رباعیات — قدسی مشهدی

Name: رباعیات — قدسی مشهدی
Author: قدسی مشهدی

قدسی مشهدی / قدسی مشهدی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — گر دل نشود ز درد جانکاه جدا
شمارهٔ ۱ — آنی تو که نیست در دعای تو ریا
شمارهٔ ۳ — یا رب که فسانه مختصر کن ما را
شمارهٔ ۹ — از بی‌هنری‌ست اینقدر داد مرا
شمارهٔ ۱۱ — آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا
شمارهٔ ۵ — افسرده مکن چو تیره‌روزان خود را
شمارهٔ ۶ — بیهوده مشو برق گیاه فقرا
شمارهٔ ۴ — خواهی که کنی قبله سر کویت را
شمارهٔ ۸ — چون منصب عاشقی فلک داد مرا
شمارهٔ ۷ — گر یافته‌ای حقیقت عالم را
شمارهٔ ۱۰ — گردون که به دیده خار افکند مرا
شمارهٔ ۱۶ — باید به مدارا طلبید آن مه را
شمارهٔ ۱۴ — عالم که اله آفریده‌ست آن را
شمارهٔ ۱۵ — از بدنامی چه باک بدنامان را؟
شمارهٔ ۱۹ — بردیم به چرخ آه شررناکی را
شمارهٔ ۱۷ — کی قدر شود بلند هر کوته را؟
شمارهٔ ۱۸ — با فقر چه قدر، دنیی و عقبی را؟
شمارهٔ ۱۲ — طبعی که بود حریص مر عصیان را
شمارهٔ ۱۳ — هرچند خرد جلوه دهد سامان را
شمارهٔ ۲۱ — در حضرت دوست انس جان را چه بقا
شمارهٔ ۲۲ — هرگز نکشد مد طمع، خامه ما
شمارهٔ ۲۳ — عاقل ز سراب، در گمان دریا
شمارهٔ ۲۴ — عالِم که به جاهلش سوال است و جواب
شمارهٔ ۲۵ — زین گونه که رشک داردم در تب و تاب
شمارهٔ ۲۶ — بی پیر، مرید کی شود مست و خراب؟
شمارهٔ ۲۷ — عاشق باشد ز شور خود مست و خراب
شمارهٔ ۲۰ — بگذار چو آه، آسمان‌پویی را
شمارهٔ ۲۹ — گیرم که ز اصل خود کند فرع، حجاب
شمارهٔ ۳۰ — واعظ که خبر ندارد از جان خراب
شمارهٔ ۳۵ — در فقر، ریاضت است باب از همه باب
شمارهٔ ۳۱ — آن را که بزرگ است خرد در همه باب
شمارهٔ ۳۲ — قدرت نشود بلند از علم کتاب
شمارهٔ ۳۳ — تا کرد قضا بنای این دیر خراب
شمارهٔ ۳۴ — ای تشنه فیض تو چه دریا چه سراب
شمارهٔ ۲۸ — چندین به خرابی فلک چیست شتاب؟
شمارهٔ ۴۲ — اشک آمده مصدر اثر در همه باب
شمارهٔ ۳۶ — از مرحله کذب گذشتم به شتاب
شمارهٔ ۳۷ — آمد ز ازل گوهر معنی کمیاب
شمارهٔ ۴۳ — هرکس که کند از تو تمنای گلاب
شمارهٔ ۳۸ — ای صبح ز فیض نفست عرش جناب
شمارهٔ ۴۰ — وقت است اگر عنان سپاری به شتاب
شمارهٔ ۴۱ — بر روی محیط است کف پای حباب
شمارهٔ ۳۹ — چون ساخته شد کار جهان را اسباب
شمارهٔ ۴۴ — دود دلم آسمان‌گدازست امشب
شمارهٔ ۵۰ — ناچار به هجر یار می‌باید ساخت
شمارهٔ ۴۶ — آن کز هنرش بلند گردد درجات
شمارهٔ ۴۵ — مطلب چو بزرگ شد، به بازی مطلب
شمارهٔ ۴۸ — هرچند هنر به کس نخواهد پرداخت
شمارهٔ ۵۱ — آمد گل و برگ باغ می‌باید ساخت
شمارهٔ ۴۹ — جان از تو دمی برد دمی دیگر باخت
شمارهٔ ۴۷ — آن را که قبول، دور اندازد رخت
شمارهٔ ۵۵ — برگ از طوبی به کوشش باد نریخت
شمارهٔ ۵۶ — ای محو مجاز، دیده بی‌بصرت
شمارهٔ ۵۷ — ای گل، که چنین کرد ز خود بی خبرت؟
شمارهٔ ۵۸ — بی محنت شب‌گیر و غم ایوارت
شمارهٔ ۵۳ — جان نیست که در آتش جانانه نسوخت
شمارهٔ ۵۲ — فریاد از آن که عز و ذل را نشناخت
شمارهٔ ۵۹ — ای دوست که از تو باصفا شد صورت
شمارهٔ ۵۴ — روزی که وداع آتش هجران انگیخت
شمارهٔ ۶۵ — خاموشی اهل حال از کردارست
شمارهٔ ۶۷ — آن را که ز عالم به تجرد کارست
شمارهٔ ۶۰ — ای عشق، اجل چیست بر شمشیرت؟
شمارهٔ ۶۱ — یک قوم، امیدوار از روز نخست
شمارهٔ ۶۲ — مجنون تو رسوای جهان دگرست
شمارهٔ ۶۴ — دانم ندهد به گفتگو وصلش دست
شمارهٔ ۶۳ — دارد ز فریب، چرخ بازیچه‌پرست
شمارهٔ ۶۶ — ای آن که ز هر تعلفت انکارست
شمارهٔ ۶۸ — هرچند کمال آدمی بسیارست
شمارهٔ ۷۲ — ایام ز آرزو اگر دست تو بست
شمارهٔ ۷۱ — هرچند که نفس درخور شمشیرست
شمارهٔ ۷۵ — شیدایی عشق در جهان بسیارست
شمارهٔ ۷۰ — آن کز ازلش به زهد و تقوی کارست
شمارهٔ ۶۹ — طبع شررانگیز به شر مجبورست
شمارهٔ ۷۳ — هرچند کمر به جستجو باید بست
شمارهٔ ۷۴ — از باغ تو اند گر سمن، ور بیدست
شمارهٔ ۷۹ — آن را که سری به عشق عالم‌سوزست
شمارهٔ ۸۲ — ...........
