قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۶ — اگرچه خدمت مسجد نشد حواله ما
- شمارهٔ ۱ — زود به کردم من بی‌صبر داغ خویش را
- شمارهٔ ۷ — پژمردگی نبرد بهار از گیاه ما
- شمارهٔ ۸ — خوشدل کند خیال تو هجران‌کشیده را
- شمارهٔ ۴ — به پیامی که کند باد صبا یاد مرا
- شمارهٔ ۳ — بی‌حرز شعله نگذرد از پیش داغ ما
- شمارهٔ ۵ — تا بود گریه کی آباد شود خانه ما؟
- شمارهٔ ۲ — شام خطت گرفته ز صبح آفتاب را
- شمارهٔ ۹ — ز نقش کینه چو پاک است لوح سینه ما
- شمارهٔ ۱۰ — از جا نبرد صحبت اهل هوس مرا
- شمارهٔ ۱۵ — دلبستگی نماند به وارستگی مرا
- شمارهٔ ۱۳ — کو سرانجامی که شب روشن کنم کاشانه را
- شمارهٔ ۱۴ — کی حرف ملامت شکند خاطر ما را؟
- شمارهٔ ۱۲ — ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مرا
- شمارهٔ ۱۶ — فکند از نظری دیده حسود مرا
- شمارهٔ ۱۱ — تا ز رویش گلستان کردم نگاه خویش را
- شمارهٔ ۲۳ — شد دهان شکرگو هر زخم نخجیر ترا
- شمارهٔ ۱۸ — یکی بود به نظر نیستی و هستی ما
- شمارهٔ ۲۱ — داده عشقم باده نابی که می‌سوزد مرا
- شمارهٔ ۱۷ — ز هجر کرد خبردار وصل یار مرا
- شمارهٔ ۲۲ — وبال جان اسیران مکن رهایی را
- شمارهٔ ۲۰ — خوشم به درد مکن ای دوا عذاب را
- شمارهٔ ۲۴ — خوشم که ضعف چنان کرده روشناس مرا
- شمارهٔ ۱۹ — آتش مزاج من بگذار این عتاب را