و در نهایت، با بی‌تابی نسبت به عشق و زیبایی محبوب صحبت می‌کند، به طوری که سوز دل او تمام موجودیتش را تحت تأثیر قرار داده‌است.