شمارهٔ ۷۷ — از درد نیافت ضعف بر چشمم دست
شمارهٔ ۸۳ — قدسی همه کارت اثر نفس و هواست
شمارهٔ ۸۱ — بر من ز تمنای دل کام‌پرست
شمارهٔ ۸۰ — ای آن که ز پندار دلت بیزارست
شمارهٔ ۷۶ — ای مرکز فیض ازل از روز نخست
شمارهٔ ۷۸ — این پرده به روی دیده‌ام درد نبست
شمارهٔ ۸۸ — نیشی که خورد بر دل مجروح کجاست
شمارهٔ ۹۰ — آن دلبر ناپدید خودکام کجاست
شمارهٔ ۸۵ — جان زنده بود به عشق و عشق تو به جاست
شمارهٔ ۸۴ — آیند اگر به مصلحت با هم راست
شمارهٔ ۸۶ — از نادانی، کس نفتد در کم و کاست
شمارهٔ ۹۱ — ای صبح امید، آفتاب تو کجاست
شمارهٔ ۸۷ — رخسار تو هر کجاست، صبح طرب است
شمارهٔ ۸۹ — مردم ز فراق منزل یار کجاست
شمارهٔ ۹۸ — نوروز رسید و باده ناب خوش است
شمارهٔ ۹۷ — قدسی غم عشق، هم‌نشین تو بس است
شمارهٔ ۹۹ — چون شمع به سوختن کنی خوی، خوش است
شمارهٔ ۹۲ — ای گلشن سودا، گل داغ تو کجاست
شمارهٔ ۹۳ — دنیا افزون بود و گر کم، هیچ است
شمارهٔ ۹۴ — جز ذکر خدا هر آنچه گویی هیچ است
شمارهٔ ۹۵ — محرومی‌ام از صحبت احباب بس است
شمارهٔ ۹۶ — گر عشق مرا شود خریدار بس است
شمارهٔ ۱۰۱ — از مهر تو، مه ذره صفت رقاص است
شمارهٔ ۱۰۰ — آن را که به مقصود رهی در پیش است
شمارهٔ ۱۰۳ — نی بی دم نایی از نوا بی‌برگ است
شمارهٔ ۱۰۲ — ای تازه جوان، کمان تندت به کف است
شمارهٔ ۱۰۴ — هرچند که مرد را ز خواهش ننگ است
شمارهٔ ۱۰۶ — از مهر چه دم زنم، تو را معلوم است
شمارهٔ ۱۰۵ — بدکار ز بیگانه و محرم خجل است
شمارهٔ ۱۰۷ — تا بی‌مهری پیشه اهل زمن است
شمارهٔ ۱۱۰ — جان در تن مرد، حجت یزدان است
شمارهٔ ۱۱۱ — پرهیز ز درد، کار بی‌دردان است
شمارهٔ ۱۱۲ — هرجا که جمال یار پرتوفکن است
شمارهٔ ۱۱۳ — تا شاهد عشق تو در آغوش من است
شمارهٔ ۱۱۴ — زاهد گوید که زهد و طامات به است
شمارهٔ ۱۱۵ — از هر دو جهان مرا وصال تو به است
شمارهٔ ۱۰۸ — جایی که ز بالقوه نیکان سخن است
شمارهٔ ۱۰۹ — در کشور هفت عضو دل سلطان است
شمارهٔ ۱۲۲ — چشمم به سرشک لاله‌گون خرسندست
شمارهٔ ۱۱۶ — یاد تو مقیم دل آگاه به است
شمارهٔ ۱۱۸ — از روز ازل غنی غنا خواسته است
شمارهٔ ۱۱۹ — با مهر تو هر جان به تنی آینه است
شمارهٔ ۱۲۰ — از بوی حسد هرکه دماغش فردست
شمارهٔ ۱۱۷ — جز درد، دلم هیچ نیندوخته است
شمارهٔ ۱۲۱ — درد از طفلی لازمه هر فردست
شمارهٔ ۱۲۳ — چون لاله به دشت گرچه دل خرسندست
شمارهٔ ۱۲۶ — از گریه و درد دیده را کی خطرست؟
شمارهٔ ۱۲۵ — با آن که چو مهر، یار تنها گذرست
شمارهٔ ۱۲۹ — پیش از خبر آیی نفسی، خوب‌ترست
شمارهٔ ۱۳۱ — دل خود به هوای دوست در پروازست
شمارهٔ ۱۲۸ — هرچند دلت مومن و نفست گبرست
شمارهٔ ۱۳۰ — هرچند که عصیان تو عالم‌گیرست
شمارهٔ ۱۲۷ — ای آن که به وحدت خردت راهبرست
شمارهٔ ۱۲۴ — امید به عقل، چون ثمر از بیدست
شمارهٔ ۱۳۲ — تا مهر تو در سینه صد چاک نشست
شمارهٔ ۱۳۷ — ای عشق که جنگ عالمی بر سر توست
شمارهٔ ۱۳۴ — پروردن عشق با خرد هر دو نکوست
شمارهٔ ۱۳۵ — عالم همه پرتوی بود از رخ دوست
شمارهٔ ۱۳۶ — زاهد گوید کلامم از دفتر توست
شمارهٔ ۱۳۸ — مغزم ختن از نسیم پیراهن توست
شمارهٔ ۱۳۹ — وسعت‌گه دهر تنگ از تنگی توست
شمارهٔ ۱۳۳ — ای مهر، چو صبح، خانه زاد نفست
شمارهٔ ۱۴۴ — بر غفلت خویش بایدت زار گریست
شمارهٔ ۱۴۶ — با آن که ز بیداد تو بایست گریست
شمارهٔ ۱۴۷ — نشنیده خرد که عشق را کالا چیست
شمارهٔ ۱۴۵ — بهتر ز نبی ز سر حق آگه کیست
شمارهٔ ۱۴۰ — خورشید به تابش ضیایی گروست
شمارهٔ ۱۴۲ — عمری‌ست که یار درد من افزوده‌ست
شمارهٔ ۱۴۱ — زان روز که زاهد به ریا پی برده‌ست
شمارهٔ ۱۴۳ — قومی که شناسند تعلق با کیست
شمارهٔ ۱۵۵ — در دیده عارفان گل و بید یکی‌ست
شمارهٔ ۱۴۸ — کس را چه خبر که عالم بالا چیست
شمارهٔ ۱۵۱ — ای مست و خراب، لاف مخموری چیست
شمارهٔ ۱۴۹ — در سینه دلت کام چه می‌داند چیست
شمارهٔ ۱۵۰ — ویرانه شدی، گمان آبادی چیست
شمارهٔ ۱۵۴ — گر عقل رمید، عشق دلبر باقی‌ست
شمارهٔ ۱۵۳ — قدسی ز جهان مرا کناری کافی‌ست
شمارهٔ ۱۵۲ — آن کز قلمش نقش بت چین اثری‌ست
شمارهٔ ۱۵۸ — در ساغر من مِی طلبی را جا نیست
شمارهٔ ۱۵۹ — در عشق مگو که همنفس پیدا نیست
شمارهٔ ۱۶۰ — با هر نفسی، فیض دم یاران نیست
شمارهٔ ۱۶۱ — با آن که سبک‌تری ز تو در دین نیست
شمارهٔ ۱۶۲ — در خلوت عرفات تو کس را ره نیست
