شمارهٔ ۱۶۶ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار بیان‌گر حالتی از دل‌تنگی و ناپایداری در زندگی شاعر است. او از هوس‌های درونش می‌گوید که هیچگاه به او آرامش نداده‌اند و همیشه در پی خواسته‌ها و آرزوها بوده، اما این آرزوها هیچ‌گاه به نتیجه نرسیده و او را در بلاتکلیفی رها کرده‌اند. در واقع، شاعر احساس می‌کند که هیچ‌گاه نتوانسته در دیاری که در آن زندگی می‌کند با خیالاتش آرامش پیدا کند.