شمارهٔ ۱۶۳ — چون قافله از وادی مجنون بگذشت
شمارهٔ ۱۵۶ — در پیش تو دیوانه و فرزانه یکی‌ست
شمارهٔ ۱۵۷ — آن گل که وفای بلبلانش حالی‌ست
شمارهٔ ۱۶۵ — گر نخل نشانده‌ای ثمر خواهی داشت
شمارهٔ ۱۶۷ — شب بی تو مرا به ناله و سوز گذشت
شمارهٔ ۱۶۸ — بس مرد که از تندی خود رسوا گشت
شمارهٔ ۱۶۶ — تا بود هوس، به دل قرارم نگذاشت
شمارهٔ ۱۷۰ — روزی صوفی در تصوف می‌سفت
شمارهٔ ۱۷۱ — تا کی گویی فلانی این گوهر سفت
شمارهٔ ۱۶۴ — دانی که چرا قضا چو نقش تو نگاشت
شمارهٔ ۱۶۹ — نتوان گهر راز به هر مثقب سفت
شمارهٔ ۱۷۴ — جز عشق تو غم از دل غمناک نرُفت
شمارهٔ ۱۷۵ — تا هست سخن، سخن‌سرا خواهد گفت
شمارهٔ ۱۷۶ — ای کرده هوای معصیت پامالت
شمارهٔ ۱۷۸ — هرچند به ملک تن بود صاحب تاج
شمارهٔ ۱۷۹ — دانی ز چه بی‌حجاب می‌خندد صبح
شمارهٔ ۱۷۳ — هر دل که ازو عشق شماری نگرفت
شمارهٔ ۱۷۲ — آنم که به من هیچ‌کس الفت نگرفت
شمارهٔ ۱۷۷ — قدسی خوش باد و خوش‌تر از خوش حالت
شمارهٔ ۱۸۳ — گفتی که به جز حیله نباشد فن چرخ
شمارهٔ ۱۸۴ — بگزیده و نگزیده درین باغ مراد
شمارهٔ ۱۸۲ — کرد آن که کشید طرح دنیای فراخ
شمارهٔ ۱۸۶ — تا شاهد حسن تو ز رخ پرده گشاد
شمارهٔ ۱۸۰ — خون شد جگر امشبم ز نادیدن صبح
شمارهٔ ۱۸۵ — تا کار دلت به خواهش نفس افتاد
شمارهٔ ۱۸۷ — کشمیر که با بهشت هم‌چشم افتاد
شمارهٔ ۱۸۱ — ننمود ز جیب آسمان، سینه صبح
شمارهٔ ۱۸۸ — تا علم بود، پیشه کس جهل مباد
شمارهٔ ۱۹۰ — از باده عشق، هرکه بیهوش افتد
شمارهٔ ۱۸۹ — شاه آلو را به نیک و بد نتوان داد
شمارهٔ ۱۹۴ — وصل چو تویی در آرزو کی گنجد؟
شمارهٔ ۱۹۱ — گر کار به رندان قدح‌نوش افتد
شمارهٔ ۱۹۳ — گه کار به عشق دلبرت می‌افتد
شمارهٔ ۱۹۵ — زرّاق کجا گرد حقیقت گردد؟
شمارهٔ ۱۹۲ — آن را که دلش به شادی از راه افتد
شمارهٔ ۱۹۸ — بی ظرف مباد گرد ساغر گردد
شمارهٔ ۲۰۰ — در وادی عشق، مرد می‌باید، مرد
شمارهٔ ۲۰۱ — گردون خود را گرچه سخی پندارد
شمارهٔ ۱۹۹ — هجر تو برآورد ز امیدم گرد
شمارهٔ ۲۰۳ — آن را که فلک به دوستی بردارد
شمارهٔ ۱۹۶ — هر کام که در جهان میسر گردد
شمارهٔ ۱۹۷ — مگذار گره به کار ما برگردد
شمارهٔ ۲۰۲ — آن کس که وطن به چرخ اعلا دارد
شمارهٔ ۲۰۹ — چون آب روان نیارمیدن دارد
شمارهٔ ۲۱۱ — در زشت و نکو، زمانه دستی دارد
شمارهٔ ۲۰۶ — زین دجله که طوفان به سر پل دارد
شمارهٔ ۲۱۰ — هر گوشه، خرابات تو مستی دارد
شمارهٔ ۲۰۷ — بر فرّ هما، لبم تبسم دارد
شمارهٔ ۲۰۵ — مه ساغر بی‌شراب بر کف دارد
شمارهٔ ۲۰۸ — دامان مرا اشک، پر انجم دارد
شمارهٔ ۲۰۴ — گر باد صبا پای ز جا بردارد
شمارهٔ ۲۱۲ — با جوهر ذات، هرکه یاری دارد
شمارهٔ ۲۱۹ — بد کرد زبانم و بد بی حد کرد
شمارهٔ ۲۱۴ — عاقل به درش ز دل سراغی دارد
شمارهٔ ۲۱۳ — گشت چمن از گل، که فراغی دارد
شمارهٔ ۲۱۷ — قدسی که غم عشق تو بنیادش برد
شمارهٔ ۲۱۵ — هر ذره به مهرت دل گرمی دارد
شمارهٔ ۲۱۸ — هر چیز که از کون و مکان می‌گذرد
شمارهٔ ۲۱۶ — کو عشق که عُجب خودپرستی ببرد؟
شمارهٔ ۲۲۷ — هرکس دل خود وقف محبت سازد
شمارهٔ ۲۲۱ — گر از دل تو غمی تراوش می‌کرد
شمارهٔ ۲۲۰ — جز شرع رسول هرکه راهی سر کرد
شمارهٔ ۲۲۶ — جز مسکن خویش هر که جایی گیرد
شمارهٔ ۲۲۴ — هرکس که پی بخت سیاهش گیرد
شمارهٔ ۲۲۲ — غم‌دیده، فریب سور عالم نخورد
شمارهٔ ۲۲۵ — چون طبع خرد غباری از من گیرد
شمارهٔ ۲۲۳ — هر صبح، فلک کم هر اختر گیرد
شمارهٔ ۲۳۲ — تنها نه دلم به دیده تر نازد
شمارهٔ ۲۳۳ — ای غم، رگ ما نیشتری می‌ارزد
شمارهٔ ۲۳۵ — دایم ز دلم نوای ماتم خیزد
شمارهٔ ۲۳۴ — در هر کاری مشقتی بوده و مزد
شمارهٔ ۲۲۹ — چرخ آب همیشه زیر کاه اندازد
شمارهٔ ۲۳۱ — گردون که بد و نیک رقم می‌سازد
شمارهٔ ۲۲۸ — دل پیش ز دردم از قرار اندازد
شمارهٔ ۲۳۰ — گلگشت چمن با فقرا کی سازد؟
شمارهٔ ۲۳۷ — از سینه مرا نفس دژم می‌خیزد
شمارهٔ ۲۳۹ — کو عشق که اهل درد را بشناسد؟
شمارهٔ ۲۳۸ — واعظ، نفست ز می خمار انگیزد
شمارهٔ ۲۴۱ — مستغرق حال، قال را نشناسد
شمارهٔ ۲۴۰ — کو مرد که هم نبرد را بشناسد؟
شمارهٔ ۲۴۳ — کی دهر حقیقت گل و خس پرسد
شمارهٔ ۲۴۲ — ای عشق، ترا کس به نشان نشناسد
شمارهٔ ۲۳۶ — افتاده عشق، کی ز جا برخیزد
شمارهٔ ۲۴۸ — درویشی جو، گر همه یک دم باشد
شمارهٔ ۲۵۰ — نازک‌خاطر، کم آرزو می‌باشد
شمارهٔ ۲۴۴ — روزی که حق از چون و چرا می‌پرسد
شمارهٔ ۲۵۱ — اسباب تعلق همه عارت بخشد
شمارهٔ ۲۴۵ — هر ذات مگو به ذات جاوید رسد
شمارهٔ ۲۴۷ — خورشید همین نه ذره پرور باشد
شمارهٔ ۲۴۹ — گر زان که همای عشق صیدم باشد
شمارهٔ ۲۴۶ — خواری، شرف مردم دانا باشد
شمارهٔ ۲۵۳ — این نفس که فقر کاش پاکش بکشد
شمارهٔ ۲۵۹ — قدسی دل طاقت‌آفرین تو چه شد؟
شمارهٔ ۲۵۲ — آخر همه ناوک هدف خواهد شد
شمارهٔ ۲۵۴ — گویند که دستش ز حنا گلگون شد
شمارهٔ ۲۵۶ — آن را که به حق چراغ افروخته شد
شمارهٔ ۲۵۵ — با آن که ز تو کار به دلخواه نشد
شمارهٔ ۲۵۷ — رسوا شدم ای ناله، حجاب تو چه شد
شمارهٔ ۲۵۸ — ای شعله شوق اضطراب تو چه شد
شمارهٔ ۲۶۵ — دل گر لمعات اختر خود داند
شمارهٔ ۲۶۶ — از اهل ستم چه در جهان می‌ماند؟
شمارهٔ ۲۶۱ — هر شاعر اگر شاعر یکتا می‌شد
شمارهٔ ۲۶۷ — روزی که به ترکیب تو پرداخته‌اند
شمارهٔ ۲۶۲ — آسوده ز صید عام کی خواهی شد
شمارهٔ ۲۶۰ — قدسی چو قرائتش تمنا می‌شد
شمارهٔ ۲۶۳ — دل را ز هوس، محض کدورت مپسند
شمارهٔ ۲۶۴ — کی چرخ فروغ اختر خود داند؟
شمارهٔ ۲۷۱ — بر سینه خود به عاریت نیش مبند
شمارهٔ ۲۷۳ — چون برق مباش دشمن کشتی چند
شمارهٔ ۲۷۵ — عریان ز لباس معرفت عوری چند
شمارهٔ ۲۷۴ — دنیا چه بود، هیچ و در او پوچی چند
شمارهٔ ۲۷۲ — بی‌دردی و بی‌غمی به هم پیوستند
شمارهٔ ۲۶۹ — قومی که به محض نام انسان شده‌اند
شمارهٔ ۲۷۰ — قدسی شب وصل، دل در امّید ببند
شمارهٔ ۲۶۸ — تا گرد رمد به دیده‌ام بیخته‌اند
شمارهٔ ۲۷۷ — راحت‌طلبان ذوق فروکش دارند
شمارهٔ ۲۷۶ — آنها که دم از گلشن اسرار زدند
شمارهٔ ۲۷۹ — آن قوم که دین عشق‌کیشان دارند
شمارهٔ ۲۸۰ — جمعیت سیم و زر لئیمان دارند
شمارهٔ ۲۷۸ — جمعیت دهر، جور کیشان دارند
شمارهٔ ۲۸۳ — اول به ره عشق خموشت سازند
شمارهٔ ۲۸۲ — فردا که حساب خیر و شر می‌گیرند
شمارهٔ ۲۸۱ — رو، یک جهتان به هر طرف نگذارند
شمارهٔ ۲۸۷ — گویند انسان علم ز هم اندوزند
شمارهٔ ۲۸۶ — حاسد نمکم بر جگر ریش زند
شمارهٔ ۲۸۸ — نزدیکان را گر چو چراغ افروزند
شمارهٔ ۲۹۰ — این خلق مجازی نه ز اهل هوشند
شمارهٔ ۲۸۴ — مردان همه برگ ترک عالم سازند
شمارهٔ ۲۸۹ — آن قوم که دل‌بسته صورت باشند
شمارهٔ ۲۹۱ — آن کس که به ذکر محضت ارشاد کند
شمارهٔ ۲۸۵ — می، خامان را زود ره هوش زند
شمارهٔ ۲۹۳ — گاهم به وصال، دل ز غم فرد کند
شمارهٔ ۲۹۴ — هرکس که سخن ز قدر و مقدار کند
شمارهٔ ۲۹۷ — با نام هنر به دهر، کس سر نکند
شمارهٔ ۲۹۹ — از عشق دلی که دیده دوزد چه کند
شمارهٔ ۲۹۸ — جاهل را چرخ، بخت روشن نکند
شمارهٔ ۲۹۵ — پیوسته فلک تهیه نیش کند
شمارهٔ ۲۹۶ — آن قوم که بر خوان سخاوت نمکند
شمارهٔ ۲۹۲ — آن را که خدا به بندگی یاد کند
شمارهٔ ۳۰۲ — آن قوم که با عشق نه از یک جایند
شمارهٔ ۳۰۳ — ای آن که کنی سعی در اثبات وجود
شمارهٔ ۳۰۷ — خواهم عدمی که پیش از این داشت وجود
شمارهٔ ۳۰۱ — هر لحظه دو چشمم آرزوی تو کنند
شمارهٔ ۳۰۶ — کوچک خرد ار چه زود عاشق نشود
شمارهٔ ۳۰۵ — گر معرفت الله نباشد مقصود
شمارهٔ ۳۰۰ — تن داده دلم به بینوایی، چه کند
شمارهٔ ۳۰۴ — در معرفت آن که عشق بر عقل افزود
شمارهٔ ۳۰۹ — فرزانه به قید شهر و کو بند بود
شمارهٔ ۳۰۸ — آن را که دل از دو کون آزاد بود
شمارهٔ ۳۱۰ — از نور رخت، سها چو خورشید بود
شمارهٔ ۳۱۱ — دل را به دعای تو صد امید بود
شمارهٔ ۳۱۲ — در عشق، کسی که نو گرفتار بود
شمارهٔ ۳۱۴ — تا مهر توام به سینه مستور بود
شمارهٔ ۳۱۵ — از سر خدا، نبی سرافراز بود
شمارهٔ ۳۱۳ — عاشق که مدام محو دلدار بود
شمارهٔ ۳۲۱ — ای بوده در آنچه بوده و هست و بوَد
شمارهٔ ۳۱۷ — هرچیز که آن وسیله کام بود
شمارهٔ ۳۲۰ — آن کز طرف خدا موفق نبود
شمارهٔ ۳۲۲ — وردم همه وقت، ماجرای تو بود
شمارهٔ ۳۲۳ — آن کش نظر بلند و برجسته بود
شمارهٔ ۳۱۹ — مردم که ز مردمی نشانش نبود
شمارهٔ ۳۱۸ — شب از تو جدا، کار دلم شیون بود
شمارهٔ ۳۱۶ — از اهل کمال خامشی نغز بود
شمارهٔ ۳۲۷ — صاحب‌نظری کز پی دیدار رود
شمارهٔ ۳۲۶ — گر بی تو مرا راه به جایی می‌بود
شمارهٔ ۳۲۹ — خونم ز ره نظر به در چون نرود؟
شمارهٔ ۳۲۸ — از گفته عقل، شورش من نرود
شمارهٔ ۳۳۰ — عاشق ز درت به هر هوایی نرود
شمارهٔ ۳۳۱ — شوریده عشق اگر غم‌آلود شود
شمارهٔ ۳۲۴ — در هند که موی سر پسندیده بود
شمارهٔ ۳۲۵ — درویش، غنی‌ست گرچه بی‌توشه بود
شمارهٔ ۳۳۹ — پاکیزه‌سرشت عاجز غم نشود
شمارهٔ ۳۳۲ — عزمت چه شود به سعی اگر یار شود
شمارهٔ ۳۳۵ — گیرم فلکت قرین آمال شود
شمارهٔ ۳۳۷ — هر فرد، به علم، فرد اکبر نشود
شمارهٔ ۳۳۴ — از حرف هوس، صدق سخن، لاف شود
شمارهٔ ۳۳۸ — بی یاری اکسیر، مِسَت زر نشود
شمارهٔ ۳۳۳ — از هوش رود چو با تو دل یار شود
شمارهٔ ۳۳۶ — گر سخت چو سنگ و نرم چون موم شود
شمارهٔ ۳۴۴ — تا در کف توست دل کی آزاده شود؟
شمارهٔ ۳۴۵ — زاهد به بهشت عدن، جا می‌خواهد
شمارهٔ ۳۴۷ — عاقل ز جهان فتنه‌آمیز جهد
شمارهٔ ۳۴۲ — زان پیش که دفتر بقا شسته شود
شمارهٔ ۳۴۰ — دنیا مطلوب طالب دین نشود
شمارهٔ ۳۴۳ — خود نامه مژده گر گشایی چه شود؟
شمارهٔ ۳۴۱ — خواهی که دلت ز دوست آگاه شود
شمارهٔ ۳۴۶ — آن کو به جهان رضای حق می‌خواهد
شمارهٔ ۳۵۲ — در راه طلب، فتادگی می‌باید
شمارهٔ ۳۵۱ — چرخم چو ز کشمیر به لاهور کشید
شمارهٔ ۳۵۳ — عاقل ز سر کوی تو رسوا آید
شمارهٔ ۳۵۴ — هر لحظه مرا قید دگر می‌باید
شمارهٔ ۳۴۸ — ای آن که هوس طبع تو را سود دهد
شمارهٔ ۳۵۵ — چون مهر، کمال برشدن می‌باید
شمارهٔ ۳۵۰ — نابینا را عشق کند صاحب دید
شمارهٔ ۳۴۹ — آن قوم که می‌زنند حرف از تجرید
شمارهٔ ۳۶۳ — آن مرغ نه بهر دانه‌ام می‌آید
شمارهٔ ۳۵۶ — یار تو غم اندوخته‌ای می‌باید
شمارهٔ ۳۵۷ — در معرکه مردی که ازو کار آید
شمارهٔ ۳۵۸ — هرچند تو را عذاب می‌افزاید
شمارهٔ ۳۵۹ — زان ره که نسیمش به مه و سال آید
شمارهٔ ۳۶۰ — کی عشق برون از دل پر خون آید؟
شمارهٔ ۳۶۱ — امروز بتم طرز دگر می‌آید
شمارهٔ ۳۶۲ — روزی که به صد شبم سحر می‌آید
شمارهٔ ۳۶۶ — نتوان به خدا به زعم ادراک رسید
شمارهٔ ۳۶۹ — بی رنج سفر، کس به مقامی نرسید
شمارهٔ ۳۶۷ — از وصل تو ام به دل سروشی نرسید
شمارهٔ ۳۶۸ — بی رنج خمار، کس به جامی نرسید
شمارهٔ ۳۷۰ — پیوسته درین دایره پهناور
شمارهٔ ۳۷۱ — آن را که بود درخور افسر چو گهر
شمارهٔ ۳۶۵ — این عمر که از لطف خداداد رسید
شمارهٔ ۳۶۴ — ای آن که هوس دکانی از بهر تو چید
شمارهٔ ۳۷۶ — ای از تو نظر یافته ارباب نظر
شمارهٔ ۳۷۷ — چون رفت ازین گنبد فیروزه حصار
شمارهٔ ۳۷۹ — زردست اگرچه چهره عاشق زار
شمارهٔ ۳۷۲ — از حادثه گر چرخ شود زیر و زبر
شمارهٔ ۳۷۳ — در کوی مجاز هرکه شد راهسپر
شمارهٔ ۳۷۸ — انسان که طفیل او فلک راست مدار
شمارهٔ ۳۷۵ — از قدر هنر، بی‌هنران را چه خبر؟
شمارهٔ ۳۷۴ — از حادثه گر چرخ شود زیر و زبر
شمارهٔ ۳۸۰ — در گلشن دهر تا خزان است و بهار
شمارهٔ ۳۸۶ — قدسی ز بتان حسرت دیدار مدار
شمارهٔ ۳۸۴ — از درد نکرد دیده‌ام ضعف اظهار
شمارهٔ ۳۸۲ — از اصل، ز فرع، فکر دوری‌ست فرار
شمارهٔ ۳۸۵ — چشم ترم از گریه ندارد آزار
شمارهٔ ۳۸۳ — گر خانه چشم من بود تیره و تار
شمارهٔ ۳۸۱ — تا دیده سرشک لاله‌گون آرد بار
شمارهٔ ۳۸۷ — از رنگ نفس، هوس شود رنگین‌تر
شمارهٔ ۳۹۳ — بیچاره خرد به سعی باشد مجبور
شمارهٔ ۳۹۲ — از دولت وصل کس مبادا مهجور
شمارهٔ ۳۹۴ — از بس که بود چشم خزف بر گوهر
شمارهٔ ۳۸۸ — در پرده ز محتسب شراب اولی‌تر
شمارهٔ ۳۹۱ — پیوسته روم راه چو پرگار به سر
شمارهٔ ۳۹۰ — عمر اندک پایی و کار بسیار به سر
شمارهٔ ۳۹۵ — آنم که برون جهد ز کانم گوهر
شمارهٔ ۳۸۹ — ای دوست چنین ز دوست‌داران مگذر
شمارهٔ ۳۹۶ — آمیخته‌ام به خلق، چون شهد به شیر
شمارهٔ ۳۹۷ — سیری نپذیرد از هوس نفس دلیر
شمارهٔ ۳۹۸ — گوشی طلب از خدای خود پند پذیر
شمارهٔ ۴۰۰ — ای محض شکم آمده چون چرخ اثیر
شمارهٔ ۳۹۹ — در گوشه مسکنت من زار حقیر
شمارهٔ ۴۰۱ — ای فیض تو همچو صبحدم عالمگیر
شمارهٔ ۴۰۲ — قدسی همه جا چو نیست سودا درگیر
شمارهٔ ۴۰۳ — بر من چو در وصل تو کردند فراز
شمارهٔ ۴۰۴ — بر قرص جو خودم بود دست دراز
شمارهٔ ۴۰۶ — نتوان ز قضا گریختن با تک و تاز
شمارهٔ ۴۰۵ — عشق است که چرخ را برآمد به فراز
شمارهٔ ۴۰۸ — موجود بود گرچه سراپا عاجز
شمارهٔ ۴۰۷ — خوش نیست زبان رمز را قصه دراز
شمارهٔ ۴۰۹ — آن برد گرو که رفت ازین دار به عجز
شمارهٔ ۴۱۰ — قدسی، منم و دلی چو آتش همه سوز
شمارهٔ ۴۱۱ — قدسی ز تو در قید حجاب است هنوز
شمارهٔ ۴۱۲ — قدسی به دلت هوای کام است هنوز
شمارهٔ ۴۱۵ — ای مرغ چمن، عشق ندانی ز هوس
شمارهٔ ۴۱۴ — شب‌های دراز رفت و خوابی نه هنوز
شمارهٔ ۴۱۶ — ای خواهش عشقت آرزوی همه کس
شمارهٔ ۴۱۹ — از فیض دم شماست پیش همه کس
شمارهٔ ۴۱۸ — از همسفران عشق، چون اهل هوس
شمارهٔ ۴۱۷ — پوشیده چو شمع نیست، داند همه کس
شمارهٔ ۴۱۳ — بینم رخ غم، نقاب نگشاده هنوز
شمارهٔ ۴۲۱ — از یک جنسند گرچه نیک و بد ناس
شمارهٔ ۴۲۲ — احوال زمانه از ستم‌کیشان پرس
شمارهٔ ۴۲۴ — بی لخت جگر چو لاله در راغ مباش
شمارهٔ ۴۲۶ — هرکس که به گلشن وجود آرندش
شمارهٔ ۴۲۵ — آن غنچه که کار با صبا افتادش
شمارهٔ ۴۲۳ — با عقل به اندازه روی مایل باش
شمارهٔ ۴۲۷ — دل عقده چرخ تا گشود، افکندش
شمارهٔ ۴۲۰ — کو عقل که نفس را کند منع هوس
شمارهٔ ۴۳۵ — ای فیض ازل با نفست دوشادوش
شمارهٔ ۴۳۴ — آن را که بود رگی ز غیرت به تنش
شمارهٔ ۴۲۸ — آن کس که به معصیت فرو رفته سرش
شمارهٔ ۴۳۲ — خورشید که از پی بروند افلاکش
شمارهٔ ۴۳۳ — در سینه تنگ من وطن ساخت غمش
شمارهٔ ۴۳۱ — این خانه که سقف باشد از افلاکش
شمارهٔ ۴۲۹ — گردون که ندانی سبب خیر و شرش
شمارهٔ ۴۳۰ — این یا رب گرمی که تو داری پاسش
شمارهٔ ۴۴۳ — دارم به دو دست خویش دایم تن خویش
شمارهٔ ۴۴۱ — عشق ارچه بود ز بود، نابودش بیش
شمارهٔ ۴۴۲ — هست از بن هر موی، مرا بر تن خویش
شمارهٔ ۴۳۶ — دارد به من اتحاد، یار از من بیش
شمارهٔ ۴۳۸ — صبحم، نیم از شکفته طبعی درویش
شمارهٔ ۴۳۹ — از فیض جنون، عقل برد کار ز پیش
شمارهٔ ۴۳۷ — با آن که زدی بر جگرم صد جا نیش
شمارهٔ ۴۴۰ — گردون که ز هم نمی‌فتد اجزایش
شمارهٔ ۴۴۵ — پیدا بود از اشک فروهشته شمع
شمارهٔ ۴۴۶ — بی گریه، بود دیده چو بی باده ایاغ
شمارهٔ ۴۴۴ — خون شد دلم از شنیدن نام وداع
شمارهٔ ۴۴۷ — زنهار دم سرد مده سر به چراغ
شمارهٔ ۴۴۹ — ای عمر گرامی به ریا کرده تلف
شمارهٔ ۴۴۸ — از ماه، چه نور چشم داری در میغ؟
شمارهٔ ۴۵۰ — ای باطن تو چو ظاهر آینه صاف
شمارهٔ ۴۵۱ — خوش نیست حقیقت و مجاز از هم پاک
شمارهٔ ۴۵۹ — هنگامه اهل وجد می‌باید و حال
شمارهٔ ۴۵۲ — بس تجربه کردیم درین عالم خاک
شمارهٔ ۴۵۳ — آن را که رسد کدورتی از افلاک
شمارهٔ ۴۵۴ — تا این کهن آسیا نکرده‌ست درنگ
شمارهٔ ۴۵۷ — زد قافله‌سالار، پی کوچ، دهل
شمارهٔ ۴۵۸ — چنندان که زند طعنه طعنش بر دل
شمارهٔ ۴۵۶ — بی روی تو زد غبار در چشمم چنگ
شمارهٔ ۴۵۵ — آید دل صاف‌طینتان زود به چنگ
شمارهٔ ۴۶۱ — پرهیز کن از راهنمایان فضول
شمارهٔ ۴۶۲ — آن کس که کند معرفت حق تحصیل
شمارهٔ ۴۶۰ — از گل نگرفته‌ام سراغ از ته دل
شمارهٔ ۴۶۴ — از مهره گردون نکشید آن که ستم
شمارهٔ ۴۶۷ — مگذار کُمیت فهم را سست لجام
شمارهٔ ۴۶۶ — فارغ شده‌ام ز ننگ و آسوده ز نام
شمارهٔ ۴۶۳ — از بس که فسرد از نفس سرد، تنم
شمارهٔ ۴۶۵ — هر کثرت و وحدت که دهد دست به هم
شمارهٔ ۴۶۹ — از گریه نکرد ضعف در دیده مقام
شمارهٔ ۴۶۸ — از مژده خویش پیشتر نه دو سه گام
شمارهٔ ۴۷۰ — چندی ز خرد، پختگی اندوخته‌ام
شمارهٔ ۴۷۳ — زان روز که از مادر گیتی زادم
شمارهٔ ۴۷۲ — چون صید اگر به دام صیاد افتم
شمارهٔ ۴۷۴ — آن شوخ که دل به جلوه او دادم
شمارهٔ ۴۷۱ — هر دم نتوان کرد به جامی مستم
شمارهٔ ۴۷۵ — هر سو که مهیای سفر می‌گردم
شمارهٔ ۴۸۱ — با آن که گذشت در نقاب از نظرم
شمارهٔ ۴۷۸ — نی شکر ز جان، نه شکوه از تن دارم
شمارهٔ ۴۷۷ — در عشق، به جز زیان ندارد سودم
شمارهٔ ۴۸۰ — از مرغ چمن، به گل سزاوارترم
شمارهٔ ۴۷۹ — با عشق، ز دل نهفته رازی دارم
شمارهٔ ۴۸۳ — از خاک درت گر چو صبا برخیزم
شمارهٔ ۴۸۲ — در وصل تو دیده بر زمین می‌دوزم
شمارهٔ ۴۷۶ — یک چند به فسق و معصیت یار شدم
شمارهٔ ۴۸۵ — گردون زند از کین تو هر صبحی دم
شمارهٔ ۴۸۷ — چون آینه، گر به ساده‌لوحی مثلم
شمارهٔ ۴۸۸ — خود کرد به لطف اگرچه اول رامم
شمارهٔ ۴۹۰ — گفتی که لب آلوده به می چند کنم
شمارهٔ ۴۸۴ — شب‌ها که ز هجر، آب گردد نفسم
شمارهٔ ۴۸۶ — در عشق به آن بهانه جو نزدیکم
شمارهٔ ۴۹۱ — از خوف، گهی خاطر خود ریش کنم
شمارهٔ ۴۸۹ — هرچند نواسنج قدیم چمنم
شمارهٔ ۴۹۳ — خواهم ز گذشته‌ها روایت نکنم
شمارهٔ ۴۹۴ — قدسی هوس کام‌پرستی نکنم
شمارهٔ ۴۹۵ — هر روز، سرشک چشم طوفان‌زایم
شمارهٔ ۴۹۶ — قدسی من و بخت اگرچه توام بودیم
شمارهٔ ۴۹۷ — دل پیش تو ای دلبر کاشی داریم
شمارهٔ ۴۹۸ — تا یار شدی به رغم من با دشمن
شمارهٔ ۴۹۲ — از حق، طلب دل حق‌اندیش کنم
شمارهٔ ۴۹۹ — الفاظ لباس است و معانی چو بدن
شمارهٔ ۵۰۱ — در باب وجودت ای خداوند جهان
شمارهٔ ۵۰۳ — بی راهبری که سوزدش بهر تو جان
شمارهٔ ۵۰۲ — تا هست به جا دایره کون و مکان
شمارهٔ ۵۰۴ — هرچند که رحمت است کار رحمان
شمارهٔ ۵۰۵ — جایی که بود پای محبت به میان
شمارهٔ ۵۰۶ — بی‌واسطه در مجلس ابنای زمان
شمارهٔ ۵۰۷ — زنهار مرو به گله خاموشان
شمارهٔ ۵۰۰ — تا راز دلت ز دل نیاید به زبان
شمارهٔ ۵۱۴ — تا کی سخن معرفت انشا کردن؟
شمارهٔ ۵۱۵ — آزرده چو خاطرت ز با ما بودن
شمارهٔ ۵۱۰ — ای باخبر از حقیقت کون و مکان
شمارهٔ ۵۰۸ — شاهنشهی است خدمت درویشان
شمارهٔ ۵۱۱ — آن صفحه که بایدش سراپا شستن
شمارهٔ ۵۰۹ — عقل آمد و دل در اضطراب است همان
شمارهٔ ۵۱۲ — تا کی دنبال نفس سرکش رفتن
شمارهٔ ۵۱۳ — ای نفس، بس است این همه عصیان‌کردن
شمارهٔ ۵۲۱ — ای نفس، به بندگی سری پیدا کن
شمارهٔ ۵۲۳ — چون باد بگرد و گلشنی پیدا کن
شمارهٔ ۵۲۰ — از کس نبود کدورتم در باطن
شمارهٔ ۵۲۲ — از عشق حقیقی، اثری پیدا کن
شمارهٔ ۵۱۶ — در عشق تو دل به شرم خواهد بودن
شمارهٔ ۵۱۷ — از نامه رسی پیش، چه خواهد بودن
شمارهٔ ۵۱۸ — دلگیر مشو ز شهر یا ده بودن
شمارهٔ ۵۱۹ — چون غنچه خراب گردم از خندیدن
شمارهٔ ۵۲۹ — باشد ز تو دوست‌تر به تو چرخ برین
شمارهٔ ۵۳۰ — زلفی شده قید من، نه زنجیرست این
شمارهٔ ۵۲۴ — از خلق جهان، کناره‌ای ساز وطن
شمارهٔ ۵۳۱ — هر فعل که از تو در شمارست، ببین
شمارهٔ ۵۲۵ — شد شهره شهر باده‌پیمایی من
شمارهٔ ۵۲۶ — گر عارض دلبرم بود گندم‌گون
شمارهٔ ۵۲۸ — هرچند جهد برق حوادث ز کمین
شمارهٔ ۵۲۷ — از دل نرود آه غم‌آلود برون
شمارهٔ ۵۳۴ — زاهد، تا چند زرق و خودکامی تو؟
شمارهٔ ۵۳۵ — در بزم شهود، ذکر می‌گویی تو
شمارهٔ ۵۳۷ — در بزم جهان، شمع شب‌افروزی کو؟
شمارهٔ ۵۳۶ — گر دلشده‌ای، جان غم‌اندوزت کو؟
شمارهٔ ۵۳۸ — ای عمر به رفتن چه شتاب است بگو
شمارهٔ ۵۳۹ — ای بی‌جگر، آواز کمانم مشنو
شمارهٔ ۵۳۲ — عمری ز پی دوست نمودم تک و دو
شمارهٔ ۵۳۳ — اوراد من است داستان غم تو
شمارهٔ ۵۴۶ — در دهر ز هر انجمنی خلوت به
شمارهٔ ۵۴۷ — دل از سر کوی یار برخاسته به
شمارهٔ ۵۴۰ — بر ماه کنم گر ز سر شوق، نگاه
شمارهٔ ۵۴۴ — کرد از ره راست چون رسولت آگاه
شمارهٔ ۵۴۲ — بی‌برگان را به صد هنر، بی زر و جاه
شمارهٔ ۵۴۵ — جز گفت و شنود زینت هوش مخواه
شمارهٔ ۵۴۱ — قدسی تا کی آه کشم از دل، آه
شمارهٔ ۵۴۳ — مشتاق جمال را چه بیگاه و چه گاه
شمارهٔ ۵۵۰ — آن کز پی عارفان دین برگشته
شمارهٔ ۵۴۹ — با مردم روزگار، کم‌جوشی به
شمارهٔ ۵۵۱ — چون مهرش اگر بود سپر در پنجه
شمارهٔ ۵۵۲ — آوازه من به هند و روم افتاده
شمارهٔ ۵۵۴ — حیرت، تپش از جام خرابم برده
شمارهٔ ۵۵۵ — هستی چمن جان و چمن در پرده
شمارهٔ ۵۴۸ — هر ذره غمت ز عالمی شادی به
شمارهٔ ۵۵۳ — بر روی تو چرخ دست رد ننهاده
شمارهٔ ۵۶۳ — هرگز نشدم جرعه‌کش از جام گله
شمارهٔ ۵۵۶ — عشقت که به شعله راه پروانه زده
شمارهٔ ۵۵۷ — عشقت ره دیوانه و فرزانه زده
شمارهٔ ۵۵۸ — کی دل شود از هوای خود شرمنده
شمارهٔ ۵۵۹ — فریاد ز دست صبر نافرموده
شمارهٔ ۵۶۰ — ای همچو خرد در همه فن سنجیده
شمارهٔ ۵۶۲ — در عشق، چه دل‌هاست کباب از شعله
شمارهٔ ۵۶۱ — در غربتم استخوان چو نی نالیده
شمارهٔ ۵۶۴ — از خلق جهان، چه نیک و بد، یک قلمه
شمارهٔ ۵۷۱ — همت طلبی، به تربت مجنون آی
شمارهٔ ۵۶۵ — ای ذکر تو مقصود ز گفتار همه
شمارهٔ ۵۶۶ — شادم به دل خراب در ویرانه
شمارهٔ ۵۶۷ — دیوانه رهد ز رنج در ویرانه
شمارهٔ ۵۶۹ — ای تازه نهال سایه‌پرور بازآی
شمارهٔ ۵۷۰ — ای مرکز نه سپهر اعظم بازآی
شمارهٔ ۵۶۸ — از گردش و سیر فلک حادثه‌زای
شمارهٔ ۵۷۴ — ای دوست چرا در دل دیوانه نه ای
شمارهٔ ۵۷۵ — عشق آن تو شد، تواش کجا می‌طلبی
شمارهٔ ۵۷۷ — ای آن که کمر به جستن حق بستی
شمارهٔ ۵۷۲ — ای جان و جهان، جهان و جان همه‌ای
شمارهٔ ۵۷۶ — هرگز نشدم کام‌ور از مطلوبی
شمارهٔ ۵۷۳ — ای عشق، حیات جاودان همه‌ای
شمارهٔ ۵۷۹ — ای عشق جدا ز وصل یارم کشتی
شمارهٔ ۵۷۸ — بگذار حدیث جزو و کل در مستی
شمارهٔ ۵۸۲ — خشنود به مژده وصالم کردی
شمارهٔ ۵۸۴ — خواهی که معزز و مکرم گردی
شمارهٔ ۵۸۳ — ناصح به نصیحت چه پی ما گردی؟
شمارهٔ ۵۸۵ — بد نیز مباش اگر نه خود به گردی
شمارهٔ ۵۸۶ — چون باصره در عشق مجازی ماندی
شمارهٔ ۵۸۰ — رنجورم و خسته‌دل، طبیبان مددی!
شمارهٔ ۵۸۷ — گر زان که خرد بیخودی افزا بودی
شمارهٔ ۵۸۱ — از دوری خود، بی پر و بالم کردی
شمارهٔ ۵۸۸ — گر دونان را دست عطا می‌بودی
شمارهٔ ۵۹۲ — گر شعر نگویم نه ز شعرم عاری
شمارهٔ ۵۹۰ — با آن که خبر ز حال زارم داری
شمارهٔ ۵۹۳ — از عالم اگر عمل نیاید باری
شمارهٔ ۵۹۵ — در دست، ز صلح کل پشیزی داری
شمارهٔ ۵۹۱ — ای غم نتوان گرفت هر دم یاری
شمارهٔ ۵۸۹ — ای دل، ستم و جفای مردم دیدی؟
شمارهٔ ۵۹۴ — از عشق بگو مقاله‌ای گر داری
شمارهٔ ۶۰۰ — هرچند نباشد خبرت از رازی
شمارهٔ ۶۰۱ — ای عشق، تو ما را به جهان می‌ارزی
شمارهٔ ۶۰۲ — شمعی تو، ولی ز انجمن پرهیزی
شمارهٔ ۶۰۳ — تجرید گزین تا به نوایی برسی
شمارهٔ ۵۹۹ — خواهم که به دل، چو عشق، مسکن گیری
شمارهٔ ۵۹۶ — ای عشق، چه بر سرم ز افسون آری
شمارهٔ ۵۹۷ — این ره که تو سر کرده‌ای از مغروری
شمارهٔ ۵۹۸ — پُر پیش فتاده‌ای، قفایی نخوری
شمارهٔ ۶۱۱ — بی شعله، چو باده خود به خود می‌جوشی
شمارهٔ ۶۰۸ — گر از یاری، مدام از خود باشی
شمارهٔ ۶۰۶ — نی عزت و اعتبار ماند به کسی
شمارهٔ ۶۰۴ — بر آسایش، مدار ننهاد کسی
شمارهٔ ۶۰۵ — خرسند بود چند به نام از تو کسی
شمارهٔ ۶۰۹ — ای جان چه شود که مونس تن باشی
شمارهٔ ۶۰۷ — در وحدت ذات، گفته گوهرپاشی
شمارهٔ ۶۱۰ — در پرده به هر دل آشنا می‌باشی
شمارهٔ ۶۱۴ — در ملک وجود، خوار بودن تا کی؟
شمارهٔ ۶۱۳ — محروم ز وصل یار بودن تا کی
شمارهٔ ۶۱۷ — بی‌فیضان را چه باک از بی‌برگی؟
شمارهٔ ۶۱۵ — روزن متعددست و مهتاب یکی
شمارهٔ ۶۱۶ — از مردم حال، اهل حال است یکی
شمارهٔ ۶۱۸ — عاشق نشود هلاک از بی‌برگی
شمارهٔ ۶۱۲ — یابی چو ز اهل فضل، شخصی عاصی
شمارهٔ ۶۱۹ — گر بتوانی، به نفس خود کن جدلی
شمارهٔ ۶۲۰ — آن رند که در مثل ندارد بدلی
شمارهٔ ۶۲۱ — از عشق که نیست در جهانش بدلی
شمارهٔ ۶۲۲ — آن کز ازلش آمده فطرت عالی
شمارهٔ ۶۲۶ — زین هستی موهوم، جدا باش دمی
شمارهٔ ۶۲۳ — بی فیض ازل رتبه نگردد عالی
شمارهٔ ۶۲۷ — سوز جگرم نمی‌برد درمانی
شمارهٔ ۶۲۴ — بی ساغر عیش، مردم از بی‌حالی
شمارهٔ ۶۲۵ — آنها که خرید عشقشان از خامی
شمارهٔ ۶۳۵ — با فقر و فنا، چون فقرا سر چه کنی؟
شمارهٔ ۶۲۹ — در شعر شوی گر انوری را ثانی
شمارهٔ ۶۲۸ — حیرت‌زده را چه غم ز سرگردانی
شمارهٔ ۶۳۰ — خوش در پی عقل و هوش افراختنی
شمارهٔ ۶۳۱ — رمزی‌ست حدیث عشق، دریافتنی
شمارهٔ ۶۳۳ — در بام شریعتی، دگر پر نزنی
شمارهٔ ۶۳۲ — شد نغمه، وبال از فغانم بر نی
شمارهٔ ۶۳۴ — ای دل، می تجرید تمنا نکنی
شمارهٔ ۶۳۹ — هر نقش که بر سپهر اعلا بینی
شمارهٔ ۶۴۱ — گاهی نخود سبزی هر دیگ شوی
شمارهٔ ۶۴۰ — زنهار به فکر خواهش از جا نروی
شمارهٔ ۶۳۶ — ای پنجه‌قوی شکار لاغر چه کنی
شمارهٔ ۶۴۲ — گر سوخته آتش بی دود شوی
شمارهٔ ۶۳۸ — هر نیک و بدی که می‌کنی، می‌بینی
شمارهٔ ۶۴۳ — تا کی مشغول عالم خاک شوی
شمارهٔ ۶۳۷ — تقریر ز حالی که نداری چه کنی
شمارهٔ ۶۵۰ — در خانقه کون و مکان پیر تویی
شمارهٔ ۶۵۱ — ای پیرو کاملان عرفان که تویی
شمارهٔ ۶۴۵ — با حرص و هوا، کی بود روزبهی؟
شمارهٔ ۶۴۸ — ای قد تو سرو چمن دلجویی
شمارهٔ ۶۴۶ — هرچند که دارد آسمان مهر و مهی
شمارهٔ ۶۴۷ — از کس نبود هراس در تنهایی
شمارهٔ ۶۴۴ — گیرم ز مقربان درگاه شوی
شمارهٔ ۶۴۹ — با رستم گُرد اگر هماورد تویی